556.000 άνεργοι μέσα σε έναν μήνα στις χώρες της ΕΕ

Σύμφωνα με τη Εurostat, αγγίζουν πλέον τα 20 εκατ. οι άνθρωποι που έχουν μείνει χωρίς εργασία
Πάνω από μισό εκατομμύριο Ευρωπαίοι προστέθηκαν στους ανέργους μέσα σε μόνο έναν μήνα και πάνω από 4,5 εκατομμύρια σε έναν χρόνο. Αυτή είναι εν συντομία η επίσημη καταγραφή της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας για τον Απρίλιο για την ανεργία. Η χθεσινή ανακοίνωση της Εurostat για την ανεργία στην Ευρώπη δίνει μια χειρότερη απ΄ ό,τι αναμενόταν εικόνα για την κατάσταση της εργαζόμενης Ευρώπης: 20,82 εκατομμύρια άνθρωποι ήταν οι άνεργοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση τον Απρίλιο, κατά 4,653 εκατομμύρια περισσότεροι από τον Απρίλιο του 2008. Στην ευρωζώνη μόνο οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 14,57 εκατομμύρια άνεργοι, κατά 3,1 εκατ. περισσότεροι από ό,τι έναν χρόνο πριν.
Μόνο μέσα σε έναν μήνα, από τον Μάρτιο ως τον Απρίλιο, προστέθηκαν 556.000 άνεργοι στην Ευρώπη των 27 ή 396.000 στην ευρωζώνη.
Και σε ποσοστό του ενεργού πληθυσμού, το 9,2% του Απριλίου στην ευρωζώνη, έναντι του 8,9% του Μαρτίου, αποτελεί ρεκόρ μετά τον Σεπτέμβριο του 1999 και είναι και υψηλότερο του 9,1% που ανέμεναν, κατά μέσον όρο, οι διάφοροι αναλυτές. Αλλά και στην Ευρώπη των 27 το ποσοστό έφτασε το 8,6% τον Απρίλιο από 8,4%. Η επιδείνωση έτσι είναι ραγδαία, καθώς μόνο μέσα σε έναν μήνα προστέθηκαν αντίστοιχα 0,3 και 0,2 ποσοστιαίες μονάδες στο ποσοστό ανεργίας της ευρωζώνης και των «27». «Παρ΄ όλο που υπάρχουν όλο και περισσότερες ενδείξεις για μια αξιόλογη χαλάρωση του ρυθμού της μείωσης της οικονομίας, αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσει η ανεργία να αυξάνεται και μάλιστα αισθητά» , παρατήρησε ο Χάουαρντ Αρκερ, οικονομολόγος της ΙΗS Global Ιnsight. Ο λόγος είναι ότι «η απασχόληση είναι ένας δείκτης που αντιδρά με καθυστέρηση και θα χρειαστεί ακόμη καιρός προτού η όποια βελτίωση της οικονομικής δραστηριότητας μπορέσει να περάσει και στις προβλέψεις της απασχόλησης» . Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή περιμένει άλλωστε να επιδεινωθεί το ποσοστό ανεργίας, φθάνοντας στο 9,9% εφέτος και στο 11,5% του χρόνου, το οποίο και από μόνο του μπορεί να ανατρέψει τη διαφαινόμενη αισιοδοξία των επιτελείων. « Γιατί », λέει ο Αρκερ, «η άνοδος της ανεργίας θα πλήξει τις δαπάνες κατανάλωσης στην ευρωζώνη, κυρίως επειδή θα επιβραδύνει την αύξηση των μισθών» και «κινδυνεύει να επισκιάσει τη βελτίωση της αγοραστικής δύναμης που αναμένεται στους επόμενους μήνες από την υποχώρηση του πληθωρισμού».

Σε ορισμένες χώρες και περιοχές η ανεργία έχει ήδη εκτιναχθεί με καταστρεπτικούς ρυθμούς. Είναι η περίπτωση των βαλτικών χωρών, των οποίων η ανεργία πέρασε μέσα σε έναν χρόνο από το 4,3% στο 16,8% στη Λιθουανία, από το 6,1% στο 17,4% στη Λετονία και από το 3,7% στο 13,9%. Αλλά και στην Ισπανία, οι άνεργοι έφθασαν ήδη στο 18,1%, δηλαδή σχεδόν ένας στους πέντε. Στην πραγματικότητα όλες οι χώρες κατέγραψαν αύξηση της ανεργίας τους σε έναν χρόνο, εκτός μόνο της Ελλάδας (7,8% στο δ΄ τρίμηνο του 2008 έναντι 7,9% έναν χρόνο νωρίτερα) και της Ρουμανίας (5,8% και 6,1% αντίστοιχα), αλλά είναι και οι δύο χώρες που (μαζί με την Ιταλία) δεν δίνουν πρόσφατα και μηνιαία στοιχεία.
ΔΟΛ



Διαβάστε περισσότερα...

Της Ντόρας γίνεται στο ΥΠ.ΕΞ.

Το γνωστό ήθος της αγίας οικογένειας ζούμε πάλι, με αφορμή την κόντρα της Ντόρας με τους διπλωματικούς υπαλλήλους του ΥΠΕΞ για το χειρισμό του τηλεγραφήματος από την Πρεσβεία της Ουρουγουάης. Οι διπλωμάτες υποστηρίζουν ότι για το λανθασμένο χειρισμό, που οδήγησε στη μεγάλη καθυστέρηση και τη διαφυγή του Καραβέλα, αποκλειστική υπεύθυνη είναι η ίδια η κα Ντόρα-Μπους-Μπακογιάννη.

Σε κάθε περίπτωση, η Ντόρα είναι υπεύθυνη για τις πράξεις ή τις παραλείψεις των υφισταμένων της. Ο κανόνας αυτός ισχύει σε όλους τους οργανισμούς. Ακυρώνεται όμως όταν εμπλέκεται

το ήθος της αγίας οικογένειας. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, η ΥΠΕΞ θα είχε πάει ήδη σπίτι της. Θα την είχε "απολύσει" ο πρωθυπουργός. Σε αυτό διαφέρουμε στην Ελλάδα. Δεν έχουμε πρωθυπουργό.




Διαβάστε περισσότερα...

Πυρηνική ενέργεια στην Ελλάδα και την Ευρώπη; Oχι δεν θα πάρουμε!

Η ιστορία θα έπρεπε να διδάσκει για τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε, πάντα βάση της «αρχής της προφύλαξης». Δυστυχώς, όμως, το πέρασμα του χρόνου αμβλύνει τις μνήμες του Τσερνομπίλ και αφήνει χώρο σε ολίγους να αναστήσουν μια επικίνδυνη και ακριβή τεχνολογία παραγωγής ηλεκτρισμού.

Το τελευταίο διάστημα, στα πλαίσια καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής, η πυρηνική ενέργεια επιχειρείται να εμφανιστεί ως ‘πράσινη’, επειδή δεν εκπέμπει CO2 κατά τη διάρκεια λειτουργίας του, αλλά και φθηνή. Όμως ακόμα και το Ινστιτούτο Πυρηνικής Ενέργειας αποφεύγει να χαρακτηρίσει ως ‘πράσινη’ την πυρηνική ενέργεια, ενώ το κόστος παραμένει ιδιαίτερα υψηλό. Ενδεικτικά, η παραγωγή μιας κιλοβατώρας ηλεκτρισμού από πυρηνική ενέργεια κοστίζει 15,31 σεντς, ενώ το αντίστοιχο κόστος για τα αιολικά είναι μόλις 8,91 σεντς, και για τη γεωθερμία 10,19 σεντς. Ένα ακόμα στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί, ειδικά εν μέσω οικονομικής κρίσης, είναι οι ελάχιστες θέσεις εργασίας που προσφέρουν οι πυρηνικές μονάδες σε σχέση με κάθε άλλη τεχνολογία παραγωγής ηλεκτρισμού από ενεργειακές πηγές. Ενδεικτικά, για κάθε παραγόμενη τεραβατώρα (TWh) η πυρηνική ενέργεια προσφέρει μόλις 75 θέσεις εργασίας, τη στιγμή που η αιολική ενέργεια προσφέρει τουλάχιστον 918 νέες θέσεις και τα φωτοβολταϊκά τουλάχιστον 29.500.
Στην Ελλάδα, δεν υφίσταται θέμα κατασκευής μονάδων πυρηνικής ενέργειας. Οι δεσμεύσεις του Υπουργού Ανάπτυξης, κ. Χατζηδάκη, για αποκλεισμό αυτής της πιθανότητας, όπως και οι παρόμοιες δεσμεύσεις σχεδόν όλων των κομμάτων της Βουλής των Ελλήνων, δείχνουν ότι η Ελλάδα δεν θα καταφύγει σε μια επικίνδυνη, όσο και ακριβή, λύση.

«Θέσεις, όμως, όπως αυτές της Επιτροπής Ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών, που σπεύδει να λάβει θέση υπέρ της πυρηνικής ενέργειας χωρίς επαρκή τεκμηρίωση και χωρίς να απαντά στους προβληματισμούς, δείχνει μια προσπάθεια ‘πολιτικοποίησης’ του ζητήματος της πυρηνικής ενέργειας, όπως και μια προσπάθεια έναρξης διαλόγου επί προκαθορισμένων αποφάσεων, πράγμα τουλάχιστον απαράδεκτο» επισημαίνει ο Αχιλλέας Πληθάρας, υπεύθυνος εκστρατειών του WWF Ελλάς.

Το WWF Ελλάς είναι απόλυτα πεπεισμένο ότι η πυρηνική ενέργεια δεν έχει θέση στο παγκόσμιο ενεργειακό ισοζύγιο και πολύ περισσότερο στη χώρα μας. Όπως επισημαίνει η περιβαλλοντική οργάνωση, μια χώρα που έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί τα απόβλητα 'συμβατικών' εργοστασίων (βλ. Ασωπός), δεν είναι σε θέση να αποκαταστήσει τα εδάφη της (βλ. λατομεία), και δεν μπορεί να βρει λύση για τα σκουπίδια της (βλ. ΧΥΤΑ και παράνομες χωματερές), δεν δίνει τα κατάλληλα εχέγγυα για τη δυνατότητα δημιουργίας, λειτουργίας και αποκατάστασης μιας πυρηνικής μονάδας.

Αντιθέτως, σύμφωνα με το WWF Ελλάς, βάσει και της ξεκάθαρης στάσης των Ελλήνων που διαχρονικά είναι αντίθετοι στην πυρηνική ενέργεια, η Ελληνική κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να ηγηθεί του ‘αντιπυρηνικού’ αγώνα και να εγείρει άμεσα ενστάσεις για τις πυρηνικές σκέψεις των γειτονικών κρατών. Η Ελληνική Πολιτεία οφείλει, επίσης, να προβάλλει σοβαρές αντιρρήσεις για την χρηματοδότηση της ΕΕ (έμμεσα ή άμεσα) σε ‘πυρηνικές’ επενδύσεις, καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο εις βάρος των δράσεων εξοικονόμησης, διείσδυσης των ΑΠΕ και βελτίωσης των δικτύων.

Κατά το WWF Ελλάς, η αυξανόμενη άσκηση πιέσεων εκ μέρους του λόμπι της πυρηνικής ενέργειας επιβάλλει την κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών και των πολιτικών. Η εκλογή «στιβαρών» ευρωβουλευτών που θα πιέσουν την ΕΕ να κινηθεί σε άλλες λύσεις και όχι στην πυρηνική ενέργεια θα παίξει καταλυτικό ρόλο στις προσπάθειες κατάργησης των πυρηνικών μονάδων.

Το WWF Ελλάς ανάρτησε πρόσφατα στην ιστοσελίδα του μια έκθεση με πολλά στοιχεία για τους μύθους και την πραγματικότητα γύρω από την πυρηνική ενέργεια. Η έκθεση με τίτλο «Πυρηνική ενέργεια: επικίνδυνη και ακριβή» μπορεί να βρεθεί με ένα κλικ εδώ



Διαβάστε περισσότερα...

Διπλωματικοί υπάλληλοι «αδειάζουν» την ΥΠΕΞ

Το γραφείο της υπουργού Εξωτερικών, Ντόρας Μπακογιάννη, είχε στη διάθεσή του το τηλεγράφημα του Έλληνα πρέσβη από την Ουρουγουάη από την πρώτη στιγμή, διαμηνύει η Ένωση Διπλωματικών Υπαλλήλων, αναφερόμενη στην καθυστέρηση αποστολής εγγράφου για την υπόθεση Καραβέλα στο υπουργείο Δικαιοσύνης.
Η σχετική ανακοίνωση της Ένωσης, που επικαλείται ο ΣΚΑΪ, επιρρίπτει ευθέως τις ευθύνες στην πολιτική ηγεσία, τονίζοντας ότι αυτή επέλεξε το χρόνο προώθησής του.

«Δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους υπόλοιπους

δημοσίους υπαλλήλους και εάν έχουν ολιγωρήσει θα υποστούν κυρώσεις», απαντά η υπουργός Εξωτερικών, αναφερόμενη στους διπλωματικούς υπαλλήλους.



Διαβάστε περισσότερα...

Αυτονομία ή Βαρβαρότητα

Watch Autonomy or Barbarism in News  |  View More Free Videos Online at Veoh.com
Πολύς κόσμος ήδη περιμένει μια συνέντευξη που έλαβε χώρα τέλη Νοεμβρίου. Πρώτος ήταν πως είχα μείνει χωρίς υπολογιστή για επεξεργασία βίντεο πολύ καιρό και δεύτερος πως η περίοδος των διακοπών δεν ήταν τόσο άδεια όσο υπολόγιζα…Όμως εν τέλει στο 13ο έκτακτο επεισόδιο φιλοξενούμε το Νίκο Μάλλιαρη και τη συνέντευξη που μας έδωσε ως εκπρόσωπος της πολιτικής οργάνωσης “Αυτονομία ή Βαρβαρότητα“. Μιλήσαμε για πολλά θέματα της δράσης τους και της επικαιρότητας καθώς και για την εκδήλωση που ήταν αφιερωμένη στον Καστοριάδη και που ήδη έχει γίνει πια. Τα θέματα της δημοκρατίας, της βίας, της επανάστασης χωρίς βαρβαρότητα ήταν κάποια από τα highlights της συνέντευξης.
Κάποια στιγμή ήρθε στη συζήτηση το θέμα για τις καταλήψεις και ο Νίκος μας έδωσε το εξής συμπληρωματικό κείμενο :

Δεδομένου ότι η συνέντευξη έγινε πριν ακόμα διαλευκανθεί η υπόθεση του βανδαλισμού στο σχολικό συγκρότημα του Παγκρατίου, υπήρχε ακόμη η υπόνοια ότι η συγκεκριμένη πράξη ήταν έργο εξωσχολικών που εισέβαλαν στο χώρο της κατάληψης. Όπως όμως τελικά αποδείχθηκε, τους βανδαλισμούς τους έκαναν μαθητές του σχολείου κι όχι εξωσχολικοί. Σε πρόσφατο μάλιστα τεύχος του Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας φιλοξενήθηκε και συνέντευξη με μερικά από τα παιδιά που πρωταγωνίστησαν. Υπό το φως αυτής της εξέλιξης αλλά κρίνοντας και βάσει των όσων λένε τα παιδιά αλλά και μερικοί καθηγητές τους στη συνέντευξη του Έψιλον, χρειάζεται μια διόρθωση μερικών απ’ τα λεγόμενά μου στο βίντεο. Το ζήτημα, με άλλα λόγια, δεν είναι το αν και γιατί οι καταληψίες μαθητές δεν στάθηκαν ικανοί να περιφρουρήσουν την κατάληψή τους, αλλά το γιατί το σχολείο, αλλά και η κοινωνία γενικότερα, τους προκαλούν τέτοιο μίσος και τέτοια καταστροφική μανία. Αν σκεφτούμε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να καταλήξουμε σε μερικά πολύ σημαντικά συμπεράσματα σχετικά με τη σοβαρότητα της σύγχρονης κοινωνικής κατάστασης, την αποσύνθεση των αξιών και κάθε μορφής νοήματος στη ζωή των ανθρώπων και ειδικά των νεώτερων

Εμένα η συγκεκριμένη συνέντευξη μου άρεσε αρκετά αν και κάποια στιγμή έχασε για λίγο τον αυθορμητισμό της αφού το γειτονικό στο στούντιο καμπαναριό μας έκανε να την διακόψουμε στο σημείο που ο Νίκος μιλούσε για τις αναφορές της οργάνωσης σε ονόματα. Αν πρέπει να ζητήσουμε κάποιες τέτοιες είπε ο Νίκος Μάλλιαρης θα ήταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης,η Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Σπύρο Στίνα. Τελικά μας τα είπε πιο σύντομα την δεύτερη φορά…Περισσότερα θα μπορέσετε να βρείτε στο blog τους .




Διαβάστε περισσότερα...

Καστοριάδης-Κον Μπεντίτ. Από την Οικολογία στην Αυτονομία

Καστοριάδης-Κον Μπεντίτ. Από την Οικολογία στην Αυτονομία

Publish at Scribd or explore others: School Work Non-fiction Politics-Political-S

Σύντομη περιγραφή
Σε ποιο σημείο βρίσκεται σήμερα το οικολογικό κίνημα; Ποιες είναι οι σχέσεις ανάμεσα στα ζητήματα που θέτει και στα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της εποχής μας; Ο αγώνας ενάντια στον αφανισμό της φύσης μπορεί, μήπως, να χωριστεί από τον αγώνα για ένα ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και της κουλτούρας; Ποια είναι σήμερα η στάση των ανθρώπων απέναντι στον κατεστημένο τρόπο ζωής και στην κρίση του; Τα ζητήματα αυτά μπαίνουν τώρα επιτακτικά στο οικολογικό κίνημα σ' όλες τις χώρες. Με πρωτοβουλία διαφόρων ομάδων και αγωνιστών, πολλές εκατοντάδες άτομα
συγκεντρώθηκαν για να τα συζητήσουν στη Louvain-la-Neuve (Βέλγιο) τον Φεβρουάριο του 1980. Ο τόμος αυτός περιέχει τα πρακτικά των εισηγήσεων του Κορνήλιου Καστοριάδη και του Daniel Cohn-Bendit, και των ζωηρών και μεστών συζητήσεων που τις ακολούθησαν.



Διαβάστε περισσότερα...

Le Monde: Η επόμενη οικονομική κρίση έχει ήδη αρχίσει

Σύμφωνα με Γάλλο αρθρογράφο τα έκτακτα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν (διάσωση τραπεζών, πακέτα ανάκαμψης) ελήφθησαν. Μένει το πιο ουσιαστικό: να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αποταμιευτών. Στο μεταξύ, όσοι έχουν τη δύναμη να πλουτίσουν ξανά βιάζονται να το πράξουν. Ετοιμάζοντας την επόμενη κρίση.
Σε μια περίοδο κρίσης, η είδηση αυτή θα έπρεπε να θεωρείται καλή: η τιμή του βαρελιού πετρελαίου, που είχε πέσει στα 32 δολάρια τον Δεκέμβριο του 2008, ξεπέρασε και πάλι το φράγμα των 60 δολαρίων.

Οι οδηγοί των αυτοκινήτων θα πρέπει βέβαια να πληρώνουν περισσότερα για να γεμίσουν το ντεπόζιτο, αλλά η αύξηση της τιμής του πετρελαίου δεν αποτελεί ένδειξη πως αφήνουμε την κρίση πίσω; Ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα άρχισαν και πάλι να κινούν τις μηχανές τους; Ότι οι καταναλωτές άρχισαν και πάλι να ξοδεύουν και οι επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν;

Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η ζήτηση είναι άτονη. Για πρώτη φορά από

το 1945, η παγκόσμια κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος αναμένεται φέτος να

μειωθεί. Σε όλα τα λιμάνια του κόσμου, δεξαμενόπλοια έτοιμα να βουλιάξουν από
το βάρος περιμένουν να αυξηθούν κι άλλο οι τιμές για να παραδώσουν εκατομμύρια τόνους που δεν ξέρουν τι να τους κάνουν.

Γιατί λοιπόν η τιμή του πετρελαίου διπλασιάστηκε μέσα σε δύο μήνες; Επειδή, σε μεγάλο βαθμό, οι «τρέιντερς» άρχισαν και πάλι να κερδοσκοπούν με τον μαύρο χρυσό. Και στις αρχές του 2008, άλλωστε, ο λόγος που οι τιμές των πρώτων υλών είχαν φτάσει σε ύψη ρεκόρ ήταν η κερδοσκοπία.

Υποβοηθούμενες από τα κράτη, οι τράπεζες έχουν την αίσθηση ότι, γι' αυτές, η

μεγάλη κρίση πέρασε. Όλα πρέπει λοιπόν να ξαναγίνουν όπως πριν. Κι ας είχε

ανακοινώσει τον περασμένο μήνα ο όμιλος G20 στο Λονδίνο ότι «καταλυτικό ρόλο

στην κρίση έπαιξε η αδυναμία της ρύθμισης και του ελέγχου του χρηματοπιστωτικού τομέα». Πιο διακριτικοί, αλλά εξίσου αποφασισμένοι, οι οικονομικοί «παίκτες» συνεχίζουν τις αδιαφανείς πρακτικές τους. Δεν περνάει μήνας, για παράδειγμα, που μια τράπεζα ή ένα χρηματιστήριο να μη δημιουργεί ένα «παράλληλο χρηματιστήριο» το οποίο λειτουργεί μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.

Οι Αγγλοσάξωνες έχουν ήδη κατασκευάσει έναν όρο: dark pools. Σας άρεσαν τα

subprimes και τα άλλα τιτλοποιημένα προϊόντα όπου οι τραπεζίτες, εν αγνοία σας,

τοποθετούσαν τις οικονομίες σας; Αύριο θα λατρέψετε το Xetra Midpoint

Smartpool, το Chi-X-Delta και το NeuroDark.

Εκτός από την αδιαφάνεια, ο άλλος παράγων που προκάλεσε την κρίση ήταν η

απληστία. Κι εδώ, όλα αλλάζουν για να μην αλλάξει τίποτα. Είναι αλήθεια ότι το

μεταβλητό μέρος των απολαβών θα μειωθεί ελαφρώς, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες το σταθερό μέρος θα αυξηθεί από 50% σε 100%. Όπως εξηγεί ο Κένεθ Λιούις, γενικός διευθυντής της Bank of America που οφείλει τη σωτηρία της στα 45 δισεκατομμύρια δολάρια με τα οποία την ενίσχυσε το κράτος, ο στόχος της

τράπεζας είναι να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό αυτή τη βοήθεια. Και τι

είναι το πρώτο που θα κάνει στη συνέχεια; «Θα επανεξετάσουμε το σύστημα των

αμοιβών και θα επαναφέρουμε τα μπόνους».

Ο Κένεθ Λιούις λέει δυνατά αυτό που οι συνάδελφοί του δεν τολμούν να πουν: πως όταν δουλεύεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα, το να κερδίζεις εκατομμύρια δολάρια ή ευρώ είναι «φυσιολογικό».

Στο βιβλίο του «Το χρήμα χωρίς αφέντη», ο Σαρλ-Ανρί Φιλιπί (πρώην συνεργάτης

του Λοράν Φαμπιούς και μέχρι πρόσφατα διευθυντής του γαλλικού υποκαταστήματος της HCBC) εξηγεί πώς, με την πάροδο των αιώνων, το χρήμα από μέσο χειραφέτησης έγινε θρησκεία. Και η απληστία έγινε ένα πραγματικό σύστημα διακυβέρνησης.

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής της κρίσης, σημειώνει ο γάλλος αρθρογράφος.

Τα έκτακτα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν (διάσωση τραπεζών, πακέτα ανάκαμψης) ελήφθησαν. Μένει το πιο ουσιαστικό: να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αποταμιευτών. Στο μεταξύ, όσοι έχουν τη δύναμη να πλουτίσουν ξανά βιάζονται να το πράξουν. Ετοιμάζοντας την επόμενη κρίση.


Πηγή: ΑΠΕ



Διαβάστε περισσότερα...

800 Βρετανοί σε λίστα αναμονής κλινικής υποβοηθούμενης αυτοκτονίας

Σε επίπεδα ρεκόρ ανέρχεται ο αριθμός των Βρετανών που μπαίνει στη λίστα αναμονής της αμφιλεγόμενης ελβετικής κλινικής υποβοηθούμενης αυτοκτονίας Dignitas. Σχεδόν 800 άνθρωποι έχουν πάρει την απόφαση να γίνουν μέλη της Dignitas και να τερματίσουν τη ζωή τους, ενώ 34 άνδρες και γυναίκες είναι ήδη έτοιμη να μεταφερθούν στη Ζυρίχη και να λάβουν μια φονική υπερβολική δόση φαρμάκων.

Ο δεκαπλασιασμός του αριθμού των Βρετανών που απευθύνονται στην κλινική από το 2002 αναμένεται να εγείρει σοβαρά ερωτήματα αναφορικά με το νόμο που καταργεί την υποβοηθούμενη αυτοκτονία στη Βρετανία.

Σήμερα, Τρίτη, η 46χρονη Ντέμπι Πάρντι η οποία πάσχει από αρτηριοσκλήρωση πρόκειται να μεταβεί στη Βουλή των λόρδων, το ανώτατο δικαστήριο της Βρετανίας, ζητώντας να αποφανθεί εάν ο σύζυγός της Ομάρ Πουέντε θα διωχθεί εφόσον της παράσχει βοήθεια για να ταξιδέψει στο εξωτερικό με σκοπό τον τερματισμό της ζωής της.
Οι 34 Βρετανοί, στους οποίους έχει δοθεί το αποκαλούμενο από την κλινική «μεταβατικό πράσινο φως» για να πεθάνουν, έχουν προσκομίσει αποδείξεις της κατάστασής τους, έχουν περάσει από συνεντεύξεις με γιατρό και τον ιδρυτή της Dignitas, Λούντβιχ Μινέλι και τους έχουν πείσει ότι είναι πνευματικά ικανοί να λάβουν μια τέτοια απόφαση.

Ο ένας από τους 34 έχει δεσμευτεί για συνοδευόμενη αυτοκτονία σύντομα. Οι τέσσερις έχουν εξασφαλίσει σίγουρες ημερομηνίες θανάτου, τις οποίες όμως ανέβαλαν. Οι υπόλοιποι 29 δεν έχουν καθορίσει ακριβή ημερομηνία ακόμα.

Επιπλέον 4 Βρετανοί απέτυχαν να λάβουν την άδεια της κλινικής μετά από απόφαση του Ελβετού γιατρού που τους εξέτασε. Σύμφωνα με τον γιατρό, δεν θα πρέπει να βοηθηθούν είτε γιατί δεν πάσχουν από ανίατη ασθένεια είτε γιατί κρίθηκαν μη απόλυτα πνευματικά υγιείς για να λάβουν μια ανάλογη απόφαση.

Τα στοιχεία της Dignitas δείχνουν επίσης ότι 15 Βρετανοί απευθύνθηκαν στην κλινική το 2003, 26 το 2006, 8 το πρώτο 5μηνο του 2008 και 23 τους τελευταίους 12 μήνες.

Η γνωστοποίηση των παραπάνω αναμένεται να αναζωπυρώσει τη διαμάχη για την ευθανασία. Αυτή την εβδομάδα, μια ομάδα επιφανών προσωικοτήτων της χώρας, υπό την ηγεσία δύο πρώην υπουργών του επιτελείου του Τόνι Μπλερ, καταθέτοντας μια τροποποίηση του νόμου για την αυτοκτονία, θα επιδιώξει τον τερματισμό της θεωρούμενης από τους ίδιους «αναχρονιστικής και απάνθρωπης κατάστασης» εξαιτίας του κινδύνου 14χρονης φυλάκισης που διατρέχουν οι συγγενείς εάν ταξιδέψουν μαζί με πρόσωπο που θα επιδιώξει υποβοηθούμενη αυτοκτονία στο εξωτερικό.

Ο Νόμος περί Αυτοκτονίας του 1961 ποινικοποιεί οποιονδήποτε βοηθάει, συμβουλεύει, υποκινεί και μεριμνά για την αυτοκτονία άλλου. Επίσης, ορισμένοι συγγενείς που έχουν ταξιδέψει έχουν ανακριθεί από την αστυνομία κατά την επιστροφή τους. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ωστόσο, παραδέχονται ότι κάνεις από τους συνοδούς ατόμων που μεταβαίνουν στο εξωτερικό για αυτό το λόγο δεν διώκεται ποινικά.

Σημαντικές προσωπικότητες με νομικό ή ιατρικό υπόβαθρο υποστηρίζουν την κίνηση. Εφόσον επιτύχουν το σκοπό τους, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να πάρει θέση. Το Μάρτιο έκανε χρήση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας για να αποτρέψει την ψηφοφορία μιας ίδιας τροποποίησης στη Βουλή των Κοινοτήτων, η οποία είχε προταθεί από την Πατρίτσια Χιούιτ, υπουργό Υγείας μέχρι το 2007.

Η Σάρα Γούτον, επικεφαλής του τομέα Θανάτου της Dignitas, η οποία πραγματοποιεί εκστρατεία για ένα νέο δικαίωμα στον υποβοηθούμενο θάνατο, δηλώνει ότι «τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η κατάσταση στη Βρετανία εξωθεί τους ανθρώπους σε δύσκολες και επικίνδυνες αποφάσεις – να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για υποβοηθούμενη αυτοκτονία ή να ζητήσουν από έναν γιατρό ή ένα συγγενή να τους βοηθήσει να πεθάνουν ή να προσπαθήσουν να αυτοκτονήσουν μόνοι τους, με τραγικά αποτελέσματα. Αποτελεί μια αυξανόμενη απαίτηση στη χώρα η θέσπιση ενός νομικού δικαιώματος των ανθρώπων με ανίατες ασθένειες που είναι πνευματικά ικανοί και επιθυμούν να τερματίσουν τη ζωή τους εφόσον το επιθυμούν».

Πηγή: Guardian



Διαβάστε περισσότερα...

 Παίρνουν τα πάνω τους ελαιόλαδο και παραγωγοί

Μικρή «ανάσα» και πολλές…ελπίδες για ανάκαμψη των τιμών του ελαιόλαδου παίρνουν τώρα οι παραγωγοί μετά τις αποφάσεις των Ενώσεων Ηρακλείου και Πεζών για αύξηση των τιμών του προϊόντος κατά 10 λεπτά, δηλαδή από 1,80 στο 1,90 ευρώ το κιλό για τις οξύτητες μέχρι 0,3. Οι αγρότες και βέβαια δεν είναι ικανοποιημένοι από αυτή τη μικρή αύξηση, ωστόσο όμως αρχίζουν να ελπίζουν ότι οι τιμές θα ανέβουν κι άλλο. Αν τελικά όμως αυξηθούν σημαντικά (πράγμα πολύ δύσκολο) αυτό θα το δείξει η αγορά στο μέλλον.
Συγκεκριμένα, τη Δευτέρα 1 Ιουνίου, η Ένωση Πεζών αρχικά και στη συνέχεια η Ένωση Ηρακλείου ανακοίνωσαν την αύξηση των τιμών έστω και σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα. Η Ένωση Πεζών έχει κάποιες παραγγελίες, οι οποίες της δίνουν αυτό το περιθώριο, κάτι που δεν φαίνεται να είχε στο παρελθόν.
Πάντως τα πράγματα στη διεθνή αγορά προς το παρόν τουλάχιστον, δεν είναι ευχάριστα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να αποδεχθεί το αίτημα της ισπανικής πλευράς για την ιδιωτική αποθεματοποίηση 110.000 τόνων, ώστε να αποσυμφορηθεί η αγορά από τις επιπλέον ποσότητες. Παράλληλα, στην Ελλάδα η ΠΑΣΕΓΕΣ ζητά να κατατεθεί αίτημα για ιδιωτική αποθεματοποίηση 80.000 τόνων, ώστε να «ανασάνει» η αγορά.
Η ιδιωτική αποθεματοποίηση είναι το λεγόμενο «δίχτυ ασφαλείας» που προβλέπεται από τους σχετικούς κανονισμούς για τη συγκράτηση της μείωσης των τιμών των προϊόντων. Με λίγα λόγια, πληρώνονται οι ιδιώτες να διατηρήσουν στις δεξαμενές τους τις ποσότητες λαδιού που αναφέρονται στις αποφάσεις, για να συγκρατηθεί προσωρινά η πτώση των τιμών. Το λάδι αυτό όμως, θα επανέλθει στην αγορά (κάπου πρέπει να πουληθεί κάποτε…) και για το λόγο αυτό πολλοί είναι όσοι μιλούν περί μετάθεσης του προβλήματος για το φθινόπωρο. Έτσι, δεν αποκλείεται αυτές οι ποσότητες να «πέσουν» στην αγορά το φθινόπωρο, δημιουργώντας νέες ασφυκτικές πιέσεις στις τιμές του προϊόντος, με την έναρξη της νέας ελαιοκομικής περιόδου.
Τώρα, το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στην Ισπανία, η οποία τα τελευταία χρόνια «κινεί τα νήματα» του διεθνούς εμπορίου του ελαιόλαδου:

-Πήγε καλά η ανθοφορία των ελαιόδεντρων στην Ισπανία; Από την απάντηση του συγκεκριμένου ερωτήματος αναμένεται να κριθούν πάρα πολλά, σχετικά με την αναμενόμενη ισπανική παραγωγή και κατά συνέπεια την προσφορά στην αγορά κατά την ερχόμενη περίοδο που θα παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των τιμών.

-Ποιο θα είναι το μέλλον της μεγάλης ισπανικής εταιρείας της SOS Cuetara; Η εταιρεία αυτή «έχει ρίξει» φέτος τις μεγάλες ποσότητες πάμφθηνου ελαιόλαδου στη διεθνή αγορά, κίνηση η οποία συνέβαλε ώστε να διαμορφωθούν οι τιμές σε παγκόσμιο επίπεδο. Ως γνωστό, τα οικονομικά της SOS Cuetara τους τελευταίους μήνες δεν είναι ανθηρά. Κάθε άλλο μάλιστα. Αναγκάζεται να πουλά πάμφθηνα το λάδι για να μπορέσει να δώσει το απαιτούμενο ποσό προκειμένου να εξοφλήσει την ιταλική εταιρεία Bertoli την οποία αγόρασε πριν περίπου ένα χρόνο. Με «όχημα» την Bertoli η SOS ελέγχει το 22% της παγκόσμιας αγοράς τυποποιημένου ελαιόλαδου. Παράλληλα, η SOS έχει πουλήσει άλλες θυγατρικές του ομίλου οι οποίες δραστηριοποιούνται με διαφορετικά αντικείμενα. Ακούγεται ότι η SOS πουλά πάμφθηνα μεγάλες ποσότητες στη Ρωσία με αποτέλεσμα να μην έχει αποθέματα ελαιόλαδου, κάτι που είναι ενθαρρυντικό. Αλλά μέχρι στιγμής τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Μία άλλη παράμετρος που αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των τιμών του ελαιόλαδου της χώρας μας, είναι και η πώληση του τμήματος λιπαρών ουσιών της Ελαϊδος. Θα το αγοράσει η Creta Farm ή κάποια άλλη εταιρεία ελληνικών συμφερόντων; Θα πουληθεί αλλού; Κι αυτός είναι ένας γρίφος που αναμένεται να απαντηθεί κατά τους ερχόμενους μήνες.

Τέλος, σημαντικός αναμένεται να είναι σε τοπικό επίπεδο και ο ρόλος των Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών, κυρίως σχετικά με τον τρόπο που θα κινηθούν ώστε να «διώξουν» τα αποθέματα για να ξεκινήσει η επόμενη παραγωγική περίοδος με λιγότερο ισχυρές πιέσεις.





Διαβάστε περισσότερα...

Το «κανόνι» του αιώνα!

Η General Μotors, επί δεκαετίες ισχυρότερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο, «γιόρτασε» τα 100 χρόνια της ανακοινώνοντας χθες τη χρεοκοπία της
Χρεοκόπησε χθες, 1η Ιουνίου, κατά τα αναμενόμενα, η General Μotors. Ενα «κανόνι» που συμβολίζει τη χρεοκοπία της βαριάς βιομηχανίας όλων των ανεπτυγμένων κρατών της Δύσης, λόγω της αδυναμίας τους να ανταγωνιστούν τον αντίστοιχο κλάδο των λεγομένων αναπτυσσομένων κρατών της Απω Ανατολής. Πολλοί αναλυτές θεωρούν αβέβαιο το μέλλον της ιστορικής αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία εφέτος έκλεισε έναν αιώνα λειτουργίας. Και εφόσον η GΜ θα συνεχίσει να λειτουργεί υπό κρατική προστασία, προτείνουν να μετονομαστεί σε... Government Μotors (government σημαίνει ως γνωστόν κυβέρνηση). Εν πάση περιπτώσει οι ευρωπαϊκές θυγατρικές της GΜ, Οpel και Vauxhall, κατέληξαν στα χέρια της καναδικής εταιρείας κατασκευής ανταλλακτικών και εξαρτημάτων Μagna. Το αποτέλεσμα της εξέλιξης αυτής ήταν διττό. Πρώτον, ηρέμησαν οι Γερμανοί που τρελαίνονταν με την ιδέα της «fiatοποίησης» της Οpel. Δεύτερον, εκνευρίστηκε ο επικεφαλής της Fiat Σέρτζιο Μαρκιόνε που αναζητεί απεγνωσμένα ένα «plan Β» για να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να φέρει τον ιταλικό όμιλο στη δεύτερη θέση παγκοσμίως, πίσω από την Τoyota- η Chrysler δεν του φθάνει του ιταλού μάνατζερ. Η χθεσινή ημέρα ήταν ιστορική όχι μόνο για τον παγκόσμιο κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας, αλλά και για τον αμερικανικό καπιταλισμό εν γένει. Διότι η πτώχευση της GΜ αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο «κανόνι» που έχει ακουστεί ποτέ στον αμερικανικό επιχειρηματικό κόσμο. Πέραν του ότι εφέτος έκλεισε τα 100 χρόνια, από το 1930 ως το 2007- 77 ολόκληρα χρόνια δηλαδή- ήταν η μεγαλύτερη σε πωλήσεις αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο. Πρόπερσι έχασε την πρώτη θέση από την ιαπωνική Τoyota. Τώρα η GΜ καλείται να αντιμετωπίσει τον 21ο αιώνα ως... βιώσιμη εταιρεία. Και σε αυτό έχει υποσχεθεί να τη βοηθήσει ο Μπαράκ Ομπάμα. Γιατί η αμερικανική κυβέρνηση έχει πλέον τον πλήρη έλεγχο της εταιρείας, η οποία βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση- προσέφυγε σε δικαστική προστασία από τους πιστωτές της εφόσον δεν κατάφερε να εξυγιανθεί και αναδιαρθρωθεί εντός της προθεσμίας που της είχε δώσει η κυβέρνηση Ομπάμα, δηλαδή ως χθες. Ουσιαστικά η GΜ κατέρρευσε υπό το βάρος των χρεών της. Γιατί, όπως η ίδια έχει ανακοινώσει, η αξία των περιουσιακών στοιχείων της ανέρχεται σε 82,29 δισ. δολάρια και τα χρέη της σε 172,81 δισ. δολάρια.

Για τη συσσώρευση των χρεών της ευθύνονται βεβαίως δύο γεγονότα: η εξαιτίας της οικονομικής κρίσης κατακόρυφη κάμψη των πωλήσεών της στις ΗΠΑ- ως γνωστόν η GΜ «πουλάει» κατά κύριο λόγο στην εσωτερική αγορά των ΗΠΑ- αλλά και η εκτίναξη των τιμών των καυσίμων σε δυσθεώρητα και κυρίως δυσβάστακτα για τους καταναλωτές ύψη τα τελευταία χρόνια. Γι΄ αυτό άλλωστε η GΜ έχασε την πρωτιά από την Τoyota, ως η κορυφαία σε πωλήσεις αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο το 2007: επειδή τα αυτοκίνητα που κατασκευάζει είναι τεράστια και σε κινητήρες και σε διαστάσεις (δηλαδή σε βάρος) και ως εκ τούτου καταναλώνουν υπερβολικά πολλή βενζίνη για να κινηθούν- συγκριτικά βεβαίως με τα σαφώς οικονομικότερα αυτοκίνητα της Τοyοta και της Ηonda, που είναι οι κυριότεροι ανταγωνιστές της GΜ στην αμερικανική αγορά.

Σε ανάλυση που δημοσίευσαν στο πρακτορείο Reuters, οι Ντέιβιντ Μπάιλι και Σογιούγκ Κιμ θέτουν το εξής ενδιαφέρον ερώτημα που ανακύπτει εν προκειμένω: «Θα πετύχει η... Government Μotors εκεί όπου απέτυχε η General Μotors ή θα εξελιχθεί σε επιχειρηματικό Βιετνάμ του Ομπάμα»; Η ίδια η εταιρεία διαβεβαίωσε, αμέσως μετά την προσφυγή της στο περίφημο άρθρο 11 του αμερικανικού Πτωχευτικού Νόμου, τους πελάτες, τους προμηθευτές και κάθε ενδιαφερόμενο ότι θα εξέλθει το συντομότερο από την κατάσταση πτώχευσης ως ισχυρότερη και ανταγωνιστικότερη εταιρεία. Οι «Financial Τimes» σε πρωτοσέλιδο άρθρο τους εκτιμούν ότι αυτό θα συμβεί σε διάστημα 60-90 ημερών. Οσο για τον πρόεδρο Ομπάμα, δήλωσε έτοιμος να εκχωρήσει από τον κρατικό προϋπολογισμό στην GΜ 30 δισ. δολάρια επιπλέον (συνολικά, δηλαδή, η κρατική βοήθεια προς την εταιρεία θα φθάσει τα 60 δισ. δολάρια!), για να τη βοηθήσει να ορθοποδήσει ώστε «να βγει το συντομότερο από το καθεστώς προστασίας από τους πιστωτές της».
Βεβαίως ο Μπαράκ Ομπάμα δεν έκλεισε τη δήλωσή του με τον τρόπο αυτό. «Θα κάνω ό,τι πρέπει για να βοηθήσω την ιστορική επιχείρηση. Εκείνο που δεν πρόκειται να κάνω είναι να την “τρέξω” εγώ» πρόσθεσε με έμφαση ο αμερικανός πρόεδρος, αναγνωρίζοντας πάντως ότι αφού της χορηγήσει τη βοήθεια, η κυβέρνηση θα ελέγχει το 60% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας! Διότι τα κρατικά κονδύλια δεν θα τα ρίξει ο Ομπάμα στη «μαύρη τρύπα» της GΜ: θα τα ανταλλάξει με μετοχές. Βεβαίως υπάρχουν και ορισμένοι που προειδοποιούν ότι εν τέλει σε «μαύρη τρύπα» πέφτουν τα κονδύλια. «Η GΜ θα είναι το Βιετνάμ του Ομπάμα. Κάθε φορά που ασχολείται με το θέμα αυτό τού κοστίζει περί τα 20 δισ. δολάρια» προέβλεψε στο Reuters ο ιστορικός του κλάδου αυτοκινήτου Μπομπ Ελτον.

Δεν είναι ο μόνος. Χθεσινή ανάλυση του Αssociated Ρress αναφέρει ότι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν ήδη προειδοποιήσει την κυβέρνηση πως πρέπει να γνωρίζει ότι στα 5 δολάρια που χορηγεί στην GΜ τα 2 δεν πρόκειται με κανέναν τρόπο να τα πάρει πίσω! Είναι σαφές ότι η προστασία που προσφέρει ο Ομπάμα στην αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία- διότι και η επίσης χρεοκοπημένη Chrysler λειτουργεί με κρατικά κονδύλια - δεν συνιστά τίποτε άλλο παρά την επιστροφή στον κρατικό παρεμβατισμό. Ωστόσο, αν στην πολιτική πρακτική έχει εγκαταλειφθεί από όλους ο οικονομικός φιλελευθερισμός, ουδείς- ούτε ο Μπαράκ Ομπάμα!- τολμά να αμφισβητήσει την ηγεμονία του στον χώρο των ιδεών.



Διαβάστε περισσότερα...

Πέθανε η αγωνίστρια Μαρία Καρρά

Εφυγε χθες από τη ζωή η αγωνίστρια της Αριστεράς Μαρία Καρρά, χήρα του Νίκου Καρρά, ιστορικού στελέχους του κομμουνιστικού κινήματος και της Ανανεωτικής Αριστεράς. Υπήρξε συνδικαλιστικό στέλεχος της ΕΔΑ, στέλεχος του ΣΥΝ και δημοτική σύμβουλος Αθηναίων με το ψηφοδέλτιο του Δημήτρη Μπέη. Οπως σημειώνει η ΚΠΕ του ΣΥΝ στο συλλυπητήριο μήνυμά της, η Μαρία Καρρά από τα νεανικά της χρόνια συμμετείχε στους αγώνες της ΕΠΟΝ και αργότερα, ως στέλεχος
της ΕΔΑ, «δούλεψε για πολλά χρόνια με αυταπάρνηση στην Πανελλήνια Ενωση Οικογενειών Φυλακισμένων και Εξορίστων». Η κηδεία της θα γίνει στις 4.30 σήμερα το απόγευμα στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.




Διαβάστε περισσότερα...

Σήμερα με την παρόλα του Κώστα. Αύριο με το σύνθημα του Γιώργου.

ΩΡΑΙΑ. ΑΣ ΠΟΥΜΕ. Ο Γιώργος καλύτερος του Κώστα. Ο Αλέκος της Αλέκας. Και ο Καρατζαφέρης έφερε, με τον εαυτό του, ισοπαλία. Άλλαξε τίποτα στη ζωή μας από το σόου των πολιτικών αρχηγών; Ούτε μισή τρίχα φύτρωσε στο κεφάλι των φαλακρών. Άλλαξε τίποτα στο πρόγραμμα των καναλιών; Φυσικά. Περισσότερες πολιτικές διαφημίσεις, τζάμπα ριάλιτι σόου και κάμποσα φράγκα στα ταμεία. Άλλαξε τίποτα στις επιλογές των πολιτών; Εξαρτάται. Οι σίγουροι αμετακίνητοι. Αποφασισμένοι, τσιμεντένιοι, δαγκωτό. Το ζελέ αλληθωρίζει και πηγαινοέρχεται
σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ. Σήμερα με την παρόλα του Κώστα. Αύριο με το σύνθημα του Γιώργου. Εξαρτάται πού θα κάτσει η μπίλια. Και τέλος η θολούρα. Αυτοί το σκέφτονται. Το συμπέρασμα απλό. Η ζωή σου, η ζωή μας, εξαρτάται από ένα ζελέ και από μια μπίλια. Οι καφενόβιες συνειδήσεις αρκετών εξ ημών και υμών οι οδοντογλυφίδες των καρχαριών!




Διαβάστε περισσότερα...

Σε υπαλλήλους επιχειρείται να φορτωθεί η ευθύνη για την απόδραση Καραβέλα

Σε ολιγωρία υπαλλήλου επιχειρείται να φορτωθεί η ευθύνη για την καθυστέρηση του επίμαχου τηλεγραφήματος από την ελληνική πρεσβεία στην Ουρουγουάη, που επέτρεψε στον δεύτερο κατηγορούμενο της υπόθεσης Siemens, Χρ. Καραβέλα να διαφύγει στη Γερμανία.
Οι αρχές της λατινοαμερικανικής χώρας έχουν ήδη παγώσει τα περιουσιακά στοιχεία του κ. Καραβέλα καθώς περιμένουν στοιχεία από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Από την ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, σε συνδυασμό με την αρχική δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης, προέκυπτε ότι ο κ. Δένδιας κράτησε το τηλεγράφημα δύο ημέρες (από την Τρίτη έως την Πέμπτη) χωρίς να προβεί σε καμιά ενέργεια και μόνο μετά το πέρας των δυο ημερών ενημέρωσε τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά. Ο ίδιος ωστόσο δηλώνει ρητά πως έλαβε το τηλεγράφημα Τετάρτη, 27 Μαΐου, στις 14.30 και όχι την Τρίτη.
Λίγες ώρες αργότερα, η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την καθυστέρηση. Ωστόσο, ευθύνες φέρεται να έχει και το πρωθυπουργικό επιτελείο, καθώς το απόρρητο σήμα από την ελληνική πρεσβεία στο Μοντεβιδέο κοινοποιείται και στο διπλωματικό γραφείο του Πρωθυπουργού – κάτι που δεν διέψευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όμως, κατά τη χθεσινοβραδινή του συνέντευξη δήλωσε ότι ουδέποτε ενημερώθηκε για το σήμα από την Ουρουγουάη. Το υπουργείο Εξωτερικών είχε σπεύσει νωρίτερα να προσφέρει την κάλυψη του, αναφέροντας ότι το μήνυμα δεν κοινοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου.

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλούνται αρκετές εφημερίδες σήμερα, το διπλωματικό γραφείο της υπουργού Εξωτερικών ήταν εν γνώση τόσο για την ύπαρξη όσο και για το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος την στιγμή της αποστολής του. Και αυτό γιατί το τηλεγράφημα είχε τη σήμανση «άκρως απόρρητο/επείγον», χαρακτηρισμός που σύμφωνα με διπλωματικές πηγές καθιστά απίθανο να μην ήταν σε γνώση του διπλωματικού γραφείου της υπουργού Εξωτερικών και του Πρωθυπουργού άμα τη αποστολή του. Ωστόσο, ο υφυπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης άφησε να εννοηθεί ότι την ευθύνη φέρει ο διπλωματικός υπάλληλος που βρισκόταν σε βάρδια στην Κρυπτογραφική Υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών.

Μια προαναγγελθείσα φυγή

Ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής της Ουρουγουάης κατά του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, Ρικάρντο Χιλ Ιριμπάρνε δήλωσε στην εφημερίδα «Τα Νέα» ότι ο Χρήστος Καραβέλας ετοίμαζε τη φυγή του από καιρό.

Σύμφωνα με τις έρευνες των αρχών της Ουρουγουάης, ο κ. Καραβέλας είχε μεταφέρει με δύο ξεχωριστά εμβάσματα σε τράπεζα της Ουρουγουάης 2,5 εκατ. ευρώ και περισσότερα από 3 εκατ. δολάρια. Οι μεταφορές έγιναν μέσω δύο λογαριασμών που διατηρούσε ο πρώην οικονομικός διευθυντής της Siemens Hellas στη Μεγάλη Βρετανία και σε παράκτια εταιρεία με έδρα την Κύπρο. Οι καταθέσεις έγιναν σε τράπεζα του Μοντεβιδέο και ως δικαιούχος εμφανιζόταν παράκτια εταιρεία.

«Ο κ. Καραβέλας προετοίμαζε από καιρό τη φυγή του στην Ουρουγουάη. Ήδη από τα τέλη του 2008 είχε μεταφέρει σε τράπεζα της χώρας τεράστια χρηματικά ποσά», δήλωσε ο κ. Ιριμπάρνε και διευκρίνισε: «η ξαφνική εισροή τόσο μεγάλων κεφαλαίων στη χώρα σήμανε συναγερμό στις υπηρεσίες μας. Η εταιρεία με την οποία επικοινώνησαν οι υπηρεσίες μας υποστήριξε πως ήθελε τα χρήματα προκειμένου να αγοράσει μια έκταση στην πιο τουριστική παραθαλάσσια περιοχή της χώρας, την Πούντα ντελ Εστ, και ειδικότερα στο προάστιο Μαλδονάδο, που θεωρείται το ακριβότερο της χώρας».

Σε αυτό το προάστιο ο κ. Καραβέλας προχώρησε στην αγορά μιας βίλας στις αρχές του 2009. «Τώρα που έγινε ξανά έλεγχος στο σπίτι δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του κ. Καραβέλα, αλλά οι πληροφορίες που συλλέξαμε είναι πως από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο βρέθηκε για αρκετές ημέρες στο σπίτι», δήλωσε ο κ. Ιριμπάρνε.

«Ερευνώντας τη σύνθεση των τριών παράκτιων εταιρειών, των δύο που μετέφεραν τα χρήματα και της εταιρείας που ήταν δικαιούχος των λογαριασμών στην Ουρουγουάη βρήκαμε πως κοινός παρονομαστής ήταν το όνομα Καραβέλας. Βάλαμε το όνομα στην αναζήτηση του Διαδικτύου και ανακαλύψαμε πως ο κ. Καραβέλας κατηγορούνταν για την υπόθεση. Η δική μας έρευνα άρχισε στις 15 Μαΐου. Στις 22 Μαΐου καλέσαμε τον Έλληνα πρέσβη στο Μοντεβιδέο, τον κ. Δεικτάκη, και τον ενημέρωσα για τα αποτελέσματα των ερευνών μας» εξηγεί ο πρόεδρος της Αρχής κατά του ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

Οι τραπεζικοί λογαριασμοί του Χρήστου Καραβέλα έχουν «παγώσει». «Τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη μια δικαστική έρευνα στη οποία περιμένουμε και στοιχεία από την Ελλάδα. Μέχρις ότου ολοκληρωθεί ο κ. Καραβέλας δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει» επισημαίνει ο κ. Ιριμπάρνε.

Εκδικητικά εντάλματα

Νομικοί, πολιτικοί και όχι μόνο, κύκλοι χαρακτηρίζουν την έκδοση εντάλματος σύλληψης εις βάρος της συζύγου και των παιδιών του κ. Καραβέλα, από τον 4ο ειδικό ανακριτή κ. Ζαγοριανό, ως εκδικητική κίνηση. Χθες συνελήφθη η 22χρονη κόρη του πρώην οικονομικού διευθυντή της Siemens, ενώ πραγματοποιήθηκε έρευνα στην οικία Καραβέλα, παρουσία εισαγγελέα.

Ο δικηγόρος της οικογένειας Γιάννης Μαρκουλάκος δήλωσε ότι πρόκειται για «παραλογισμό που γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού». Και πρόσθεσε πως «δεν μπορεί να φυλακίζονται παιδιά, γιατί ο πατέρας τους αγόρασε ένα σπίτι ή τους έδωσε χρήματα».

H 22χρονη κόρη του πρώην διευθυντικού στελέχους της Siemens Χρήστου Καραβέλα που διαφεύγει στο εξωτερικό, φέρεται να οδηγήθηκε στον 4ο ειδικό ανακριτή Ν. Ζαγοριανό σήμερα, σύμφωνα με δημοσίευμα του Σκάι.

Πηγή: Τα Νέα, Καθημερινή, Ημερησία, Σκάι




Διαβάστε περισσότερα...

Πάντως το σύστημα μάς λένε δεν ευθύνεται καθόλου.

ME ΓEPH ΔOΣH ΣTAΛININHΣ

Πάντως το σύστημα μάς λένε δεν ευθύνεται καθόλου.

Δεν υπήρχε σκάλα για ν' ανεβεί ο Στάλιν.

Eίταν ανέκαθεν πάνω ψηλά

κ' εκ των υστέρων άρχισε να στοιβάζει πτώματα

σε σχήμα κλίμακας ναού.

Άρης Aλεξάνδρου, Ποιήματα (1941 - 1971)

Mε μια γερή δόση σταλινίνης, για να θυμηθούμε τον διπλά εξόριστο Ποιητή Άρη Aλεξάνδρου, η ηγεσία του KKE επιχειρεί να αντιμετωπίσει την κρίση του Kόμματος και τα αμείλικτα ερωτηματικά για τις αιτίες της κατάρρευσης (ή ανατροπής όπως προτιμούν) της EΣΣΔ και των χωρών του λεγόμενου Yπαρκτού Σοσιαλισμού.

Στα ερωτήματα που ταλανίζουν το παγκόσμιο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα επί δεκαετίες, ερωτήματα που γιγαντώθηκαν μετά το 1989-91, η ηγεσία του KKE δίνει μια μονοσήμαντη απάντηση. H EΣΣΔ μετά το 20ο συνέδριο του KKΣE το 1956 απομακρύνθηκε από τις παραδόσεις του Στάλιν· το ίδιο και τα διάφορα KK, και αυτή ήταν η αιτία των ανατροπών.

Aν για τον Xρουστσοφισμό όλες οι ευθύνες για τα εγκλήματα του σταλινισμού φορτώθηκαν σε ένα μόνο πρόσωπο, στον Στάλιν, για να σωθεί το γραφειοκρατικό σύστημα, για την τωρινή ηγεσία του Περισσού όλα οφείλονται στην απομάκρυνση από τις παραδόσεις του… Στάλιν. Δικαίως οι σταλινο-μαοϊκοί αισθάνονται δικαιωμένοι και είναι μόνο για λόγους αυτοσυντήρησης που οι σταλινικοί του Περισσού αρνούνται να τους αναγνωρίσουν την προτεραιότητα.

Mε την επι-στροφή στον Στάλιν, οι ηγέτες του KKE επιχειρούν να αντιμετωπίσουν τη βαθειά κομματική κρίση. Eίναι σα να θέλουν να ξεδιψάσουν με αλμυρό νερό. H στροφή στον Στάλιν, προϊόν της κρίσης τους, θα βαθύνει ακόμη πιο πολύ την κρίση τους όπως δείχνει η θετική απήχηση της κριτικής του Γιώργου Pούση που δημοσιεύτηκε στο Pιζοσπάστη, αλλά και σφοδρές αντιδράσεις.

H αλήθεια είναι πως αντίθετα με τις αυταπάτες που μπορεί να είχαν ή να έχουν σύντροφοι όπως ο Γ. Pούσης, που έφυγαν από το KKE μετά την Tζανετακειάδα για να επιστρέψουν αργότερα, το KKE ποτέ δεν απομακρύνθηκε από τις σταλινικές παραδόσεις. Mετά το 20 Συνέδριο του KKΣE, η ηγεσία του KKE εξαρτημένη ποικιλοτρόπως από τη Mόσχα, απέφευγε να ταυτίζεται δημοσίως με τις ωμές και απεχθείς πρακτικές της εποχής Στάλιν. Mετά το 1989-91, όμως, η προσφυγή στον «πατερούλη» γινόταν όλο και πιο συχνή με εκδόσεις έργων του Στάλιν, συχνή αρθρογραφία στο Pιζοσπάστη και την KOMEΠ όπου επιχειρείτο η αγιοποίηση του Πατερούλη.

Tώρα, η ηγεσία του KKE επιχειρεί να θεσμοθετήσει τον σταλινισμό με το στάτους της απόφασης του κομματικού συνεδρίου και να μην είναι «προσωπική» γραμμή της Mπέλλου, του Mαΐλη, και των εκκολαπτόμενων αστέρων της ιδεολογικής επιτροπής του KKE. Eγκλήματα του σταλινισμού που ονομάστηκαν «παραβιάσεις της κομματικής νομιμότητας» τώρα, με τις Θέσεις του KKE «για το Σοσιαλισμό» θεωρούνται αναγκαιότητες για το χτίσιμο του σοσιαλισμού.

Oι δίκες της Mόσχας, οι εκτελέσεις των μπολσεβίκων ηγετών της Oκτωβριανής Eπανάστασης, το καθεστώς των γκουλάγκ, που είχαν καταδικαστεί στο 20ο Συνέδριο, τώρα θεωρούνται καλώς γινομένα. Oι μπολσεβίκοι ηγέτες χαρακτηρίζονται πράκτορες των ιμπεριαλιστών. Oι πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος φαίνεται να επιστρέφουν. Bεβαίως, αν τότε ήταν τραγωδία, τώρα θα αποδειχθούν φάρσα, χωρίς να χάνουν τον τραγικό τους χαρακτήρα.

Aπολογητική του σταλινισμού

Δεκαοκτώ χρόνια μετά τις καταρρεύσεις του «υπαρκτού σοσιαλισμού» θα περίμενε κανείς μια έστω απόπειρα κριτικής ανάλυσης των αιτίων των καταρρεύσεων της EΣΣΔ και των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Oι Θέσεις απορρίπτουν τον όρο κατάρρευση, θεωρώντας ότι «υποβαθμίζει την αντεπαναστατική δράση». Aντ' αυτού επιλέγουν τον όρο «ανατροπή». Aνατροπή της «σοσιαλιστικής οικοδόμησης» [Θέση 9]. Όμως, στη Θέση 10 παραδέχονται ότι «η αντεπαναστατική ανατροπή δεν προήλθε από ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση αλλά από τα μέσα και από τα πάνω, με την πολιτική του KK».

Eίναι φανερό πως ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να προχωρήσουν σε μια ουσιαστική επανεξέταση του ιστορικού παρελθόντος.

Aντίθετα, στις Θέσεις αντί μιας ιστορικής υλιστικής ανάλυσης παρατίθενται μια σειρά τσιτάτα του Στάλιν και του βέλγου σταλινο-μαοϊκού Λούντο Mαρτένς1.

Tσιτάτα και ορισμοί θεωρούνται επαρκής εξήγηση της ιστορικής εξέλιξης της EΣΣΔ. Tο «δέον», παραχαραγμένο, αντιπαρατίθεται στην εξέλιξη της ρωσικής επανάστασης, από την εποποιΐα του 1917, στην τραγωδία του γραφειοκρατικού εκφυλισμού και την ανοικτή πορεία παλινόρθωσης του καπιταλισμού μετά το 1989-91.

Tο θεωρητικό σχήμα της ηγετικής ομάδας του KKE είναι απλό και εύπεπτο. Aπό τα μέσα της δεκαετίας του 1930 στην Σοβιετική Pωσία είχαμε σοσιαλισμό. Eπομένως κάθε κριτική στη γραμμή του Στάλιν ήταν εξ ορισμού αντισοβιετική - αντισοσιαλιστική αφού αμφισβητούσε τον σοσιαλισμό και όχι τις γραφειοκρατικές παραμορφώσεις όπως διατείνονταν η αριστερή τροτσκιστική αντιπολίτευση. Άρα, οι δίκες της Mόσχας και οι εκτελέσεις των ηγετών της επανάστασης του 17 ήταν αναγκαίο μέρος της «υπεράσπισης του σοσιαλισμού». Γραφειοκρατικές πολιτικές με τραγικά αποτελέσματα, όπως η βίαιη κολεκτιβοποίηση, ήταν επίσης ενταγμένες στην υπεράσπιση του σοσιαλισμού, άρα αναγκαίες. [Παρεμπιπτόντως, οι Θέσεις δεν μας λένε τίποτα για την απαγόρευση των διαφόρων κινημάτων τέχνης και την επιβολή του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ούτε για το διωγμό επιστημονικών θεωριών όπως η γενετική, η κβαντική φυσική, η Σχετικότητα και η Kυβερνητική, ούτε για το κατά πόσο συνιστούσαν υπεράσπιση του σοσιαλισμού οι τσαρλατανισμοί στενοκέφαλων φανατικών σαν τον Λυσένκο.]

Για την ηγεσία του KKE τα πράγματα πήγαιναν καλά έως το 20ο Συνέδριο του KKΣE το 1956, οπότε υπήρξε η απομάκρυνση από τις πολιτικές και θεωρητικές διδαχές του Στάλιν. Aπό αυτή την περίοδο και μετά «το Kόμμα έχασε τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του κι έτσι έγινε δυνατό να κυριαρχήσουν οι αντεπαναστατικές δυνάμεις στο Kόμμα και στην εξουσία στη δεκαετία του 1980» [Θέση 9] με την περεστρόικα και τη νίκη της αντεπανάστασης το 1989-91. Έκτοτε, όπως γίνεται σαφές στο α' μέρος των Θέσεων, η Pωσία γίνεται μια «ιμπεριαλιστική δύναμη», όπως φάνηκε και με τον ρόλο της στον Kαύκασο. [Bλέπε: Οι Θέσεις του KKE για το 18ο Συνέδριο, Kριτικές επισημάνσεις, Nέα Προοπτική φύλλο 440] H δογματική σκέψη κάνει και εδώ την ηχηρή εμφάνισή της. Όσο άκριτα ανακήρυξαν τη διαδικασία της μεταβατικής περιόδου «σοσιαλισμό» τόσο εύκολα ανακηρύσσουν τη διαδικασία καπιταλιστικής παλινόρθωσης στη Pωσία τελειωμένη.
H ιδεολογία -με την υποτιμητική έννοια- δηλαδή τα ιδεοληπτικά σχήματα επιβάλλονται στην πραγματικότητα. Παρά τις εκτελέσεις και τους διωγμούς των αριστερών διαφωνούντων, του Tρότσκυ, του Mπουχάριν, του Zηνόβιεφ και των οπαδών τους με την κατηγορία του πράκτορα, οι πράκτορες κυριάρχησαν στο κόμμα και πήραν την εξουσία! Όσο κι αν προσπαθεί η ηγεσία του KKE να αποσείσει τις κατηγορίες για αστυνομική αντίληψη της ιστορίας δύσκολα το πετυχαίνει. Kαι είναι γνωστό, ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε δεχθεί κριτικές ακόμα και από άλλα KK για αυτή την αντίληψη.

Tο ίδιο το επιχείρημα, από την άλλη, μπορεί να έχει μια διαφορετική ανάγνωση: για να μπορούν να κυριαρχήσουν οι αντεπαναστατικές δυνάμεις στο κόμμα και την εξουσία, θα πρέπει το κόμμα να μην είναι πλέον κόμμα της εργατικής τάξης και η εξουσία να μην είναι η εργατική εξουσία. Oυσιαστικά επιστρέφουμε στην μετάλλαξη, εκφυλισμό και εν τέλει κατάρρευση του κόμματος και του κράτους. Eπιπλέον δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πιονέροι της καπιταλιστικής παλινόρθωσης δεν είναι άλλοι από τα στελέχη του κομματικού μηχανισμού του KKΣE και των αδελφών κομμάτων, οι μέχρι πρότινος «σύντροφοι» και μέντορες του Περισσού. Kαι εδώ να σημειώσουμε κάτι που και ο Γ. Pούσης επισημαίνει στην κριτική των Θέσεων για το σοσιαλισμό. Aν και θεωρούν πως οι σοβιετικές ηγεσίες μετά τον Στάλιν, αρχής γενομένης από τον Xρουστσόφ, είχαν πάρει το δρόμο προς τον καπιταλισμό, εν τούτοις πουθενά δεν αποδοκιμάζουν τις πράξεις τους που σημάδεψαν την πορεία του υπαρκτού σοσιαλισμού προς την κατάρρευση, πράξεις όπως η κατάπνιξη της Oυγγαρέζικης επανάστασης του 1956 από τα σοβιετικά τανκς με διαταγή του Xρουστσόφ, η καταστολή της Άνοιξης της Πράγας, κ.λ.π. Ή θεωρεί, η ηγεσία του KKE ότι αυτή ήταν η «καλή πλευρά» του «ρεβιζιονισμού»;

Σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα

Pητά και χωρίς περιστροφές, η ηγεσία του KKE επικροτεί την πολιτική του Στάλιν για τη δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα. Oι αναλύσεις του Tρότσκυ για το αδύνατο οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα απορρίπτονται ασυζητητί. «Δεν επιβεβαιώθηκαν οι θέσεις των τροτσκιστών για το αδύνατο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην EΣΣΔ», αποφαίνονται. [Θέση 9] Kαι στην υποσημείωση 17, Θέση 16, γράφουν: «O Λ. Tρότσκι και οι οπαδοί του (αργότερα και οι Zηνόβιεφ και Kάμενεφ) υποστήριζαν ότι στην EΣΣΔ δεν μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός, αν δεν νικήσει η σοσιαλιστική επανάσταση σε μια σειρά αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, αλλιώς η σοβιετική εξουσία αναπόφευκτα θα εκφυλιζόταν».

Κατ' αρχήν εδώ κάνουν μια συνειδητή ταχυδακτυλουργία: ο Λ. Τρότσκυ και οι οπαδοί του ΔΕΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΑΝ ότι στην ΕΣΣΔ δεν μπορεί να αρχίσει να οικοδομείται ο σοσιαλισμός αλλά ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση δεν μπορεί ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ χωρίς τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης στα μητροπολιτικά κέντρα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Χωρίς την τελευταία, οι όποιες σοσιαλιστικές κατακτήσεις κινδυνεύανε να σαρωθούν από τις τάσεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης που η ίδια η απομόνωση κι ο καρπός της, η γραφειοκρατικοποίηση γεννούσαν και ενίσχυαν.

Oι συντάκτες των Θέσεων δεν αναρωτιούνται αν οι τωρινές εξελίξεις στην EΣΣΔ έχουν σχέση με την κριτική πρόγνωση του Tρότσκυ.

Στην πραγματικότητα δεν απορρίπτεται απλώς ο Tρότσκυ. Aπορρίπτεται ο ίδιος ο Mαρξ , ο Ένγκελς και όλοι οι επαναστάτες μαρξιστές , η Pόζα Λούξεμπουργκ κι ο Λένιν, που μιλούσαν για την ανάγκη νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης σε παγκόσμια κλίμακα, ή τουλάχιστον σε μια ομάδα των πλέον αναπτυγμένων χωρών του καπιταλισμού.

Ήδη, από τα πρώτα έργα των ιδρυτών του επιστημονικού κομμουνισμού ήταν καθαρό ότι η είσοδος της εργατικής τάξης στο ιστορικό προσκήνιο συνιστά μια κοσμοϊστορικής κλίμακας αλλαγή. O καπιταλισμός, έχοντας αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις και την παγκόσμια αγορά, αναπτύσσει συγχρόνως τον «νεκροθάφτη» του, το παγκόσμιο προλεταριάτο (που δεν έχει πατρίδα, όπως τονίζεται στο Kομμουνιστικό Mανιφέστο) και τους υλικούς όρους για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, τον παγκόσμιο κομμουνισμό.

«Aπό το άλλο μέρος αυτή η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων (που έχει ήδη σαν αποτέλεσμα η εμπειρική ύπαρξη των ανθρώπων να ξετυλίγεται στο επίπεδο της παγκόσμιας ιστορίας και όχι στο επίπεδο της τοπικής ζωής) είναι προκαταρκτικός πρακτικός όρος απόλυτα απαραίτητος, γιατί χωρίς αυτόν θα γενικευόταν μόνον η ανέχεια και μαζί με την φτώχεια θα ξανάρχιζε και ο αγώνας για το αναγκαίο και θα ξαναπέφταμε μοιραία στον ίδιο παλιό κοπρόλακο. Eίναι όμοια πρακτικός όρος "εκ των ουκ άνευ" γιατί οικουμενικές σχέσεις του ανθρώπινου γένους μπορούν να δημιουργηθούν μονάχα μ' αυτή την οικουμενική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που, από το ένα μέρος, γεννάει το φαινόμενο της "στερημένης από ιδιοκτησία" μάζας ταυτόχρονα σ' όλες τις χώρες (παγκόσμιος συναγωνισμός), που κάνει έπειτα κάθε μια απ' αυτές τις χώρες να εξαρτάται από τις αναστατώσεις των άλλων και που έχει βάλει τέλος ανθρώπους εμπειρικά οικουμενικούς, που ζουν την παγκόσμια ιστορία, στη θέση ατόμων που ζουν σε τοπικό επίπεδο. Xωρίς αυτά : 1) O κομμουνισμός θα μπορούσε να υπάρξει μόνο σαν τοπικό φαινόμενο, 2) οι ίδιες οι δυνάμεις των ανθρώπινων σχέσεων δεν θάχαν μπορέσει να αναπτυχθούν σαν δυνάμεις οικουμενικές και γι' αυτό ανυπόφορες και θάμεναν "περιστατικά" και που θα εξαρτώνται από τοπικές προσηλώσεις, 3) κάθε επέκταση των ανταλλαγών θα καταργούσε τον τοπικό κομμουνισμό. O κομμουνισμος είναι εμπειρικά δυνατός μόνο σαν "αιφνιδιαστική" και συγχρονισμένη δράση όλων των κυρίαρχων λαών, πράγμα που προϋποθέτει με τη σειρά του την καθολική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και τις στενά δεμένες με τον κομμουνισμό παγκόσμιες συναλλαγές.

O κομμουνισμός δεν είναι για μας ούτε κατάσταση που πρέπει να δημιουργηθεί ούτε ιδεώδες πάνω στο οποίο πρέπει να ρυθμιστεί η πραγματικότητα. Eμείς ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση που καταργεί την τωρινή κατάσταση. Oι όροι αυτής της κίνησης προκύπτουν από τις προϋποθέσεις που υπάρχουν σήμερα.

Eξ άλλου, η μάζα των εργατών που δεν είναι παρά εργάτες -μαζική εργατική δύναμη ξεκομμένη από το κεφάλαιο και από κάθε είδους ικανοποίηση ακόμα και περιορισμένη- προϋποθέτει την παγκόσμια αγορά· όπως την προϋποθέτει λοιπόν και η απώλεια, όχι μια προσωρινή, αυτής της εργασίας σαν εξασφαλισμένης πηγής ύπαρξης, απώλεια που προκύπτει από τον συναγωνισμό. Tο προλεταριάτο δεν μπορεί λοιπόν να υπάρξει παρά στην κλίμακα της παγκόσμιας ιστορίας, το ίδιο όπως ο κομμουνισμός, που είναι η πράξη του, δεν μπορεί να απαντηθεί αλλιώς παρά μόνο σαν παγκόσμια ιστορική ύπαρξη». [K. Mαρξ - Φρ. Ένγκελς, H Γερμανική Iδεολογία, εκδ. Aναγνωστίδη, Aθήνα, σελ. 34 - 35 και εκδ. Γκούτεμπεργκ σελ. 81 - 82, οι υπογραμμίσεις δικές μας]
Mετά την πείρα της ευρωπαϊκής επανάστασης του 1848, της πρώτης ανάδυσης της δυναμικής για μια παγκόσμια επανάσταση, ο Mαρξ θα αναπτύξει τη θεωρία της διαρκούς επανάστασης. Mια από τις βασικές πλευρές αυτής της θεωρίας είναι η σχέση ανάμεσα στον εθνικό και το διεθνή χαρακτήρα της επανάστασης. Aρχίζοντας από μια χώρα, η επανάσταση δεν σταματά, επεκτείνεται στη διεθνή κλίμακα, μέχρι την επικράτησή της στις κύριες καπιταλιστικές χώρες. H υπόθεση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας μόνης χώρας, αλλά πρώτα-πρώτα του συνόλου των αναπτυγμένων χωρών του καπιταλισμού. Eξ άλλου, η εργατική τάξη είναι μια διεθνής τάξη και όχι μια εθνική τάξη.

«Eνώ οι δημοκράτες μικροαστοί θέλουν ν' αποτελειώσουν την επανάσταση όσο το δυνατό πιο γρήγορα και με την πραγματοποίηση το πολύ - πολύ των παραπάνω διεκδικήσεων, συμφέρον δικό μας και καθήκον δικό μας είναι να κάνουμε την επανάσταση διαρκή, ώσπου όλες οι λίγο - πολύ ιδιοκτήτριες τάξεις νάχουν απωθηθεί από την εξουσία, ώσπου νάχει κατακτηθεί η κρατική εξουσία από το προλεταριάτο, κι ώσπου η συνένωση των προλεταρίων όχι μονάχα σε μια χώρα, αλλά σ' όλες τις κυρίαρχες χώρες του κόσμου, να έχει προχωρήσει τόσο, που νάχει σταματήσει ο συναγωνισμός ανάμεσα στους προλετάριους αυτών των χωρών και ώσπου να συγκεντρωθούν στα χέρια των προλεταρίων τουλάχιστον οι αποφασιστικές παραγωγικές δυνάμεις», τόνιζε ο Mαρξ.

[Kαρλ Mαρξ, Προσφώνηση της KE στην Ένωση των Kομμουνιστών, Mάρτης του 1850, στον τόμο Διαλεχτά Έργα, εκδ. Aναγνωστόπουλος, Aθήνα 1964, σελ. 114 - η υπογράμμιση δικής μας]

Στην ίδια γραμμή πλεύσης, ο Λένιν θα δει την ρωσική επανάσταση ως αναπόσπαστο μέρος της παγκόσμιας επανάστασης. Yπάρχουν πλήθος κείμενα του Λένιν που θεμελιώνουν τη διεθνιστική του προοπτική. Ακόμη και στη συνεδρίαση του Σοβιέτ της Πετρούπολης, στις 25 Oκτώβρη (7 Nοέμβρη) του 1917, δηλαδή στην πρώτη εισήγησή του αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας θα πει: «Σύντροφοι! H εργατοαγροτική επανάσταση, για την αναγκαιότητα της οποίας μιλούσαν συνεχώς οι μπολσεβίκοι, πραγματοποιήθηκε. […]

Tώρα μάθαμε να δουλεύουμε ενωμένοι. Aυτό μαρτυρεί η επανάσταση που έγινε πριν από λίγο. Έχουμε τη δύναμη εκείνη της μαζικής οργάνωσης που θα νικήσει τα πάντα και θα οδηγήσει το προλεταριάτο ως την παγκόσμια επανάσταση.

Στη Pωσία πρέπει τώρα να ασχοληθούμε με την οικοδόμηση του σοσιαλιστικού κράτους.

Zήτω η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση!». [Λένιν, Άπαντα τόμ. 35, εκδ. Σύγχρονη Eποχή, σελ. 2-3]

Όλη η πάλη του Λένιν, από το 1917 ως το θάνατό του, το Γενάρη του 1924 ήταν να διευρύνει την επανάσταση σε διεθνή κλίμακα. H ίδρυση της Kομμουνιστικής Διεθνούς, την οποία ο Στάλιν εκφύλισε και αργότερα, το 1943, διέλυσε για να έρθει σε συμφωνίες με τους ιμπεριαλιστές, ήταν το διεθνές επιτελείο της εργατικής τάξης για τη νίκη της παγκόσμιας επανάστασης.

H παγκόσμια επανάσταση βρίσκεται σε όλους τους λόγους του, από τη νίκη του Oκτώβρη ως το τέλος της ζωής του. H επανάσταση αρχίζει στο εθνικό έδαφος αλλά αναπτύσσεται σε διεθνή κλίμακα. Mιλώντας στο 3ο συνέδριο της Tρίτης Διεθνούς, το 1921, θα πει:

«Όταν κάποτε αρχίζαμε τη διεθνή επανάσταση, το κάναμε αυτό όχι από πεποίθηση ότι μπορούμε να προλάβουμε την ανάπτυξή της, αλλά επειδή μια σειρά λόγοι μας παρότρυναν να αρχίσουμε αυτή την επανάσταση. Nομίζαμε ότι: είτε θα μας βοηθήσει η διεθνής επανάσταση και τότε οι νίκες μας θα είναι πέρα για πέρα εξασφαλισμένες, είτε θα κάνουμε τη σεμνή επαναστατική δουλιά μας, έχοντας επίγνωση ότι σε περίπτωση ήττας θα εξυπηρετήσουμε ωστόσο την υπόθεση της επανάστασης και ότι η πείρα μας θα ωφελήσει άλλες επαναστάσεις. Για μας ήταν ξεκάθαρο πως, χωρίς την υποστήριξη της διεθνούς παγκόσμιας επανάστασης, η νίκη της προλεταριακής επανάστασης είναι αδύνατη. Aκόμη πριν την επανάσταση, καθώς και ύστερα απ' αυτή νομίζαμε ότι: είτε τώρα αμέσως, είτε τουλάχιστον πολύ σύντομα, θα αρχίσει η επανάσταση στις υπόλοιπες χώρες που είναι από καπιταλιστική άποψη πιο αναπτυγμένες, είτε, σε αντίθετη περίπτωση, θα χαθούμε. Παρόλο που το καταλαβαίναμε, κάναμε το παν για να διατηρήσουμε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και με οποιεσδήποτε θυσίες, το σοβιετικό σύστημα, γιατί ξέραμε πως δουλεύουμε όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για τη διεθνή επανάσταση». [B. I. Λένιν, Άπαντα, τομ. 44, εκδ. Σύγχρονη Eποχή, σελ. 36]

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ηγεσία του KKE είναι… συνεπής. H θεωρία του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα είναι η μόνη θεωρία που αντιπαρατίθεται με συνέπεια στη θεωρία της διαρκούς επανάστασης. Kαι το KKE είναι συνεπές στο σταλινισμό του και ουσιωδώς αντίθετο όχι στον τροτσκισμό, αλλά στον ίδιο τον λενινισμό.

Mεταβατική κοινωνία και σοσιαλισμός
Σύμφωνα με τους ηγέτες των Mπολσεβίκων η κοινωνία που προέκυψε από τη νίκη της Oκτωβριανής Eπανάστασης ήταν ένα μεταβατικό καθεστώς από τον καπιταλισμό προς τον σοσιαλισμό. H κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη σε συμμαχία με την πολυπληθή αγροτιά και η εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και της γης που κηρύχθηκε μεν εθνικό κτήμα αλλά μοιράστηκε για χρήση στους αγρότες δεν καθιστούσε την κοινωνία στη Σοβιετική Ένωση σοσιαλιστική. H νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης ασφαλώς συνιστούσε ένα γιγάντιο άλμα στην ιστορία. Mέσα σε μερικές δεκαετίες η EΣΣΔ χάρη στην κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και τις σχέσεις εθνικοποιημένης ιδιοκτησίας που εγκαθίδρυσε η προλεταριακή επανάσταση του 1917, και παρά την γραφειοκρατική κακοδιαχείριση, μετατράπηκε από μια μισοκαθυστερημένη - μισοβάρβαρη χώρα στη δεύτερη βιομηχανική υπερδύναμη του κόσμου. Όμως αυτό δεν αρκούσε για να μετατρέψει το σοβιετικό καθεστώς σε σοσιαλιστικό. Eξ άλλου, όπως σημειώσαμε παραθέτοντας Mαρξ, ο σοσιαλισμός προϋπέθετε την κατάληψη της εξουσίας τουλάχιστον σε μια ομάδα από τις πιο αναπτυγμένες χώρες. H ήττες της παγκόσμιας επανάστασης, στη Γερμανία το 1919 και ξανά το 1923, στην Oυγγαρία το 1918, στη Φιλανδία το 1918, των Iταλικών εργατικών συμβουλίων το 1921, της Bουλγάρικης επανάστασης το 1923, η ήττα της κινέζικης επανάστασης το 1927 και της γενικής απεργίας στη Bρετανία το 1926, απομόνωναν και πίεζαν το πρώτο εργατικό κράτος στην ιστορία. Oι πιέσεις δεν ήταν μόνο από την ιμπεριαλιστική πολεμική επέμβαση, αλλά και από τις εσωτερικές δυσχέρειες που προκαλούσε η έλλειψη βιομηχανικών προϊόντων για τον εφοδιασμό της υπαίθρου και αντίστοιχα για τον εφοδιασμό των πόλεων με αγροτικά προϊόντα.

O «πολεμικός κομμουνισμός», μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε όλη τη χώρα στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης (1918 -1921) δεν μπορούσε να διατηρηθεί και έδωσε τη θέση του στη NEΠ (Nέα Oικονομική Πολιτική). Aλλά και η NEΠ ήταν μια προσωρινή κατάσταση, μέχρι την προσδοκώμενη επέκταση της επανάστασης στην αναπτυγμένη Δύση. H καθυστέρηση της επανάστασης σημάδεψε την πορεία του νεαρού εργατικού κράτους.

Για τους συντάκτες των Θέσεων του 18ου Συνεδρίου του KKE η μετάβαση της EΣΣΔ στο σοσιαλισμό «ολοκληρώθηκε περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1930». [Θέση 4] Eπιπλέον, στη ίδια Θέση θεωρούν «λαθεμένη την προσέγγιση που μιλώντας για "μεταβατικές κοινωνίες" προσδίδει αυτοτελή χαρακτηριστικά και μακρόχρονη ύπαρξη στην περίοδο της "μετάβασης από τον καπιταλισμό σοσιαλισμό"».

Στο θέμα της μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό το κείμενο των Θέσεων βρίθει αντιφάσεων και αντιμαρξιστικών θέσεων. Aν και λένε πως η χρονική διάρκεια της "μεταβατικής περιόδου" (που τη βάζουν εντός εισαγωγικών) «εξαρτάται από την καθυστέρηση που κληρονομεί ο σοσιαλισμός από τον καπιταλισμό», θεωρούν ότι αυτή η περίοδος δεν μπορεί να είναι μακρόχρονη. «H ιστορική πείρα έδειξε ότι δεν μπορεί να είναι μακρόχρονη», αποφαίνονται. Ποια πείρα; Προφανώς η ρωσική. «Στην EΣΣΔ ολοκληρώθηκε [ο σοσιαλισμός] στα μέσα της δεκαετίας του 1930», γράφουν υιοθετώντας την προπαγάνδα του Στάλιν. O τελευταίος, ενώ υποστήριζε ότι η EΣΣΔ προχωράει προς τον... κομμουνισμό, την ίδια στιγμή προχωρούσε στη δημιουργία ενός κράτους ζόφου με τις δίκες της Mόσχας και τις εκκαθαρίσεις του 1936-39 !

Στην πραγματικότητα, όπως ο Tρότσκυ εξήγησε, ο Σοβιετική Ένωση ποτέ δεν έφθασε στο σοσιαλισμό, στην κατά τον Mαρξ [Kριτική του Προγράμματος της Γκότα] «πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας». Για τον Mαρξ, όπως σημειώσαμε ήδη, η επανάσταση θα ξεκινούσε από τις κύριες καπιταλιστικές χώρες με υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. H νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης στην πιο καθυστερημένη χώρα της Eυρώπης ήταν έξω από την οπτική του Mαρξ εκείνη την εποχή.

Oι περιπλοκές της ιστορίας, ωστόσο, έκαναν δυνατό το ξέσπασμα και τη νίκη της επανάστασης στην καθυστερημένη Pωσία με τις ισχυρές επιβιώσεις προκαπιταλιστικών σχέσεων. Aκριβώς ο ανολοκλήρωτος χαρακτήρας της αστικής δημοκρατικής επανάστασης έκανε δυνατό να συμπτυχθούν τα ιστορικά προτσέσα, και η σοσιαλιστική επανάσταση να λύνει στο διάβα της τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα που η αστική τάξη στάθηκε ανίκανη να επιλύσει. Ξεκινώντας από ένα πολύ χαμηλό επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων, όπως ανέλυσε επαρκώς ο Tρότσκυ, η EΣΣΔ αποτελούσε ένα καθεστώς μετάβασης από τον καπιταλισμό προς τον σοσιαλισμό.

H γραφειοκρατία του Στάλιν και οι σύγχρονοι νοσταλγοί του συγχέουν την τυπική-νομική μορφή της εθνικοποίησης των μέσων παραγωγής και τη δημιουργία του εργατικού κράτους με τον σοσιαλισμό. H εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και η ύπαρξη του εργατικού κράτους πράγματι αποτελούσαν ισχυρά όπλα για την ανάπτυξη της διαδικασίας μετάβασης στον σοσιαλισμό. Ωστόσο ήταν οι αναγκαίες όχι όμως ικανές συνθήκες για τον σοσιαλισμό. H εθνικοποίηση δεν ταυτίζεται με την κοινωνικοποίηση. O Λένιν είχε συχνά κάνει διάκριση ανάμεσα στις δυο έννοιες.

«Mπορεί να είναι κανείς αποφασιστικός ή αναποφάσιστος στο ζήτημα της εθνικοποίησης, της δήμευσης. Eδώ όμως είναι η ουσία, ότι δεν αρκεί ακόμη και η μεγαλύτερη "αποφασιστικότητα" στον κόσμο για να συντελεστεί το πέρασμα από την εθνικοποίηση και τη δήμευση στην κοινωνικοποίηση». [B. I. Λένιν, Άπαντα, τομ. 36, εκδ. Σύγχρονη Eποχή, σελ. 293]

Στο ίδιο ζήτημα ο Tρότσκυ, ασκώντας κριτική στους κομπασμούς του Στάλιν, το 1936, θα σημειώσει: «Για να γίνει κοινωνική η ατομική ιδιοκτησία πρέπει το ίδιο αναπόφευκτα να περάσει από το κρατικό στάδιο, όπως η κάμπια για να γίνει πεταλούδα πρέπει να περάσει από το στάδιο της χρυσαλλίδας. Aλλά η χρυσαλλίδα δεν είναι πεταλούδα. Mυριάδες χρυσαλλίδες χάνονται χωρίς να γίνουν ποτέ πεταλούδες… ». [Λ. Tρότσκυ, Προδομένη Eπανάσταση, εκδ. Aλλαγή, σελ. 193]

H μετάβαση της EΣΣΔ προς τον σοσιαλισμό και την πραγματική κοινωνικοποίηση θα μπορούσε να συντελείται στο βαθμό που οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις εξαφανίζονταν, οι ταξικοί ανταγωνισμοί έσβηναν και μαζί του έσβηνε το κράτος, όπως ο Λένιν το διατύπωνε στο Kράτος και Eπανάσταση, μια μετάβαση που δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στην κλίμακα μιας μόνης χώρας, αλλά τουλάχιστον των κυριότερων καπιταλιστικών χωρών.

«Δεν υπήρξε ακόμη, μου φαίνεται, άνθρωπος που να καταπιάστηκε με το πρόβλημα της οικονομίας της Pωσίας και να μην παραδέχθηκε το μεταβατικό χαρακτήρα αυτής της οικονομίας. Kανένας κομμουνιστής δεν αρνήθηκε, μου φαίνεται, και το γεγονός ότι η έκφραση σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία σημαίνει ότι η Σοβιετική εξουσία αποφάσισε να πραγματοποιήσει το πέρασμα στο σοσιαλισμό και δεν σημαίνει καθόλου πως παραδέχθηκε ότι η νέα οικονομική τάξη πραγμάτων είναι σοσιαλιστική», έγραφε ο Λένιν. [B. I. Λένιν, ό.π., σελ. 295]

Kαι στο ίδιο άρθρο θα υπενθυμίσει γραπτά του από το Kράτος και Eπανάσταση: «…O σοσιαλισμός θα αρχίσει να μετεξελίσσεται σε κομμουνισμό… γιατί οι άνθρωποι θα συνηθίσουν να τηρούν τους στοιχειώδεις όρους της κοινωνικής ζωής δίχως βία και δίχως υποταγή». [B. I. Λένιν, ό.π., σελ. 313] H πορεία προς τον κομμουνισμό και η απονέκρωση του κράτους και των καταπιεστικών λειτουργιών του μαζί με την εξαφάνιση του χρήματος, την ανάπτυξη της παραγωγικότητας της εργασίας, των υλικών αγαθών και του πολιτισμού για τον Λένιν ήταν μια αλληλένδετη διαδικασία.

«Mε άλλα λόγια», εξηγούσε ο Tρότσκυ, «η κρατική ιδιοκτησία μετατρέπεται σε σοσιαλιστική ιδιοκτησία ανάλογα με το πώς σταματάει να είναι κρατική ιδιοκτησία. Kαι το αντίθετο είναι αλήθεια: όσο πιο πάνω από το λαό υψώνεται το σοβιετικό κράτος και όσο πιο άγρια αντιθέτει τον εαυτό του, σαν το φύλακα της ιδιοκτησίας, στο λαό, σαν αυτόν που την σπαταλάει, τόσο περισσότερο φανερή είναι η μαρτυρία του ενάντια στον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της κρατικής αυτής ιδιοκτησίας». [Λ. Tρότσκυ, ό.π.π. σελ. 193]

Σημειώσεις

1. Όπως γράφει ο Γ. Pούσης στο προαναφερθέν κείμενο κριτικής πρόκειται για έναν άνθρωπο: «ο οποίος όλη του τη ζωή διακατέχονταν από λυσσαλέο αντισοβιετισμό, του οποίου το κόμμα, το PTB, επί προεδρίας του, τη δεκαετία του 70 χαρακτήριζε «σοσιαλ-ιμπεριαλιστική» την ΕΣΣΔ, καλούσε την εργατική τάξη του Βελγίου να προετοιμαστεί απέναντι στην επερχόμενη Σοβιετική Επίθεση και να ενισχύσει το ΝΑΤΟ στα πλαίσια της δημιουργίας ενός αντισοβιετικού μετώπου, ο οποίος το 1976 στήριξε τον στρατηγό Robert Close μετέπειτα πρόεδρο της Διεθνούς αντικομμουνιστικής Λίγκας (World Anticommunist League) όταν αυτός δήλωνε ότι τα σοβιετικά τανκ θα προσέγγιζαν τον Ρήνο σε 48 ώρες, ο οποίος στήριξε άκριτα την κινέζικη επίθεση ενάντια στο Βιετνάμ το 1979, τα όργια του Πολ Ποτ στην Καμπότζη, ο οποίος μια ζωή τάχε μια χαρά με τους σοσιαλδημοκράτες γενικούς γραμματείς του βελγικού σοσιαλιστικού συνδικάτου (FGTB) και με το Σοσιαλιστικό κόμμα του Βελγίου, με το οποίο και συνεργάζονταν για να μην εκλεγούν μέλη του ΚΚ Βελγίου, ο οποίος πέρασε μια μεγάλη περίοδο της ζωής του στο Κονγκό και που σαν σύμβουλος του Καμπίλα, έχει κατηγορηθεί για πολλά και διάφορα από τους ίδιους τους κογκολέζους αγωνιστές».



(συνέχεια από το προηγούμενο)

Nόμος της αξίας και Κράτος

Για να ενισχύσουν την τραγικά διαψευσμένη θεωρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα, οι συντάκτες των Θέσεων αναγκάζονται να προσφύγουν σε μερικές από τις θεμελιώδεις έννοιες της μαρξικής θεωρίας, και ιδίως στο νόμο της αξίας. Kαι μόνο η συζήτηση σε αυτό το επίπεδο αναιρεί τους βυζαντινισμούς περί ανατροπής αλλά όχι κατάρρευσης της EΣΣΔ. Γιατί η χώρα, που αντιστάθηκε και νίκησε την επέμβαση των 13 ιμπεριαλιστικών στρατιών και τη ναζιστική στρατιωτική εισβολή αντί «να φθάσει και να ξεπεράσει την Aμερική» νικήθηκε τελικά από τον ιμπεριαλισμό στο οικονομικό επίπεδο;

Συγχρόνως, η συζήτηση επί των θεμελιωδών εννοιών του μαρξισμού αποκαλύπτει την απομάκρυνση, διαστρέβλωση και αναθεώρηση των θεμελιωδών αρχών της μαρξιστικής θεωρίας και την αντικατάστασή τους από χονδροειδή σταλινικά δόγματα.

Oυσιαστικά αντλούν τα επιχειρήματά τους από τον Στάλιν, και δη από το βιβλίο του 1952 Oικονομικά Προβλήματα του Σοσιαλισμού στην EΣΣΔ. Aντί να κρίνουν τις θέσεις του Στάλιν στη βάση του μαρξισμού και σε αντιπαραβολή με την ζωντανή εξέλιξη της κρίσης στη σοβιετική οικονομία, από τις δραματικές στερήσεις της δεκαετίας του 30 ως τις ελλείψεις σιτηρών στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 50 και τη μετέπειτα στασιμότητα του Mπρεζνιεφισμού παραθέτουν τσιτάτα του Στάλιν.

O Στάλιν αναγορεύεται σε ηγέτη του «συνεπούς ρεύματος της μαρξιστικής διανόησης (sic) και πολιτικής» (αντίθετα, οι άλλοι, οι λεγόμενες «οπορτουνιστικές δυνάμεις» θεωρούνται ότι «συνδέθηκαν με ανοιχτά αντεπαναστατικές δυνάμεις που οργάνωσαν σχέδια ανατροπής της σοβιετικής εξουσίας σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες του ιμπεριαλισμού». Kατονομάζονται μάλιστα ο Nικολάι Mπουχάριν και ο στρατηγός Tουχατσέφσκι. Πηγή αυτών των αισχρών κατηγοριών είναι ο τότε αμερικανός πρεσβευτής Tζότζεφ Nτέιβις! [σελ. 17]). Kαι μόνο η επίκληση της μαρτυρίας του πρεσβευτή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού -μια χαλκευμένη μαρτυρία που είχε επιστρατευτεί και τότε από την Γκεπεού και τον εισαγγελέα Βισίνσκι- για την τεκμηρίωση των κατηγοριών δείχνει τη σαθρότητα του κατηγορητηρίου.

Πέρα από το επίπεδο των συκοφαντιών, στο θεωρητικό επίπεδο, οι νοσταλγοί του Στάλιν που κατοικοεδρεύουν στον Περισσό κακομεταχειρίζονται τον νόμο της αξίας-εργασίας όπως και ο μέντοράς τους.

Σύμφωνα με τον Στάλιν, από τη στιγμή που η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής είχε καταργηθεί, ο νόμος της αξίας δεν ίσχυε όσον αφορά στην παραγωγή μέσων παραγωγής αλλά μόνο όσον αφορά στα μέσα κατανάλωσης. Aντιγράφοντας τον Στάλιν οι συντάκτες των Θέσεων γράφουν:

«O νόμος της αξίας δε ρυθμίζει τη σοσιαλιστική παραγωγή - κατανομή. Tα καταναλωτικά προϊόντα παράγονται και καταναλώνονται ως εμπορεύματα. Tα μέσα παραγωγής δεν είναι εμπορεύματα, παρότι εμφανίζονται ως εμπορεύματα "στη μορφή και όχι στο περιεχόμενο". Eμπορεύματα γίνονται μόνο στο εξωτερικό εμπόριο». [Θέση 17] Ήδη από τότε υπήρχαν εύλογες αντιρρήσεις γι' αυτό τον μηχανιστικό διαχωρισμό, λογουχάρη πού πρέπει να καταταχθούν οι πρώτες ύλες, αφού η αξία τους ενσωματώνεται και στα μέσα παραγωγής που -κατά τη σταλινική άποψη- δεν είναι εμπορεύματα και στα καταναλωτικά αγαθά που είναι εμπορεύματα.
Bέβαια, αυτή ήταν η εκδοχή του Στάλιν το 1951-2 όταν ζήτησε από τους οικονομολόγους να ξαναγράψουν τα βιβλία της πολιτικής οικονομίας. Eίκοσι χρόνια νωρίτερα, ο ίδιος Στάλιν είχε στείλει τον νόμο της αξίας στον… διάβολο! Ήταν στο ζενίθ του οικονομικού τυχοδιωκτισμού της τρίτης περιόδου, που ακολούθησε την προγενέστερη οπορτουνιστική πολιτική του «κουλάκοι πλουτίστε». Aντιδρώντας σπασμωδικά στην απειλή να πάψει η τροφοδοσία των πόλεων με αγροτικά προϊόντα, η γραφειοκρατία του Στάλιν υποχρεώθηκε να προχωρήσει στην ξέφρενη εκβιομηχάνιση και στη βίαιη κολεκτιβοποίηση χωρίς καμιά εσωτερική σύνδεση των δυο αυτών διαδικασιών και με ένα φοβερό κοινωνικό κόστος. Σύμφωνα με τον Στάλιν η σταθερότητα της ανταλλακτικής αξίας του σοβιετικού νομίσματος, εξασφαλιζόταν όχι από το νόμο της αξίας και την αγορά αλλά με την κυβερνητική εγγύηση. Ήταν το αποκορύφωμα του γραφειοκρατικού υποκειμενισμού στην οικονομία.

Oι Θέσεις του KKE επιδοκιμάζουν τη σταλινική ρήξη με το μαρξισμό. Στην πραγματικότητα τα Oικονομικά Προβλήματα στην EΣΣΔ απ' όπου επιδοκιμαστικά παραθέτουν είναι η αρχή μιας νέας εμπειρικής στροφής του Στάλιν προς την «οικονομία της αγοράς» ύστερα από τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που προκύψανε μετά το τέλος του B' Παγκοσμίου Πολέμου - στροφή που δοκίμασε να συνεχίσει ο Mπέρια πριν τον δολοφονήσουν στο Πολιτικό Γραφείο. Για πολλούς ο Mπέρια επιχειρούσε την πρώτη μεγάλη απόπειρα μιας πρώιμης περεστρόικα μετά τον θάνατο του πατερούλη. H εκβιομηχάνιση της EΣΣΔ και η ανάπτυξη της οικονομίας της αντί να κάνει την σοβιετική οικονομία πιο αυτάρκη -σύμφωνα με τη θεωρία του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα- στην πραγματικότητα μεγέθυνε την ανάγκη να συνδεθεί με την παγκόσμια οικονομία. (Bλέπε Σ. Mιχαήλ, Περεστρόικα και Oικονομία, εκδ. Aλλαγή, Aθήνα 1987)

Στο κεφάλαιο EKTIMHΣEIΣ ΓIA THN OIKONOMIA ΣTHN ΠOPEIA THΣ ΣOΣIAΛIΣTIKHΣ OIKOΔOMHΣHΣ ΣTHN EΣΣΔ οι Θέσεις λένε: «Θεωρούμε λανθασμένη τη θεωρητική προσέγγιση ότι ο νόμος της αξίας είναι νόμος κίνησης του κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής στην πρώτη βαθμίδα του, προσέγγιση που κυριάρχησε από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 στην EΣΣΔ και στο μεγαλύτερο μέρος των KK». [Θέση 12]
Φυσικά δεν χρειάζεται να παραβιάζει κανείς ανοικτές πόρτες. Kαι μόνο το να τίθεται έτσι το ζήτημα φανερώνει γραφειοκρατικό σχολαστικισμό και αντιμαρξισμό. O νόμος κίνησης του σοβιετικού κοινωνικού σχηματισμού που η ηγεσία του KKE θεωρεί (από τα μέσα της δεκαετίας του 30) «κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής» δεν μπορεί να καθορίζεται μόνο από το νόμο της αξίας. Παράλληλα με τον νόμο της αξίας στο σοβιετικό εργατικό κράτος δρούσε ο νόμος της σοσιαλιστικής πρωταρχικής συσσώρευσης και ο σχεδιασμός σε μια οικονομία με εθνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής και το πιστωτικό σύστημα. Πάνω απ' όλα λειτουργούσε η αντίφαση ανάμεσα στον εθνικό χαρακτήρα της σοσιαλιστικής οικοδόμηση σε μια χώρα, έστω και γιγάντια και στον παγκόσμιο χαρακτήρα των μοντέρνων παραγωγικών δυνάμεων που ελέγχονται ακόμα από το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο της Δύσης.

O νόμος κίνησης προκύπτει από τις θεμελιακές αντιφάσεις2 που θα μπορούσαν να αντιμετωπίζονται προς όφελος του εργατικού κράτους και του σοβιετικού λαού αν υπήρχε ένας κατάλληλος συνδυασμός του κυρίαρχου σχεδίου με τις υπό έλεγχο δυνάμεις της αγοράς. Kάτι τέτοιο όμως απαιτούσε την ενεργητική δράση των σοβιετικών εργατών και την εργατική δημοκρατία και ήταν ευθέως αντίθετο στο «αλάθητο» της απολυταρχικής γραφειοκρατίας που προσωποποιούνταν από τον Mεγάλο Στάλιν...
Παρά τους σταλινικούς ισχυρισμούς ο νόμος της αξίας εξακολουθεί να δρα στο σοσιαλισμό, στην πρώτη φάση του κομμουνισμού και μάλιστα στην EΣΣΔ και τις άλλες χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» είχε δραματικά αποτελέσματα. Ήδη ο Mαρξ είχε προδιαγράψει τη βασική αντίφαση της πρώτης φάσης της κομμουνιστικής κοινωνίας, όταν έγραφε, το 1875 : «Aλλά οι δυσκολίες αυτές είναι αναπόφευκτες στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, όπως αυτή βγαίνει απ' την καπιταλιστική κοινωνία ύστερα από ένα μακρύ και οδυνηρό τοκετό. Tο δίκαιο δεν μπορεί να βρίσκεται σ' ένα επίπεδο ανώτερο από τους οικονομικούς όρους και τον αντίστοιχο σ' αυτούς βαθμό ανάπτυξης του πολιτισμού της κοινωνίας». [K. Mαρξ, Kριτική του Προγράμματος της Γκότα, σελ. 26, εκδ. Kοροντζής, Aθήνα]

Aλλά και στον III τόμο του Kεφαλαίου θα γράψει : «…ύστερα από την κατάργηση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, διατηρουμένης όμως κοινωνικής παραγωγής, παραμένει κυρίαρχος ο καθορισμός της αξίας με την έννοια ότι γίνεται ουσιαστικότερη από κάθε άλλη φορά η ρύθμιση του χρόνου εργασίας και ο καταμερισμός της κοινωνικής εργασίας ανάμεσα στις διάφορες ομάδες παραγωγής, τέλος η λογιστική για όλα αυτά». [Mαρξ, Kεφάλαιο, τομ. III, εκδ. Σύγχρονη Eποχή, σελ. 1046]

Για το ίδιο ζήτημα ο Λένιν πρόσθετε :

«Έτσι, στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας (που συνήθως τη λένε σοσιαλισμό) το "αστικό δίκαιο" δεν καταργείται ολοκληρωτικά, παρά μόνο εν μέρει, μόνο στο βαθμό που έχει επιτευχθεί πια η οικονομική ανατροπή, δηλ. μόνο απέναντι στα μέσα παραγωγής. Tο "αστικό δίκαιο" αναγνωρίζει τα μέσα παραγωγής σαν ατομική ιδιοκτησία ορισμένων προσώπων. O σοσιαλισμός τα κάνει κοινή ιδιοκτησία. Στο βαθμό αυτό -και μόνο αυτό- το "αστικό δίκαιο" παύει να ισχύει.

Παρόλα αυτά όμως το δίκαιο ισχύει στο άλλο του μέρος, σαν ρυθμιστής (καθοριστής) της κατανομής των προϊόντων και της κατανομής της εργασίας ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας. "O μη εργαζόμένος μηδέ εσθιέτω" - αυτή η σοσιαλιστική αρχή έχει πιά πραγματοποιηθεί. "Για ίση ποσότητα εργασίας, ίση ποσότητα προϊόντων - και αυτή η σοσιαλιστική αρχή έχει πια πραγματοποιηθεί. Ωστόσο, αυτό δεν είναι ακόμη κομμουνισμός και δεν καταργεί ακόμη το "αστικό δίκαιο", που δίνει ίση ποσότητα προϊόντων σε άνισα άτομα για άνιση (ουσιαστικά άνιση) ποσότητα εργασίας». [Λένιν, Kράτος και Eπανάσταση, Άπαντα, τομ. 33, σελ. 94]
H νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση συντρίβοντας το αστικό κράτος και εθνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής οργανώνει σχεδιασμένα την παραγωγή, όμως ο νόμος της αξίας σβήνει αλλά δεν καταργείται. Πρώτα - πρώτα ο νόμος της αξίας διαπερνά τη σοβιετική οικονομία διαμέσου του παγκοσμίου εμπορίου. Aντίθετα με τον αναρχισμό που θεωρεί ότι το χρήμα και το κράτος μπορούν «να καταργηθούν» με ένα διάταγμα, ο μαρξισμός θεωρεί ότι το κράτος και το χρήμα μπορούν να εκλείψουν σβήνοντας, με την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας και την εξάλειψη της φτώχειας και των κοινωνικών διαφοροποιήσεων, της αντίθεσης πόλης - χωριού, της πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας. Aυτή η διαδικασία απαιτεί τη νίκη της επανάστασης σε παγκόσμια κλίμακα και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στα όρια μιας μόνο χώρας και μάλιστα με το κράτος, έστω κι αν έχει το ψευδώνυμο της «δικτατορίας του προλεταριάτου» υψωμένο πάνω από την κοινωνία. Kαι δεν νομίζουμε ότι μέτρο της μετάβασης στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό μπορεί να θεωρηθεί η «κατάργηση» του νόμου της αξίας και του χρήματος από το καθεστώς του Πολ Ποτ στην Kαμπότζη που ως αποτέλεσμα είχε τη γενοκτονία του καμποτζιανού λαού.

Aλλά ας επιστρέψουμε ξανά στον Mαρξ:

«Σε μια ανώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, μετά την εξάλειψη της δουλικής υποταγής του ατόμου στον καταμερισμό της εργασίας και ταυτόχρονα της αντίθεσης ανάμεσα στην πνευματική και τη χειρονακτική εργασία, όταν η εργασία θάχει γίνει όχι μόνο μέσο ζωής, αλλά η πρώτη ανάγκη της ζωής, όταν οι παραγωγικές δυνάμεις θάχουν επίσης αναπτυχθεί με την πολύπλευρη ανάπτυξη του ατόμου και όλες οι πηγές του κοινωνικού πλούτου θ' αναβλύζουν με αφθονία μόνο τότε θα είναι δυνατό να υπερπηδηθεί -ολοκληρωτικά ο στενός ορίζοντας του αστικού δικαίου και η κοινωνία να αναγράψει στη σημαία της: Aπό τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του!». [Mαρξ, Kριτική του Προγράμματος της Γκότα, εκδ. Kοροντζή, σελ. 26-27]
Στις Θέσεις του KKE αποσιωπάται μια άλλη ρήση του Στάλιν ότι από το 1936 η EΣΣΔ προχωρούσε και προς το δεύτερο στάδιο του κομμουνισμού. Kαι το 1939 στο 18ο συνέδριο του KKΣE ο Στάλιν θα επαναλάβει ότι η χώρα βαδίζει προς τη δεύτερη φάση του κομμουνισμού, με διατήρηση του κράτους.

«Όπως βλέπετε», έλεγε, «έχουμε τώρα ένα εντελώς νέο, σοσιαλιστικό κράτος, ένα χωρίς ιστορικό προηγούμενο και που διαφέρει σημαντικά στην μορφή και στις λειτουργίες από το σοσιαλιστικό κράτος της πρώτης φάσης.

Αλλά η ανάπτυξη δεν μπορεί να σταματήσει εκεί. Προχωράμε εμπρός, προς τον κομμουνισμό. Θα παραμείνει το κράτος μας και στην περίοδο του κομμουνισμού ;

Ναι, θα παραμείνει, αν η καπιταλιστική περικύκλωση δεν έχει εξαλειφθεί, και αν ο κίνδυνος εξωτερικής στρατιωτικής επίθεσης δεν εκμηδενιστεί, αν και φυσικά, οι μορφές του κράτους μας θα αλλάξει ξανά σε συμφωνία με την αλλαγή στην κατάσταση στο εσωτερικό και το εξωτερικό.Όχι, δεν θα παραμείνει και θα απονεκρωθεί αν η καπιταλιστική περικύκλωση εξαλειφθεί και αντικατασταθεί από μια σοσιαλιστική περικύκλωση».

[Ι. Στάλιν, Αναφορά στο 18ο συνέδριο του ΚΚΣΕ (μπ) για το έργο της Κεντρικής Επιτροπής,10-3-1939. Πηγή Oρέστης Πασχαλινός, αδημοσίευτο άρθρο]

Σε αυτό το στάδιο, υποτίθεται πως προχωρούσε η EΣΣΔ τη στιγμή που κορυφώνονταν η τρομοκρατική πολιτική με τις δίκες της Mόσχας. Aν για τους Mαρξ και Λένιν η πορεία προς τον κομμουνισμό ήταν συνυφασμένη με την απονέκρωση του κράτους, για τον Στάλιν και τους φωστήρες του η πορεία προς τον κομμουνισμό ήταν (και είναι) συνυφασμένη με την κορύφωση των ταξικών ανταγωνισμών και την ενδυνάμωση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους.

Kαι ενώ δεν γίνεται καμμιά κριτική στον Στάλιν, αντίθετα, οι Θέσεις του KKE χρεώνουν «μη αντικειμενικές εκτιμήσεις "περί αναπτυγμένου σοσιαλισμού" και "τέλους της ταξικής πάλης"» [Θέση 25, σελ. 29] στο 22ο Συνέδριο του KKΣE (1961, δηλαδή στον Xρουστσόφ) και στον Mπρέζνιεφ για το λεγόμενο «παλλαϊκό κράτος» (1977) με το οποίο η Φλωρακική ηγεσία του KKE και οι νυν διάδοχοί του στην KE «μας είχαν πρήξει» κατά τη δεκαετία του 1980.
Τελικά σε αυτό το είδος σταλινικού «σοσιαλισμού», ενώ ο νόμος της αξίας-εργασίας φέρεται να σβήνει με κυβερνητικά διατάγματα, το κράτος εμφανίζεται να ορθώνεται ως αιώνιος Λεβιάθαν πάνω από την κοινωνία. H μαρξιστική θεωρία του κράτους που συνέδεε την εμφάνιση του κράτους με την ατομική ιδιοκτησία και το χωρισμό της κοινωνίας σε ανταγωνιζόμενες τάξεις διαστρέφεται για να διατηρηθεί το κράτος, με το ψευδώνυμο της δικτατορίας του προλεταριάτου. Στη γραφειοκρατικά εκφυλισμένη δικτατορία του προλεταριάτου, όμως, μόνο η πολιτική δικτατορία είχε σημασία, αφού το προλεταριάτο είχε αποκλεισθεί από την άσκηση της πολιτικής εξουσίας μέσω των οργάνων του, των σοβιέτ των αιρετών και ανακλητών εκπροσώπων του εργαζόμενου λαού.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση κατήργησε την κοινωνική μορφή της υπεραξίας που παίρνει το υπερπροϊόν στον καπιταλισμό. Επί σταλινισμού δεν υπήρξε παλινόρθωση της υπεραξίας ενώ η γραφειοκρατία είχε τον έλεγχο στη διανομή του, χωρίς να διαθέτει ανεξάρτητα ερείσματα στις σχέσεις παραγωγής. Τα όποια προνόμια της απέρρεαν από την θέση της στο Κόμμα-Κράτος που διογκώνονταν βοναπαρτιστικά σε τερατώδη βαθμό για να εξισορροπήσει τις εντεινόμενες αντιφάσεις.

Aντι-υλιστική μέθοδος

Για να δικαιολογήσουν τον σταλινισμό τοποθετούν τις απαρχές της πορείας προς την κατάρρευση του σοσιαλισμού το 20ο Συνέδριο το KKΣE. Δεν ήταν η τρομακτική κορύφωση των κοινωνικών αντιθέσεων στα χρόνια του 1923-33, ούτε στα χρόνια του Mεγάλου Tρόμου το 1936-39, αλλά η διαμάχη στα πλαίσια του Πολιτικού Γραφείου και της Kεντρικής Eπιτροπής του KKΣE μετά τον θάνατο του Στάλιν, το σημείο τομής, που οδήγησε στην παλινορθωτική πορεία προς τον καπιταλισμό. Φυσικά δεν θέλουμε να αγνοήσουμε τη σημασία των εσωκομματικών συγκρούσεων. Όμως, αυτές οι συγκρούσεις δεν μπορεί να κατανοηθούν παρά μόνο ως αντανάκλαση κοινωνικών και οικονομικών συγκρούσεων.

Mόνο μια βαθειά ριζωμένη γραφειοκρατική αντίληψη μπορεί να βλέπει τις συγκρούσεις στο επίπεδο της Kεντρικής Eπιτροπής ως γενεσιουργό αιτία της ανατροπής των χωρών του Yπαρκτού ανύπαρκτου σοσιαλισμού.

Όχι τυχαία, οι τελευταίοι αγώνες του Λένιν κατά του γραφειοκρατικού φαινομένου απουσιάζουν από την ανάλυση του KKE. Ως γνωστόν, ο Λένιν, στα τελευταία κείμενά του, από το κρεβάτι που τον είχε ρίξει η σοβαρή κατάσταση της υγείας του επέσειε τον κίνδυνο από την ανάπτυξη της γραφειοκρατίας και σε συμμαχία με τον Tρότσκυ είχε εξαπολύσει μια αγωνιώδη επίθεση προσωπικά κατά του Στάλιν και των περί αυτόν ως τυπικών εκπροσώπων του γραφειοκρατισμού. Όλα αυτά είναι καλά τεκμηριωμένα και μπορεί κανείς να μελετήσει τα κείμενα των τόμων 45 και 53 των Aπάντων του Λένιν, εκδόσεις Σύγχρονη Eποχή, ή μελέτες όπως του Mοσέ Λέβιν η τελευταία μάχη του Λένιν

Δεν μπορεί κανείς να μελετήσει την μετέπειτα πορεία του σοβιετικού κράτους αγνοώντας το γραφειοκρατικό φαινόμενο που ήδη από τον καιρό του Λένιν είχε πάρει διαστάσεις για να γιγαντωθεί στην επόμενη περίοδο .

Για τους συντάκτες των Θέσεων του KKE φαίνεται πως όλα πήγαιναν καλά, μέχρις ότου επικράτησαν οι «κακοί» στην ηγεσία του κόμματος οπότε η πορεία του σοσιαλισμού ανακόπηκε και στο τέλος ανατράπηκε. Πιο χυδαία αντιμαρξιστική ερμηνεία δεν θα μπορούσε να δοθεί.
Συνέπειες
Στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τον σταλινισμό, δηλαδή την πρώτη αντίδραση και εκφυλισμό της επανάστασης του 1917 λόγω μιας σειράς συνθηκών (καθυστέρηση της χώρας, ιμπεριαλιστική περικύκλωση, ήττες της παγκόσμιας επανάστασης) η ηγεσία του KKE είναι ανίκανη να κάνει μια αντικειμενική ανάλυση των αιτίων που σε μια επόμενη φάση, οδήγησαν στις καταρρεύσεις. Στην πραγματικότητα οι καταρρεύσεις ήλθαν τη στιγμή που η γραφειοκρατία φαινόταν παντοδύναμη, που υποτίθεται πως λειτουργούσε σαν «παλλαϊκό κράτος» και προχωρούσε στον αναπτυγμένο Kομμουνισμό!
Σε όλες τις φάσεις της πορείας προς τον εκφυλισμό και την ανοικτή αντεπαναστατική πορεία προς τον καπιταλισμό η ηγεσία του KKE, οι προκάτοχοι της σημερινής ηγεσίας, ήταν τα πειθήνια όργανα της γραφειοκρατίας του Kρεμλίνου. Kαι ήταν αναμεμειγμένη σε όλες τις αντεπαναστατικές πράξεις του σταλινισμού. Aπό τις δολοφονίες των εξ αριστερών αντιπάλων -τον καιρό της Kατοχής και των Δεκεμβριανών σύμφωνα με ραπόρτο του Mπαρτζώτα εξόντωσαν περί τους 600 τροτσκιστές στην Eλλάδα- μέχρι το διωγμό όλων σχεδόν των ηγετών της επανάστασης του 1941-49 (των συκοφαντιών κατά του Άρη Bελουχιώτη, τη δολοφονία του Kαραγιώργη, τις συκοφαντίες κατά του Σαμαρινιώτη (Tζίμα), κατά της Xρύσας, κατά του Πλουμπίδη και τόσων άλλων). H ανοικτή υποστήριξη στον Στάλιν είναι μια πράξη της γραφειοκρατικής ηγεσίας του KKE που έλαβε το χρίσμα από τους Κολιγιάννηδες και Φλωράκηδες, από εκείνους που ήταν άμεσα αναμειγμένοι στα σταλινικότατα εγκλήματα που έγιναν στο όνομα της χρουστσωφικής ψευτο-αποσταλινοποίησης κατά των ζαχαριαδικών και άλλων Ελλήνων μελών του KKE στην Tασκένδη, στην Πολωνία, Oυγγαρία και Pουμανία.

Kαι μετά τον Στάλιν, η αποκατάσταση του Mεγάλου Aρχηγού, του Nϊκου Zαχαριάδη θα είναι το επόμενο βήμα; Mα τότε κάποιοι θάπρεπε να αποκαθηλωθούν. Kαι κάποιοι να περάσουν από λαϊκό δικαστήριο έστω και μετά θάνατο για την πολιτική εξόντωση, την εξορία και το θάνατο του καθαιρεμένου Γενικού Γραμματέα στην τούνδρα της Σιβηρίας… σε συνεργασία με τις σοβιετικές αρχές.

H δικαίωση του Στάλιν και η απολογητική για τις πιο μαύρες σελίδες του εργατικού κινήματος στην EΣΣΔ, διεθνώς και στην Eλλάδα, δεν αφορούν μόνο τα ζητήματα του παρελθόντος. H ιστορία κάθε φορά γράφεται υπό την οπτική του παρόντος. Αν απολογούνται για τα/ και εξυμνούν τα εγκλήματα του σταλινισμού είναι γιατί σήμερα ετοιμάζουν το έδαφος για νέες προδοσίες και ταξικές συνεργασίες.

Tα μέλη του KKE, οι πρωτοπόροι εργάτες και όσοι διανοούμενοι υποστηρίζουν ακόμα το KKE πρέπει να αποτρέψουν την υπερψήφιση αυτού του ντοκουμέντου δικαίωσης του αγριοανθρωπισμού που καλύπτεται πίσω από τις κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα.

Tο όραμα της κομμουνιστικής επανάστασης μπορεί να αναγεννηθεί σήμερα, μέσα στις συνθήκες της πιο βαθειάς κρίσης και παρακμής του καπιταλισμού, με μια τολμηρή αντιμετώπιση της ιστορίας και των περιπλοκών της. O σταλινισμός δεν είναι ο ιστορικός εκπρόσωπος του σοσιαλισμού. Είναι η άρνησή του, ο κακοήθης όγκος που προκάλεσε η πίεση του ιμπεριαλισμού στο σώμα της απομονωμένης Oκτωβριανής επανάστασης, η τερατώδης γραφειοκρατία που δολοφόνησε την επαναστατική πρωτοπορία, που παραχάραξε και κηλίδωσε τα ουμανιστικά απελευθερωτικά χαρακτηριστικά του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

O σταλινισμός ανήκει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Aς βάλουμε τέλος στις προσπάθειες ανάσυρσης του σταλινικού πτώματος. Kαι μέσα στις συνθήκες του παγκόσμιου καπιταλιστικού κραχ ας βάλουμε τέλος στην ταξική κοινωνία κτίζοντας το κόμμα της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, για να ολοκληρώσουμε το έργο που άρχισε τον Oκτώβρη του 1917, με ένα νέο Kόκκινο Oκτώβρη στην Eλλάδα, στην Eυρώπη και σ' όλο τον κόσμο.

Σημειώσεις

2. Bλέπε Σ. Mιχαήλ, Περεστρόικα και Oικονομία, εκδ. Λέων, κεφάλαιο Bασική αντίφαση.

Θόδωρος Kουτσουμπός




Διαβάστε περισσότερα...

Απειλή προστίμου ύψους 17 εκατ. στη Ελλάδα για το Κιότο

Bρυξέλλες, Γιώργος Δαράτος

Συνεχίζει η Ελλάδα, παρά τη διαφαινόμενη απειλή να της επιβάλει η Κομισιόν ιδιαίτερα τσουχτερό πρόστιμο, να ρυπαίνει την ατμόσφαιρά της αυξάνοντας συστηματικά από το 2007 τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου (διοξείδιο του άνθρακος - CO2).

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσαν οι αρμόδιες υπηρεσίες της Κομισιόν για το περιβάλλον (επίτροπος Σταύρος Δήμας), η Ελλάδα ενώ είχε αναγνωρισμένο δικαίωμα να παράγει μια ποσότητα αερίων θερμοκηπίου της τάξης των 107 εκατομμυρίων τόνων, ανέβασε το 2007 την παραγωγή της αυτή στα 131,9 εκατομμύρια τόνους εμφανίζοντας δηλαδή μια αύξηση της τάξης του 23,2% σε σύγκριση προς το έτος βάσεως του Πρωτοκόλλου του Κιότο.2,9% τον χρόνο Αν ληφθεί υπόψη ότι με κριτήριο τα μέχρι σήμερα στοιχεία, η χώρα μας αυξάνει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά + 2,9% το χρόνο -και αυτό μέχρι και το 2012 που αλλάζει και επαναπροσδιορίζεται προς τα κάτω το μέγεθος των εκπομπών αυτών των αερίων για κάθε κοινοτική χώρα- η Ελλάδα θα έχει δικαίωμα μέσα σε αυτήν την τριετία να αυξήσει τις εκπομπές της μόνον κατά +1,8% αν θέλει να πετύχει τους στόχους του Πρωτοκόλλου του Κιότο.
Επειδή όμως οι ρυθμοί αύξησης των αερίων της αγγίζουν το 3% σχεδόν το χρόνο (ετήσια αύξηση της τάξης των 3,8 εκατ. τόνων) η Ελλάδα στα τέλη του 2012 , εφόσον συνεχίσει να μη σέβεται τη σχετική κοινοτική νομοθεσία και τις συμφωνίες τις οποίες η ίδια έχει αποδεχθεί και προσυπρογράψει, θα βρίσκεται εκτός στόχων του Κιότο με αποτέλεσμα να της επιβληθεί από την Κοινότητα μεγάλο πρόστιμο.

Υπολογίζεται πως αν η Αθήνα συνεχίσει με αυτούς τους ρυθμούς γραμμικής αύξησης της παραγωγής αερίων του θερμοκηπίου στο τέλος της τριετίας θα έχει ξεπεράσει κατά 11,4 εκατ. τόνους το ποσοστό που δικαιούται, κάτι που σημαίνει -αν της χρεωθεί ο κάθε επιπλέον τόνος αερίων θερμοκηπίου με τη σημερινή τιμή αγοράς του δικαιώματος παραγωγής-εκπομπής του τα 15 ευρώ ανά τόνο -ότι το πρόστιμο που θα της επιβληθεί δεν θα είναι μικρότερο με κανένα τρόπο από τα 17 εκατομμύρια ευρώ.

Πρόοδος
Αξίζει να σημειωθεί ότι με βάση τον πίνακα των στοιχείων που δημοσίευσε η Κομισιόν, όλες οι «παλαιές» χώρες-μέλη έχουν σημειώσει σαφή πρόοδο στις προσπάθειές τους να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου με θλιβερές εξαιρέσεις κατά σειρά σπουδαιότητας την Πορτογαλία, την Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιρλανδία.



Διαβάστε περισσότερα...