Η Ελλάδα πρώτη στην κατανάλωση και τελευταία στην αποταμίευση

Με βάση τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Eurostat, εξετάζουμε στο άρθρο αυτό την ιδιωτική κατανάλωση ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) και την ιδιωτική αποταμίευση ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος τα έτη 2000 και 2006 για εκείνα τα κράτη-παλαιά μέλη της Ε.Ε. για τα οποία υπάρχουν σχετικά στοιχεία και για τα δύο έτη (για το Λουξεμβούργο δεν υπάρχουν στοιχεία για την αποταμίευση και για τα δύο έτη και για την Ιρλανδία για το έτος 2000).

Στην 1η στήλη του Πίνακα που ακολουθεί δίνεται για τα 13 κράτη-παλαιά μέλη της Ε.Ε. η κατανάλωση ως ποσοστό του ΑΕΠ το έτος 2000, στη 2η το έτος 2006 και στην 3η η ποσοστιαία μεταβολή της. Στην 4η στήλη δίνεται η ιδιωτική αποταμίευση ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος το έτος 2000, στην 5η το έτος 2006 και στην 6η η ποσοστιαία μεταβολή της.

ΠΙΝΑΚΑΣ

Ιδιωτική κατανάλωση ως ποσοστό του ΑΕΠ και ιδιωτική αποταμίευση ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος σε 13 κράτη-παλαιά μέλη της Ε.Ε. τα έτη 2000 και 2006

`ΚΡΑΤΗ`ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΩΣ % ΑΕΠ`ΙΔ. ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗ ΩΣ % ΔΙΑΘ. ΕΙΣΟΔ.

`ΜΕΛΗ`2000`2006`% ΜΕΤΑΒ.`2000`2006`% ΜΕΤΑΒ.

`Βέλγιο`53,9`52,4`-2,8`15,39`12,89`-16,2

`Δανία`47,7`48,7`2,1`4,87`6,37`30,8

`Γερμανία`58,9`58,4`-0,8`15,1`16,24`7,5

`Ελλάδα`72,4`71,7`-1,0`2,54`1,19`-53,1

`Ισπανία`59,7`57,4`-3,9`11,14`11,15`0,1

`Γαλλία`55,7`56,8`2,0`14,9`14,81`-0,6

`Ιταλία`59,9`59,1`-1,3`14,16`15,23`7,6

`Ολλανδία`50,4`47,2`-6,3`11,95`11,46`-4,1

`Αυστρία`54,8`54,2`-1,1`13,9`15,42`10,9

`Πορτογαλία`63,9`65,4`2,3`10,23`8,09`-20,9

`Φινλανδία`49,5`51,4`3,8`7,49`6,08`-18,8

`Σουηδία`49,4`47,3`-4,3`7,41`10,5`41,7

`Ην. Βασίλειο`65,5`64,1`-2,1`4,67`4,22`-9,6



Από τις τρεις πρώτες στήλες του πίνακα αυτού φαίνεται ότι η ιδιωτική κατανάλωση ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε σε 4 κράτη (κατά σειρά: Φινλανδία, Πορτογαλία, Δανία και Γαλλία) και μειώθηκε στα υπόλοιπα. Η μεγαλύτερη μείωση σημειώθηκε στην Ολλανδία και η μικρότερη στην Ελλάδα. Εξαιτίας των μεταβολών αυτών σημειώθηκαν ανακατατάξεις στη σειρά των κρατών ως προς το ύψος της ιδιωτικής κατανάλωσης ως ποσοστού του ΑΕΠ. Οι σημαντικότερες από αυτές ήταν της Ολλανδίας, η οποία από τη 10η θέση το 2000 κατέβηκε στη 13η το 2006 (το έτος αυτό είχε το μικρότερο ποσοστό) και της Δανίας, η οποία από τη 13η θέση το 2000 ανέβηκε στην 11η το 2006. Η Ελλάδα τόσο το 2000 όσο και το 2006 κατείχε την 1η θέση (είχε το υψηλότερο ποσοστό και μάλιστα σημαντικά μεγαλύτερο από τη 2η (το Ηνωμένο Βασίλειο το 2000 και την Πορτογαλία το 2006).

Από τις τρεις τελευταίες στήλες του πίνακα φαίνεται ότι η ιδιωτική αποταμίευση ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος αυξήθηκε σε 6 κράτη και μειώθηκε σε 7. Η μεγαλύτερη αύξηση σημειώθηκε στη Σουηδία και η μικρότερη στην Ισπανία. Η μεγαλύτερη μείωση σημειώθηκε στην Ελλάδα και η μικρότερη στην Ολλανδία. Οι σημαντικότερες ανακατατάξεις που σημειώθηκαν εξαιτίας των μεταβολών αυτών στη σειρά των κρατών σε ό,τι αφορά το ύψος της ιδιωτικής κατανάλωσης ως ποσοστού του διαθέσιμου εισοδήματος ήταν: του Βελγίου, το οποίο από την 1η θέση το 2000 κατέβηκε στην 5η το 2006, και της Αυστρίας, η οποία από την 5η θέση το 2006 ανέβηκε στη 2η το 2006. Η Ελλάδα τόσο το 2000 όσο και το 2006 κατείχε τη 13η θέση (είχε, δηλαδή, το χαμηλότερο ποσοστό αποταμίευσης με πολύ μεγάλη διαφορά από εκείνο του Ηνωμένου Βασιλείου το οποίο κατείχε τη 2η θέση).

Από τη σύγκριση των ποσοστών αποταμίευσης και κατανάλωσης τα 13 κράτη-παλαιά μέλη της Ε.Ε. παρουσιάζουν πολύ μεγάλες διαφορές. Λόγω έλλειψης χώρου περιοριζόμαστε στο έτος 2006. Για το έτος αυτό τα 13 κράτη χωρίζονται σε δύο μεγάλες ομάδες, ανάλογα με τη σειρά τους στο ύψος του ποσοστού αποταμίευσης και κατανάλωσης:

(Α) Στην ομάδα αυτή ανήκουν τα κράτη τα οποία κατέχουν υψηλότερη θέση στη σειρά ποσοστού κατανάλωσης από τη θέση τους στη σειρά ποσοστού αποταμίευσης: Ελλάδα (1η στην κατανάλωση, 13η στην αποταμίευση), η Πορτογαλία (2η και 9η), το Ηνωμένο Βασίλειο (3ο και 12ο), αντίστοιχα η Ισπανία (6η και 7η) και η Φινλανδία (10η και 11η).

(Β) Στην ομάδα αυτή ανήκουν τα κράτη τα οποία κατέχουν υψηλότερη θέση στη σειρά του ποσοστού αποταμίευσης από τη θέση τους στη σειρά του ποσοστού αποταμίευσης: η Γερμανία (1η στην αποταμίευση και 5η στην κατανάλωση), η Αυστρία (2η και 8η), η Ιταλία (3η και 4η), η Γαλλία (4η και 7η), το Βέλγιο (5ο και 9ο), η Σουηδία (8η και 12η) και Δανία (10η και 11η).

Το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί υπάρχουν αυτές οι διαφορές. Ένας παράγοντας που παίζει σημαντικό ρόλο στην κατάταξή ορισμένων χωρών στη μία ή στην άλλη ομάδα είναι η σειρά που κατέχουν στο ύψος του κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης (ΜΑΔ). Έτσι, π.χ.: η Ελλάδα και η Πορτογαλία, οι οποίες ανήκουν στην Α' ομάδα, κατέχουν, αντίστοιχα, τη 12η και 13η θέση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ΜΑΔ, ενώ η η Ολλανδία και η Αυστρία, οι οποίες ανήκουν στη Β' ομάδα κατέχουν, την 1η και 2η θέση κατά σειρά στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ΜΑΔ.

Ειδικότερα στην περίπτωση της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, εκτός από το χαμηλό κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ΜΑΔ, σημαντικό ρόλο για το υψηλό ποσοστό κατανάλωσης και το χαμηλό ποσοστό αποταμίευσης παίζει το γεγονός ότι και στις δύο χώρες υπάρχει: μεγάλη ανισότητα στην κατανομή του εισοδήματος (δηλαδή συγκέντρωση μεγάλου ποσοστού του εθνικού εισοδήματος σε μικρό ποσοστό του πληθυσμού), καθώς και υψηλό ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι τέως αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ





Διαβάστε περισσότερα...

Οι φυλές της εξουσίας στην Ελλάδα

ι λόγοι για τους οποίους αποφάσισε την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ομολογουμένως τεκμηριώθηκαν αρκετά καλά από τον κ. πρωθυπουργό. Δεν κατάφερε βεβαίως να μας πείσει πως αξίζει τον κόπο και το ρίσκο να του ανανεωθεί η εντολή διακυβέρνησης. Ο κ. Καραμανλής, πέρα από τις όποιες δικαιολογίες για την κρίση, δεν είχε τη διάθεση, πιθανόν και τις ικανότητες, ακόμα πιθανότερο το στελεχικό δυναμικό, για να υλοποιήσει αναπτυξιακές τομές, ώστε η χώρα να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής, του έντονου διεθνούς ανταγωνισμού σε όλα τα επίπεδα. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ή και ο ίδιος, πως ήταν άτυχος που δεν ήρθε στην εξουσία το 2000, την εποχή των παχιών αγελάδων του 3ου ΚΠΣ και των Ολυμπιακών Αγώνων. Έτυχε σε αυτόν αυτή η μεγάλη οικονομική κρίση, η κρίση του συστήματος που υπηρετεί και πίστευε, όπως και αυτοί που κατασκεύασαν τον "Τιτανικό", πως είναι άτρωτο και αβύθιστο. Ο άνθρωπος, απλώς ήθελε μια εύκολη και απλή διαχειριστική διαδικασία για να απολαύσει την εξουσία χωρίς να τον σκοτίζουμε.

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ του τρίτου των Παπανδρέου; Ουδείς μπορεί να γνωρίζει το μέλλον. Δεν γνωρίζω αν και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, όπως και ο Κώστας Καραμανλής, θεωρεί την ανάδειξή του σε πρωθυπουργό κληρονομικό του δικαίωμα. Πως εδώ στην Ελλάδα αρκεί και περισσεύει η διαχείριση των πραγμάτων, όπως ασφυκτικά την καθορίζουν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ντόπια και ξένα. Την καθορίζουν συνασπισμένα με παράνομες και παράτυπες για το σύστημα πρακτικές, επιτρέποντας τόσο ελεύθερο ανταγωνισμό όσο και όπου δεν θίγονται τα συμφέροντά τους. Και δυστυχώς τα συμφέροντά τους επεκτείνονται τόσο πολύ και προς όλες τις κατευθύνσεις, σε βαθμό που το επιχειρηματικό περιβάλλον να αποκλείει πολύτιμες για την ανάπτυξη και το εθνικό εισόδημα δυνάμεις.

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μετά την κίνηση Καραμανλή για προσφυγή στις κάλπες, να κάνουν δηλώσεις φορώντας το χαμόγελο της ευτυχίας για την οσονούπω επάνοδο στην εξουσία και στις εξουσίες, φοβάσαι πως οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι αναλαμβάνουν. Αν νομίζουν πως αρκεί και περισσεύει μια παρόμοια, έστω και με άλλα λόγια, διαχείριση της πολιτικής εξουσίας, θα προσγειωθούν πολύ ανώμαλα. Η Ελλάς έχει και με δική τους ευθύνη χάσει πολύτιμο χρόνο για την γενική της ανασυγκρότηση, ώστε να μπορεί να σηκώσει τα βάρη που της φόρτωσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και να μην κλατάρει. Η Ελλάς αποκλίνει συνεχώς, σε όλα τα επίπεδα από τα οποία κρίνεται αυτό που αποκαλούμε ευημερία των πολιτών. Οι σημερινοί Έλληνες, η πλειονότητά τους, σε ελάχιστα πράγματα θυμίζουν σύγχρονους υπεύθυνους και απαιτητικούς πολίτες. Και μόνο τα στοιχεία για τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή αρκούν ως απόδειξη. Πώς τα αλλάζεις όλα αυτά;

ΑΝ ΠΑΝΤΩΣ η στάση των στελεχών του ΠΑΣΟΚ μάς εντυπωσίασε, η αντίστοιχη των στελεχών της Ν.Δ. μάς συγκλόνισε. Ουδόλως τους ενδιέφεραν οι εθνικοί λόγοι, όπως τους τεκμηρίωσε ο πρωθυπουργός για να καταλήξει σε μια απόφαση - μονόδρομο. Αυτοί σκούζουν γιατί έχασαν 6 μήνες εξουσίας. Μερικές δεκάδες δεν θα ξαναβρεθούν στα έδρανα της Βουλής, ενώ μερικές χιλιάδες, που στελεχώνουν τις πολιτικές θέσεις στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα επιστρέψουν στην πεζή, μίζερη και χωρίς μπόνους πραγματικότητα. Για τα συμφέροντα του τόπου, στο όνομα του οποίου κόπτονται, ποιος νοιάζεται τέτοιες ώρες;

ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ - ΕΡΩΤΗΜΑ των εκλογών είναι, ποιος μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να ξεκινήσει ένα σοβαρό πρόγραμμα ανασυγκρότησης σε όλους -σχεδόν- τους τομείς. Αν κρίνουμε από το μεγάλο ρεύμα αποχής, όπως αυτό καταγράφηκε στις ευρωεκλογές, η απάντηση είναι: κανείς. Ακόμα και αυτοί που θα επιλέξουν ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν θα κρύψουν πως οδηγός της απόφασής τους είναι το γνωστό, το μη χείρον βέλτιστον.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, αυτήν που δεν περιμένει να λυθούν όλα τα προβλήματα στον σοσιαλισμό, αυτήν που μπορεί και θέλει να συμβάλει στην πρόοδο του τόπου, είναι η ώρα των προτάσεων. Μια μεγάλη ατζέντα, έξω από τα τετριμμένα αμέτρητα "όχι" που σε καθιστούν δύναμη συντήρησης χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι, μπορεί να γίνει προνομιακό πεδίο, όταν το ΠΑΣΟΚ θα αποφεύγει τις κρίσιμες δεσμεύσεις. Θα μου πεις, τι να την κάνεις την μεγάλη ατζέντα όταν δεν έχει εξασφαλιστεί και κατανοηθεί η πολιτική ανάγκη μιας στοιχειώδους ενότητας; Ας αναλογιστούν τις ευθύνες αυτοί που οικειοθελώς δέχτηκαν να τις αναλάβουν. Για να τις αναλογιστούν όμως, πρέπει να ξεφύγουν από τα μικρά πολιτικά διαμερίσματα που έχουν συνηθίσει να διαβιούν και να αντιληφθούν πως την αριστερά αυτή δεν την χρειάζονται οι ίδιοι ή όσοι την ψηφίζουν. Την χρειάζεται ο τόπος, διότι, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί ο πολιτικός χάρτης με τα τεράστια ηθικά ελλείμματα, άλλη, επί της ουσίας, ρυθμιστική πολιτική δύναμη δεν υπάρχει.
Χρήστου Δημήτρης



Διαβάστε περισσότερα...

Οι μεγαπόλεις και ο οικονομικός ρόλος τους στον 21ο αιώνα

Το 2015, οι δέκα μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου θα πλησιάζουν τα 300 εκατομμύρια κατοίκους και θα αποτελούν ξεχωριστές οικονομικές και κοινωνικές οντότητες, με τεράστια όμως σημασία για την παγκόσμια οικονομία.

Η Σαγκάη στην Κίνα έχει επισήμως 18 εκατομμύρια κατοίκους και, ανεπισήμως, οι κακές γλώσσες κάνουν λόγο για 20 εκατομμύρια, δηλαδή σχεδόν δύο φορές η Ελλάδα. Το Κάιρο οδεύει και αυτό προς τα 15 εκατομμύρια και το ακολουθεί κατά πόδας η Κωνσταντινούπολη. Παρίσι και Λονδίνο έφθασαν τα 10 εκατομμύρια κατοίκους η κάθε πόλη και η Αθήνα συγκεντρώνει το 40% του συνολικού ελληνικού πληθυσμού.

Είναι σαφές ότι το φαινόμενο των μεγαπόλεων προσλαμβάνει τεράστιες διαστάσεις, οι οποίες φυσικόν είναι να έχουν ποικίλες και σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία, στην κοινωνική οργάνωση, στον πολιτισμό, στην πολεοδομία και βέβαια στην πολιτική. Όταν μια κινεζική πόλη είναι επτά φορές πολυπληθέστερη από τη Σλοβενία, αυτό χωρίς αμφιβολία κάτι σημαίνει, από κάθε άποψη, κυρίως οικονομική. Δικαίως λοιπόν πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν ότι με το φαινόμενο των μεγαπόλεων η παγκόσμια οικονομία μπαίνει με τη σειρά της σε μια νέα εξελικτική φάση, η οποία στο εξής θα επηρεάζει και ζωτικές λειτουργίες της. Σίγουρα δε, θα οδηγήσει και σε νέες μορφές ανταγωνισμού ή και συμμαχιών μεταξύ των μεγαπόλεων και των δικτύων που αυτές θα δημιουργούν. Από την άλλη μεριά υποστηρίζεται, πολύ σωστά, ότι η ανάπτυξη στην παγκοσμιοποιημένη οικονομική πραγματικότητα νέων αστικών κέντρων δεν θα έχει καμία σχέση με το παρελθόν.

Οι νέες μεγαπόλεις δεν θα είναι ούτε η αρχαία Αθήνα, ούτε η αρχαία Ρώμη, ούτε όμως και η Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '30.

Επισημαίνεται ότι η νέα μεγαπόλη θα είναι πολυκεντρική, με πολλά αστικά κέντρα, όπως λ.χ. το Παρίσι, τα οποία ανεξάρτητα από το μέγεθός τους θα παίζουν ενεργό ρόλο στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Στο νέο αυτό πλαίσιο, επόμενον είναι να υπάρχει άμεση σχέση οικιστικής πολιτικής και μικροοικονομίας, διότι οι αγορές ακινήτων και οι χρήσεις γης θα επηρεάζονται από το χαρακτήρα της παγκόσμιας οικονομίας και από την ικανότητα μιας μεγαπόλης να προσελκύει διεθνείς και μη επενδύσεις (π.χ. Σαγκάη). Σημαντικός θα είναι έτσι ο ρόλος της κινητικότητας των παραγωγικών πόρων, αλλά και των υποδομών της μεγαπόλης.

Καίριος όμως θα είναι και ο ρόλος της ποιότητας ζωής. Πολύ σωστά, το οικονομικό περιοδικό Economist επισημαίνει ότι σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, όπου το κεφάλαιο και η εργασία κινούνται ελεύθερα, η ποιότητα ζωής αποτελεί έναν από τους κυριότερους προσδιοριστικούς παράγοντες της οικονομικής ανάπτυξης. Και τούτο διότι η ποιότητα ζωής επηρεάζει την ψυχική, διανοητική και σωματική κατάσταση του εργατικού δυναμικού και συνεπώς την παραγωγικότητά του, καθορίζει τον βαθμό αποτελεσματικότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών και αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για την επιλογή του πλέον κατάλληλου τόπου εγκατάστασης μιας νέας παραγωγικής μονάδας. Προσδιορίζει επομένως τον αριθμό των νέων θέσεων εργασίας.

Στο νέο οικονομικό περιβάλλον, η παραδοσιακή έννοια του συγκριτικού πλεονεκτήματος της πόλης καταργείται. Πόλεις οι οποίες αναπτύχθηκαν είτε εξαιτίας κάποιου πλεονεκτήματός τους, όπως το φθηνό εργατικό δυναμικό, είτε της γεωγραφικής τους θέσης που εξασφάλιζε χαμηλό μεταφορικό κόστος αγαθών ή πρώτων υλών, φθίνουν με τη μετεγκατάσταση της οικονομικής δραστηριότητας εκτός πόλεων ή με την παρακμή του συγκεκριμένου παραγωγικού τομέα. Σήμερα, η εύκολη πρόσβαση στην αγορά ή στον τόπο προέλευσης των παραγωγικών δυνάμεων δεν αποτελεί πλεονέκτημα για την οικονομική ανάπτυξη μιας πόλης. Η σύγχρονη πόλη αποτελεί ελκυστικό τόπο για τους επενδυτές μόνο στο βαθμό που προσφέρει υψηλού επιπέδου συνθήκες διαβίωσης και εργασίας, αναπτύσσει ισχυρούς δεσμούς μεταξύ εκπαίδευσης / πολιτισμού / οικονομικής δραστηριότητας, επιδεικνύει ιδιαίτερη ευαισθησία για το περιβάλλον και διαθέτει μηχανισμούς που ενθαρρύνουν τη συμμετοχή των πολιτών της στην διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η οικονομία του 21ου αιώνα θα είναι από κάθε πλευρά μια οικονομία υπηρεσιών. Η τεχνολογία της πληροφορικής θα απελευθερώσει τον εργαζόμενο στον τομέα αυτόν, διευκολύνοντας την τηλε-εργασία και το χαλαρό ωράριο. Η ανάγκη διαμονής σε κοντινή απόσταση από το χώρο εργασίας θα είναι μικρότερη. Πιθανό είναι να προκύψουν νέα οικιστικά σχήματα, με μικρότερη πυκνότητα, σε μια οικονομία με ανάγκες διαφορετικές από αυτές των τριών τελευταίων αιώνων της μαζικής αστικοποίησης.

Κατά συνέπεια, στις αναπτυγμένες χώρες οι μεγαπόλεις θα αποκτήσουν διαφορετικό λειτουργικό χαρακτήρα από το σημερινό και η εξέλιξη αυτή θα επηρεάσει την πολιτική τους οικονομία, όπως αυτό συνέβη και στη βιομηχανική επανάσταση. Εξάλλου, σήμερα βρισκόμαστε σε φάση επαναστατικής οικονομικής μεταλλαγής, ασχέτως αν κάποιοι δεν καταλαβαίνουν τίποτε.

Πέρα όμως από την πολιτική οικονομία των πόλεων που θα κυριαρχήσει στη διάρκεια του 21ου αιώνα, οι μεγαπόλεις θα αποτελέσουν το εφαλτήριο και για σημαντικές αλλαγές στο εμπόριο. Είναι έτσι πολύ πιθανό να δημιουργηθούν εμπορικά δίκτυα πόλεων, αλλά και λιανεμπορικές επιχειρήσεις οι οποίες θα έχουν ως εσωτερική αγορά τους τη μεγαπόλη. Ηδη, τα πρώτα δείγματα από τις τάσεις αυτές τα συναντά κανείς τόσο σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις όσο, βέβαια, και στις αποκαλούμενες πόλεις-έθνη, όπως η Σαγκάη ή η Βομβάη.

Ταυτόχρονα, όμως, με τις νέες εμπορικές δομές που θα αναδυθούν στις μεγαπόλεις, θεωρείται βέβαιον ότι θα υπάρξουν και καταναλωτικές μεταβολές, οι οποίες θα είναι συναφείς με την ποιότητα ζωής στις νέες αυτές οικονομικές οντότητες. Από την άποψη αυτή, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι στις μεγάλες πόλεις οι κοινωνικοί δεσμοί θα αποτελέσουν αντίβαρο στην καταναλωτική υστερία, για τον απλό λόγο ότι θα πλήξουν τον ατομισμό. Σίγουρα, έτσι, στις μεγαπόλεις, η καταναλωτική δυναμική θα υποστεί σημαντικές διαφοροποιήσεις, με ό,τι αυτές θα συνεπάγονται για το λιανικό εμπόριο και, γενικώς, για όλες τις μορφές οργανωμένου εμπορίου. Αυτός είναι προφανώς και ο λόγος που αρκετοί κοινωνιολόγοι ομιλούν πλέον για «αποκαταναλωτικές κοινωνίες», στις οποίες μεγάλες κατηγορίες καταναλωτών θα απομακρύνονται από τις αγορές αντικειμένων.

Με αφορμή την κρίση, το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε μεγαπόλεις Ευρώπης και Αμερικής, γεγονός που, ως φαίνεται, θα ανατρέψει και παραδοσιακά εμπορικά δεδομένα σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Οι πρώτες ενδείξεις προς την κατεύθυνση αυτή είναι ήδη ορατές, με την παρουσία και λειτουργία των αποκαλούμενων 24ωρων καταστημάτων. Μία άλλη, όχι πολύ ευχάριστη, κοινωνική τάση, ήδη ορατή και στην Αθήνα, είναι η δημιουργία μικροπόλεων μέσα στις μεγαπόλεις - μικροπόλεων οι οποίες διακρίνονται για την εσωστρέφειά τους, ενίοτε δε και για τον κοινωνικό τους αυτοαποκλεισμό. Τεράστιες είναι επίσης και οι πάσης φύσεως ανισότητες μεταξύ των μικροπόλεων, αρκετές από τις οποίες είναι και κέντρα υψηλής εγκληματικότητας.

Το θέμα των μεγαπόλεων απασχολεί σοβαρότατα πλέον πολιτικούς, κοινωνιολόγους και οικονομολόγους, διότι υπολογίζεται ότι το 2050 οι δέκα μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου δεν θα βρίσκονται μακριά από το ένα δισεκατομμύριο κατοίκους - με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα της εθνικής υπόστασης μιας χώρας.

ΑΘΑΝ. Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ



Διαβάστε περισσότερα...

«Ανοχύρωτη» οικονομία...

Η κινδυνολογία είναι ενοχλητική. Στην Ελλάδα εξάλλου πάντοτε, όπως φαίνεται, κάπως τα βολεύουμε. Ομως, καλύτερα να εκπονήσεις ένα σχέδιο εκτάκτου ανάγκης που δεν θα χρειαστεί να το πραγματοποιήσεις, παρά να σε βρει η «έκτακτη ανάγκη» χωρίς σχέδιο, όπως ακριβώς συνέβη με την κυβέρνηση του κ. Καραμανλή... Αυτή η εφιαλτική κρίση δανεισμού που υποβόσκει, προσγείωσε ανώμαλα όσους υποστήριζαν ότι με την ομπρέλα του ευρώ η χώρα μας μπορεί να αισθάνεται ασφαλής έναντι των αγορών. Διότι ναι μεν δεν κινδυνεύει από κρίσεις συναλλαγματικής ισοτιμίας, αντιμετωπίζει όμως την εξίσου σοβαρή κρίση αναχρηματοδότησης των χρεών της.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ζούμε και παράγουμε σε μία περιθωριακή οικονομία, αδύναμη, χωρίς βάθος, χωρίς υποδομές, χωρίς προοπτικές, χωρίς οικονομικές συνεργασίες, χωρίς δικαιώματα, όπως βεβαίως και υποχρεώσεις προς μία οικονομική υπερδύναμη όπως η Ε.Ε. όπου ανήκουμε, για όσους κουτοπόνηρα το έχουν ξεχάσει. Η μόνη διέξοδος στο αξιέξοδο είναι να γίνουμε πελάτης του ΔΝΤ και να πάρουμε τη θέση της Τουρκίας.

Υπό την αφόρητη πίεση μιας απίστευτα ζοφερής οικονομικής πραγματικότητας, ο ένας Ευρωπαίος ηγέτης μετά τον άλλον ασπάστηκαν τη νέα οικονομική ορθοδοξία: να επιτραπεί η σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους προκειμένου να διασωθούν οι οικονομίες. Η Αγκελα Μέρκελ, που από «Frau-Νein» (κυρία Οχι) μετατράπηκε εν μια νυκτί σε «Frau-Ja» (κυρία Ναι). Ωστόσο, ο Γιώργος Παπανδρέου όταν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, στη νικηφόρα έκβαση για το ΠΑΣΟΚ των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, δεν θα έχει καμία επιλογή. Η λύση μπορεί να είναι και φαντάζει μονόδρομος, δηλαδή να βαφτίζουμε κουτοπόνηρα το κάθε σχέδιο «πρόγραμμα ενίσχυσης της πραγματικής οικονομίας», αλλά μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.

Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί δραματικά σε βάρος του ιδιωτικού τομέα, διότι στον ανταγωνισμό για κεφάλαια έχει μπει το (καταχρεωμένο) ελληνικό κράτος, το οποίο αντλεί πολύτιμα κεφάλαια από τις μεγάλες τράπεζες. Ο ανταγωνισμός είναι εξαιρετικά άνισος, σε βάρος των επιχειρήσεων: Αφενός, διότι το κράτος διαθέτει τρόπους να τις «πείσει». Αφετέρου, διότι οι κρατικοί τίτλοι έχουν καλύτερη βαθμολογία αξιοπιστίας και οι τράπεζες τους προτιμούν για να τους καταθέσουν ως «ενέχυρο« την ΕΚΤ.

Τώρα, η εφιαλτική διόγκωση των ελλειμμάτων και η κάλυψή τους με δανεικά φέρνουν στο προσκήνιο το ζήτημα της φερεγγυότητας της χώρας. Είναι σε θέση η Ελλάδα να εγγυηθεί τα ομόλογα που εκδίδει; Ή θα σταματήσουν οι πιστωτές της να την εμπιστεύονται και θα οδηγηθεί στη χρεοκοπία; Από την έναρξη της κρίσης ώς σήμερα, η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας έχει επιδεινωθεί σημαντικά. Ευτυχώς, που ελληνικές τράπεζας αγοράζουν τα ελληνικά ομόλογα, Μέχρι πότε, όμως; Ο γόρδιος δεσμός τραπεζών-ομολόγων-κράτους, έχει ημερομηνία λήξης και αναπόφευκτα θα οδηγήσει την πρόσκαιρα επωφελή αυτή σχέση σε δράμα για όλους. Η χώρα έχει το μεγαλύτερο στην Ευρωζώνη έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ως ποσοστό του ΑΕΠ, εφιαλτικό δημόσιο χρέος και επιπλέον καλπάζον δημοσιονομικό έλλειμμα. Η κατάσταση δηλαδή προσομοιάζει με εκείνη χωρών οι οποίες στο παρελθόν έχουν χρεοκοπήσει.

Η πλέον δραματική χρεοκοπία χώρας στον κόσμο (εξαιρουμένης της μικροσκοπικής Ισλανδίας που το περιοδικό «Fortune» τη χαρακτήρισε ως χώρα «hedge fund») ήταν της Αργεντινής το 2001, όταν τα δημόσια οικονομικά βρέθηκαν εκτός ελέγχου και το Ισοζύγιο Εξωτερικών Συναλλαγών έφθασε στο 7% του ΑΕΠ. Μαντεύοντας την επικείμενη κρίση, κανείς δεν ήθελε τότε να έχει πλέον το αργεντίνικο πέσο στην τσέπη του και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσχιστεί από το δολάριο, να παγώσει τις καταθέσεις, να κηρύξει στάση πληρωμών και να παραδοθεί στη σκληρή εποπτεία του ΔΝΤ. Τέτοια χρεοκοπία δεν μπορεί να συμβεί σε ένα κράτος που είναι στην Οικονομική Ενωση του ευρώ, απλούστατα διότι το κοινό νόμισμα δεν είναι εθνικό για να μπορεί μια χώρα να το υποτιμήσει ούτε υπάρχει μηχανισμός αποχώρησης ή εκδίωξης αν σε κάποιους τομείς η οικονομία της έχει πρόβλημα, ακόμη και σοβαρό.

Ομως, η ελληνική οικονομία και ο λαός θα πληρώσουν ακριβά τα ελλείμματα τα οποία τόσο απερίσκεπτα η κυβέρνηση άφησε και γιγαντώθηκαν. Βέβαια η διεθνής κρίσης έχει χειρότερες συνέπειες για τη χώρα μας επειδή έχουν καταρρεύσει τα κρατικά έσοδα, οδηγώντας σε μεγάλη διόγκωση το δημόσιο χρέος και τις ανάγκες δανεισμού. Η δημοσιονομική κατάρρευση προϋπήρξε της διεθνούς κρίσης και δεν προήλθε από αυτήν, αλλά από την αναποτελεσματικότητα και τις σκοπιμότητες της οικονομικής πολιτικής.
ZEZA ZHKOY



Διαβάστε περισσότερα...

Τζόζεφ Στίγκλιτς: «Θα μας «πνίξουν» οι φτωχοί, που θα κυριαρχήσουν πληθυσμιακά στον πλανήτη

Παγκόσμια κρίση φτώχειας προβλέπει για τα επόμενα χρόνια ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, αναλύοντας γιατί η συνθετότητα του οικονομικοπολιτικού σκηνικού δεν ευνοεί την πτώση της τιμής του πετρελαίου και την άνοδο του δολαρίου.

Επίσης, αναλύει γιατί θεωρεί τη σοσιαλδημοκρατική προσέγγιση στην οικονομία αποτελεσματικότερη και πιο ανθρώπινη από εκείνη της Δεξιάς. Γιατί είναι η Κεντροαριστερά αυτή που κατανοεί καλύτερα τη λειτουργία της αγοράς και γιατί η Δεξιά προκαλεί αρυθμία στην αγορά ευνοώντας κάποιους «λίγους».

Ποια είναι η διαφορά στην οικονομική προσέγγιση της Δεξιάς από αυτή της Σοσιαλδημοκρατίας;

Η βασικότερη διαφορά έχει να κάνει με τη σημασία που δίνει η κάθε πλευρά στην ανάπτυξη. Η Δεξιά επικεντρώνεται αποκλειστικά στην αύξηση του ΑΕΠ, ενώ η Σοσιαλδημοκρατία ενδιαφέρεται κυρίως για την ποιότητα της ανάπτυξης και τη συμμετοχή σε αυτήν όσο το δυνατόν περισσότερων πολιτών.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των ΗΠΑ, όπου το ΑΕΠ είναι υψηλό, αλλά δεν υπάρχει ασφάλεια στο σύστημα υγείας και πρόνοιας.

Επιπλέον, οι άνθρωποι εργάζονται τόσο σκληρά, που διαθέτουν ελάχιστο χρόνο για τις οικογένειές τους, και το περιβάλλον χειροτερεύει διαρκώς, ενώ, το βασικότερο, η κατανομή του εισοδήματος έχει γίνει σαφώς πιο άδικη τα τελευταία χρόνια. Οι πιο πολλοί Αμερικανοί είναι σήμερα πιο φτωχοί από ό,τι ήταν πριν από οκτώ χρόνια.

Οι προοδευτικές δυνάμεις, αντιθέτως, δεν αδιαφορούν για την ποιότητα της ανάπτυξης και δεν πιστεύουν ότι η κοινωνική αλληλεγγύη έρχεται σε σύγκρουση με την ανάπτυξη. Θα σας το αποδείξω.

Το πιο σημαντικό σε μια χώρα είναι οι άνθρωποί της. Και το σημαντικότερο είναι να τους δώσεις την ευκαιρία να εξαντλήσουν τις δυνατότητές τους, κυρίως μέσω της παιδείας και της πολιτικής των ίσων ευκαιριών. Αυτό, για μένα, είναι το μυστικό της επιτυχούς οικονομικής ανάπτυξης.

Ακόμη, για να υπάρξουν καινοτομίες και νέοι δρόμοι, πρέπει οι άνθρωποι να διακινδυνεύουν. Χωρίς ρίσκο, δεν υπάρχει πρόοδος. Αν όμως αισθάνονται ανασφαλείς, αν δεν τους δώσουμε ένα δίχτυ ασφαλείας για την περίπτωση αποτυχίας, τότε θα διστάσουν να ρισκάρουν.

Ένα ακόμη στοιχείο το οποίο θεωρώ ότι οι προοδευτικοί κατανοούν καλύτερα την ανάγκη για συλλογική δράση στους τομείς των υποδομών, της παιδείας, της έρευνας και της τεχνολογίας, οι οποίοι άλλωστε έχουν, όπως λένε στην οικονομία, υψηλές αποδόσεις.

Η Κεντροαριστερά κατανοεί, όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, καλύτερα και τη λειτουργία της αγοράς. Και είναι υπέρ της αγοράς, συχνά πιο πολύ και από τη Δεξιά. Κι αυτό γιατί η Δεξιά, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ, δεν στηρίζει την αγορά και τον ανταγωνισμό, αλλά κάποιες επιχειρήσεις. Κάνει εξυπηρετήσεις στην «Ηalliburton» και σε παραγωγούς αιθανόλης.

Όταν όμως χρησιμοποιείς τη δύναμή σου για να αυξήσεις τη δύναμη κάποιων λίγων, τότε δεν ρυθμίζεις την αγορά. Μπορεί να ξελασπώνεις κάποιους, αλλά δεν σβήνεις τις φωτιές.

Γιατί λοιπόν η Κεντροαριστερά δεν τα πηγαίνει τελευταία και τόσο καλά, ειδικά στην Ευρώπη;

Δεν είναι ακριβώς έτσι. Στις περισσότερες επιτυχημένες χώρες της Ευρώπης εφαρμόζεται η προοδευτική ατζέντα. Στη Σκανδιναβία, όπου έχουμε το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, το κράτος διατηρεί αρκετά μεγάλο ρόλο και προωθεί σθεναρά την παιδεία. Έχει αντιληφθεί απόλυτα τα στοιχεία που αναφέραμε προηγουμένως.

Ο λόγος που πολλές χώρες δεν είχαν αντίστοιχη επιτυχία είναι εν μέρει ότι η δεξιά ιδεολογία «πουλήθηκε» πολύ καλά και οι πολίτες «τσίμπησαν».

Ξέρετε, αυτή η ιδεολογία δεν βασίζεται σε οικονομικές ενδείξεις, είναι περίπου θρησκεία. Την ίδια ώρα η Αριστερά κάνει συμβιβασμούς, υπονομεύοντας μόνη της την προοδευτική ατζέντα.

Αν δει κανείς τις χώρες όπου η Αριστερά απέτυχε, όπως η Βρετανία, με την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων και του μετρό και την επιδείνωση των δημοσίων υπηρεσιών σε πολλούς τομείς, θα αντιληφθεί ότι στην πραγματικότητα οι πολίτες αντιδρούν σε αυτήν ακριβώς την αποτυχία. Είναι ευθύνη της Αριστεράς αποκλειστικά ότι αναζητούσε ένα συμβιβασμό με τη Δεξιά, και αυτό πολύ συχνά μοιάζει με μια υπόσχεση που δεν τηρήθηκε.



Μήπως το κράτος πρόνοιας που στήθηκε την δεκαετία του 80 έχει πλέον χρεοκοπήσει;

Θα αναφερθώ και πάλι στη Σκανδιναβία. Οι χώρες εκεί εξέλιξαν, άλλαξαν το σύστημα πρόνοιας, αλλά φρόντισαν να παραμείνει ισχυρό το στοιχείο της αλληλεγγύης. Υπάρχουν νέα στοιχεία και μεταρρυθμίσεις, π.χ. στο θέμα της αλληλεγγύης προς τις γυναίκες, για το πώς θα τις βοηθήσουμε να ενταχθούν στο εργατικό δυναμικό. Ακόμη, λαμβάνονται πλέον πρόνοιες με γνώμονα και τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος και αυτό είναι μια μορφή αλληλεγγύης - προς τη φύση- για τις επόμενες γενιές.

Στη Δανία εφαρμόζεται η λεγόμενη ελαστικοασφάλεια (flexicurity) η οποία επιτρέπει στις εταιρείες πολλές φορές να μην παρέχουν δίχτυ ασφαλείας, αλλά το παρέχει η κοινωνία. Θέλουν άτομα που θα μπορούν να μετακινηθούν από εταιρεία σε εταιρεία και έχουν προσαρμοστεί σε αυτό το σύστημα, το οποίο όμως και πάλι έχει σχεδιαστεί με τη σκέψη στην ασφάλεια του πολίτη.



Λέτε, δηλαδή, ότι ένα κράτος με ισχυρό σύστημα πρόνοιας μπορεί να επιτύχει και σημαντική ανάπτυξη;

Οπωσδήποτε. Θα έλεγα, μάλιστα, το ακριβώς αντίθετο. Όσο πιο ισχυρό είναι το σύστημα πρόνοιας τόσο καλύτερα στηρίζει μια ισχυρή οικονομία, καθώς μέρος του συστήματος πρόνοιας είναι και η διαρκής εκπαίδευση, η υποστήριξη της μετακίνησης του εργατικού δυναμικού.

Αυτό εξασφαλίζει ότι οι πολίτες δεν αντιστέκονται στην αλλαγή, αλλά αντιθέτως, την επιδιώκουν και την αντιμετωπίζουν εποικοδομητικά. Δεν έχουμε λοιπόν «πηγές που δεν εκμεταλλευόμαστε», με άλλα λόγια υψηλά ποσοστά ανεργίας. Και όπως ανέφερα πριν, αν οι άνθρωποι αισθάνονται ασφαλείς, ρισκάρουν. Και έτσι, η οικονομία γίνεται πιο δυναμική.



Είναι ωστόσο πολλές οι φωνές στην Ευρώπη που ζητούν «καπιταλιστικότερους» όρους, στο πρότυπο των ΗΠΑ, με το επιχείρημα ότι μόνον έτσι η Ευρώπη θα γίνει ανταγωνιστική.



Λάθος. Οι ΗΠΑ δεν είναι παράδειγμα επιτυχίας, κυρίως σε ό,τι αφορά την ποιότητα ζωής των περισσοτέρων πολιτών της. Οι τραπεζίτες μπορεί να περνούσαν καλά, μέχρι τώρα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η οικονομία πήγαινε καλά. Οι ΗΠΑ θα χάσουν πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, εξαιτίας ακριβώς της αποτυχίας του οικονομικού συστήματος. Επειδή η κυβέρνηση απέτυχε να ρυθμίσει την αγορά. Ας δούμε ποιοι τομείς πηγαίνουν καλά.

Είναι η πανεπιστημιακή έρευνα με χρήματα του κράτους και ο τομέας του venture capital. Πρόκειται για μικρά κομμάτια της αγοράς, η οποία στο σύνολό της υποφέρει. Ένας δείκτης για να το καταλάβουμε είναι η δυνατότητα μιας χώρας να προσελκύει μετανάστες, η οποία με τους περιορισμούς της κυβέρνησης Μπους έχει σαφώς μειωθεί, όπως και η πρόοδος στην επιστήμη, καθώς η πολιτική που ακολουθήθηκε δεν ευνόησε καθόλου αυτόν τον τομέα.

Σκεφτείτε όμως ότι τα βασικά στοιχεία της Αμερικής στο παρελθόν ήταν ακριβώς αυτά. Οι μετανάστες και οι καινοτομίες στην επιστήμη.



Και το δολάριο θα συνεχίσει να πέφτει;



Ναι. Καταρχάς επειδή η ΕΕ επιδιώκει χαμηλούς πληθωρισμούς, γεγονός που διατηρεί ψηλά τα επιτόκια, ενώ αντιθέτως, στις ΗΠΑ, τα επιτόκια θα μείνουν χαμηλά. Έτσι η διαφορά θα παραμείνει μεγάλη και θα ενισχυθεί και πάλι το ευρώ. Επιπλέον, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, η αμερικανική οικονομία θα εξακολουθήσει να είναι αδύναμη.

Ακόμη και αν ο Ομπάμα κάνει τις σωστές κινήσεις, θα χρειαστούν τουλάχιστον 6-8 μήνες για να φανεί η αλλαγή. Αν βέβαια στο μεταξύ οι χώρες που διατηρούν αποθέματα σε δολάριο θελήσουν να αλλάξουν νόμισμα -κάτι που είναι γνωστό ότι ήδη συμβαίνει- τότε το δολάριο θα εξασθενήσει ακόμη περισσότερο.



Τι θα συμβεί λοιπόν τα επόμενα χρόνια; Θα αυξηθούν οι φτωχοί παγκοσμίως; Ακόμη και στις ανεπτυγμένες χώρες;

Από τη στιγμή που οι αγορές πετρελαίου και τροφίμων είναι στενά συνδεδεμένες, είναι επόμενο εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο να γίνουν φτωχότεροι στο μέλλον. Αντιμετωπίζουμε, ούτε λίγο ούτε πολύ, μια παγκόσμια κρίση φτώχειας. Οι φτωχοί ξοδεύουν το 70% του εισοδήματός τους στο φαγητό και την ενέργεια και οι τιμές αυτών των αγαθών τα τελευταία χρόνια διπλασιάστηκαν και τριπλασιάστηκαν. Είναι, λοιπόν, σαν να έχασαν αυτομάτως το μισό ή τα δύο τρίτα του ήδη χαμηλού εισοδήματός τους.



Κεντροαριστερά και αγορά

Η Κεντροαριστερά κατανοεί καλύτερα και τη λειτουργία της αγοράς. Και είναι υπέρ της αγοράς, συχνά πιο πολύ και από τη Δεξιά. Κι αυτό γιατί η Δεξιά δεν στηρίζει την αγορά και τον ανταγωνισμό, αλλά κάποιες επιχειρήσεις.

Με απόσυρση από το Ιράκ και φόρους στους πλούσιους θα σωθεί η οικονομία των ΗΠΑ



Εκατομμύρια Αμερικανοί χάνουν τα σπίτια τους, οπότε έχουμε μια κοινωνική τραγωδία και, σχεδόν σίγουρα, η κατάσταση θα χειροτερέψει Υπάρχει λοιπόν οικονομική ύφεση στις ΗΠΑ; Πολλοί διστάζουν ακόμη και να προφέρουν τη λέξη.

Όλοι τη φοβούνται αυτή τη λέξη. Η αρμόδια υπηρεσία, το Εθνικό Γραφείο Οικονομικών Ερευνών (NBER), δεν έχει ακόμη αποφασίσει, τουλάχιστον για το τυπικό μέρος. Αλλά οι οικονομολόγοι ρωτούν κάτι διαφορετικό: Πόσο απέχει η επίδοση της οικονομίας από την πραγματική της δυνατότητα; Και σήμερα η απάντηση είναι «πολύ, πάρα πολύ». Επιπλέον η απασχόληση δεν έχει αυξηθεί εδώ και περισσότερο από έξι μήνες. Εκατομμύρια Αμερικανοί χάνουν τα σπίτια τους, οπότε έχουμε μια κοινωνική τραγωδία και, σχεδόν σίγουρα, η κατάσταση θα χειροτερέψει.



Μπορεί για αυτή την κατάσταση να ευθύνεται εν μέρει και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας;



Όχι ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, αλλά συγκεκριμένα ο πόλεμος στο Ιράκ. Και αυτός ο πόλεμος δεν έχει καμία σχέση με την τρομοκρατία. Στο βιβλίο μου «Ο πόλεμος των τριών τρισεκατομμυρίων» το αναλύω διεξοδικά.

Ο πόλεμος στο Ιράκ έχει βλάψει πάρα πολύ την οικονομία και με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Το σημαντικότερο είναι ότι άφησε ανεξέλεγκτη την τιμή του πετρελαίου, με αποτέλεσμα ο Αμερικανός να ξοδεύει περισσότερα χρήματα στο εξωτερικό, για να αγοράσει πετρέλαιο, άρα λιγότερα για να τροφοδοτήσει την αγορά. Είναι απλό. Αν προσλάβεις κάποιον από το Νεπάλ για να δουλέψει στο Ιράκ, δεν βοηθάς την αμερικανική οικονομία.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς οδηγηθήκαμε στη σημερινή κατάσταση. Η οικονομία ήταν πολύ αδύναμη, γι αυτό και η Κεντρική Τράπεζα κρατούσε τα επιτόκια χαμηλά, αυξάνοντας τη ρευστότητα, ενώ δεν ρύθμιζε ιδιαίτερα την αγορά. Με επιτόκιο κοντά στο μηδέν δεν βελτιώνεις την οικονομία, αλλά πίστευαν ότι έπρεπε να φέρουν τα επιτόκια τόσο χαμηλά ώστε ο κόσμος να ξοδεύει πολύ και να ισορροπήσει τα χρήματα που πήγαιναν στο εξωτερικό.



Υπάρχει κάποιος τρόπος να αλλάξει η κατάσταση;



Είναι φανερό ότι, όπως παραδέχθηκε ακόμη και ο Μπερνάνκε (επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ), ήταν τόσα τα χρήματα που ξοδεύονταν ή πήγαιναν σε δάνεια, που τα περιθώρια ελιγμών προκειμένου να σωθεί η κατάσταση ήταν εξαιρετικά περιορισμένα. Τι κάνεις λοιπόν τώρα; Χρειάζεται μεγάλη αλλαγή, την οποία ελπίζω θα φέρει ο Ομπάμα όταν θα εκλεγεί Πρόεδρος. Ο ΜακΚέιν λέει ότι δεν καταλαβαίνει οικονομικά και έχει δίκιο.

Πιθανότατα, λοιπόν, θα συνεχίσει τη σημερινή πολιτική, η οποία στην ουσία ανταποκρίνεται σε κάθε κρίση δίνοντας δισεκατομμύρια δολάρια σε εκείνους που θα ξανακάνουν τα ίδια λάθη, ανταμείβοντας έτσι την κακή συμπεριφορά. Ο επόμενος Πρόεδρος πρέπει να δει την αιτία του προβλήματος και εδώ πρόκειται τόσο για οικονομικό όσο και για κοινωνικό πρόβλημα, εφόσον οι άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους. Πρέπει ακόμη να αναζωογονήσει την αγορά.

Αν, για παράδειγμα, αποσυρθεί από το Ιράκ και ξοδεύει τα μισά από αυτά τα χρήματα στο εσωτερικό, η οικονομία θα ενισχυθεί σημαντικά και το έλλειμμα θα μειωθεί. Ακόμη και η ασφάλεια θα βελτιωθεί. Επίσης, αν αυξήσουμε τους φόρους στους Αμερικανούς με τα υψηλότερα εισοδήματα και μειώσουμε τους φόρους σε εκείνους με τα χαμηλότερα εισοδήματα, θα μειώσουμε άμεσα το έλλειμμα και θα ενθαρρύνουμε την κίνηση της αγοράς.



Πετρέλαιο: «Δεν βλέπω να πέφτει η τιμή του σύντομα»

Η τιμή του πετρελαίου θα συνεχίσει να ανεβαίνει;

Έχει σχέση με τον πόλεμο στο Ιράκ. Οι αγορές προέβλεψαν την αύξηση της ζήτησης από την Ινδία και την Κίνα, αλλά νόμισαν ότι θα υπήρχε και αύξηση της παραγωγής από τους φθηνότερους προμηθευτές στη Μ. Ανατολή.

Ο πόλεμος όμως ανέτρεψε αυτή την εξίσωση και άρχισε μια περίπλοκη δυναμική, η οποία ανέβασε τις τιμές. Όσο ανέβαιναν οι τιμές, τόσο οι πετρελαιοπαραγωγοί χώρες δεν χρειάζονταν να αυξήσουν την παραγωγή προκειμένου να καλύψουν τις εγχώριες οικονομικές τους ανάγκες. Ετσι, χωρίς να αυξάνουν την παραγωγή, τα έσοδά τους όλο και μεγάλωναν.

Η κατάσταση χειροτέρεψε, καθώς ειδικά για τις χώρες της Μ. Ανατολής, οι ΗΠΑ, όπου κυρίως επένδυαν τα χρήματά τους, έγιναν πλέον δύσκολο οικονομικό περιβάλλον, με το δολάριο να πέφτει και την πολιτική κατάσταση να επιδεινώνεται διαρκώς. Ας υποθέσουμε ότι είστε μια πετρελαιοπαραγωγός χώρα.

Τι θα κάνατε; Θα βγάζατε περισσότερο πετρέλαιο και θα επενδύατε τα χρήματά σας στην Αμερική, όπου δεν θα είναι τόσο ασφαλή, ή θα κρατούσατε το πετρέλαιο κάτω από τη γη, όπου μπορείτε να το ελέγξετε; Και μάλιστα όταν όσο περισσότερο πετρέλαιο βγάζετε, τόσο θα πέφτει η τιμή του; Για αυτούς τους λόγους, λοιπόν, δεν βλέπω να πέφτει η τιμή του πετρελαίου σύντομα.

Μακροπρόθεσμα όμως, ενεργοποιούνται άλλες δυνάμεις. Μεγαλύτερη οικονομία στην κατανάλωση πετρελαίου, αύξηση της χρήσης ανανεώσιμων πηγών και νέες πηγές πετρελαίου. Εκτός από την πρώτη παράμετρο, οι άλλες δύο χρειάζονται πολύ καιρό για να δώσουν αποτελέσματα.



Ισχυρή οικονομία και σύστημα πρόνοιας
Όσο πιο ισχυρό είναι το σύστημα πρόνοιας τόσο καλύτερα στηρίζει μια ισχυρή οικονομία. Αυτό εξασφαλίζει ότι οι πολίτες δεν αντιστέκονται στην αλλαγή, αλλά αντιθέτως, την επιδιώκουν και την αντιμετωπίζουν εποικοδομητικά.



Κατέστρεψε την αγορά ο πόλεμος στο Ιράκ
Ο πόλεμος στο Ιράκ έχει βλάψει πάρα πολύ την οικονομία. Το σημαντικότερο είναι ότι άφησε ανεξέλεγκτη την τιμή του πετρελαίου, με αποτέλεσμα ο Αμερικανός να ξοδεύει περισσότερα χρήματα για πετρέλαιο και λιγότερα για να τροφοδοτήσει την αγορά.



who is who

Γεννήθηκε το 1943 στην Ιντιάνα των ΗΠΑ. Φοίτησε στο Amherst και στο ΜΙΤ. Είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Columbia από το 2001, έτος κατά το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομίας. Προηγουμένως είχε διδάξει στα Πανεπιστήμια Yale, Duke, Stanford, Princeton και Οξφόρδης.

Εχει υπηρετήσει ως πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων του προέδρου Κλίντον και ως επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, αλλά και ως σύμβουλος πολλών Ευρωπαίων ηγετών. Είναι ο οικονομολόγος με τις περισσότερες αναφορές στο όνομά του παγκοσμίως. Θεωρείται υπέρμαχος της προοδευτικής οικονομικής ατζέντας και πολέμιος της παγκοσμιοποίησης.

Αναδημοσίευση από συνέντευξη που έδωσε στην Φαίη Καραβίτη και δημοσιεύθηκε στην Ημερησία
ΠΑΣΕΓΕΣ



Διαβάστε περισσότερα...

Ισχυρές κυβερνήσεις σημαίνουν ισχυρές τσέπες των «νταβατζήδων», όλο και πιο ανίσχυρη δημοκρατία...

Αυτοδυναμία σημαίνει ισχυρή κυβέρνηση των Δυνατών με ασθενή έλεγχο του λαού πάνω της.
...........................................
Αυτοί που (κυρίως μέσα απ' τα ΜΜΕ) προκρίνουν την ανάγκη «ισχυρών κυβερνήσεων», όταν δεν είναι φερέφωνα των ισχυρών οι ίδιοι,παραγνωρίζουν ότι ακριβώς αυτές οι επί πολλά χρόνια «ισχυρές κυβερνήσεις» οδήγησαν σε μια ανίσχυρη πατρίδα, έναν βαλλόμενον λαό, με αβέβαιο μέλλον και τραχύ παρόν.Ισχυρές κυβερνήσεις σημαίνουν ισχυρές τσέπες των «νταβατζήδων», όλο και πιο ανίσχυρη δημοκρατία,καθαίρεση της ανάγκης οποιουδήποτε διαλόγου ανάμεσα στα κόμματα για κοινά προγράμματα φιλολαϊκότερης (αναγκαστικώς) διακυβέρνησηςκαι, εν τέλει, απουσία κάθε στρατηγικής για το είναι και το γίγνεσθαι αυτής της χώρας...
Δηλαδή το διακύβευμα (όπως θα έλεγαν και οι εκσυγχρονιστές) αυτών των εκλογών θα είναι: ποιος

να τις κερδίσει για να μας γδάρει μετά καλύτερα;

Ηδη, ο τρέχων (να την κάνει) Πρωθυπουργός κ. Καραμανλής, στο διάγγελμά του αναφέρθηκε στην ανάγκη

λήψης (κι άλλων, νέων) σκληρών μέτρων,
-μετεκλογικώς-

αντιδημοφιλών (διάβαζε: αντιλαϊκών). Αναφέρθηκε επίσης και στην «αντίδραση των συνδικάτων» (προεξοφλώντας έτσι τη φύση των εν λόγω μέτρων, αλλά και) δηλώνοντας ταυτοχρόνως ποιοι θα είναι πάλι οι «εχθροί»

ή μάλλον τα θύματα: οι εργαζόμενοι.

Εμ, ποιος θα ήταν; οι Τράπεζες;

Σε αυτήν τη σκοτεινή για τους πολλούς και τους απλούς περίοδο της κρίσης, καθ' ην υπέστησαν άγρια επιδρομή στο γλίσχρο εισόδημά τους, χάριν της... «κοινής σωτηρίας», εσώθηκαν μόνον οι Τράπεζες, οι οποίες συνέχισαν ατάραχες την ανθοφορία-κερδοφορία τους (1,5 δισ. Ευρώ κατά το τρέχον εξάμηνο)

δανειζόμενες οι ίδιες με 1% και δανείζοντας τους φουκαράδες με 15%..!!

......................................

Μάλιστα, όταν πριν από χρόνια, το δεύτερο έτος της πρώτης κυβέρνησης Καραμανλή, είχε ερωτηθεί επ' αυτού του θέματος (της τρελής δηλαδή διαφοράς μεταξύ των επιτοκίων χορηγήσεων και των επιτοκίων καταθέσεων), ο κ. Καραμανλής, πάλι στη μοιραία για αυτόν ΔΕΘ, είχε απαντήσει ο γίγαντας: «αυτά τα θέματα τα λύνει η ελεύθερη αγορά»!

Εμ δεν τα λύνει!

Κι όχι μόνον. Αλλά στο μεταξύ μπήκε σε κρίση ο κόσμος, ήταν σε κρίση η χώρα, φτώχυναν κι άλλο οι εργαζόμενοι, πλουτίζουν κι άλλο οι Τράπεζες - κι έχει

το θράσος ο αρχηγός της νεοφιλελεύθερης παράταξης να εξαγγέλλει ότι χρειάζεται να παρθούν (από όποιον κι αν εκλεγεί) «νέα αντιδημοφιλή μέτρα»!

Οχι μόνον υπήρξε ανίκανος να πάρει οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο ο ίδιος, αλλά επικαλούμενος την αποτυχία και των αντιδραστικών μέτρων που έλαβε, μας ζητάει να του ανανεώσουμε την εντολή για να λάβει νέα μέτρα ακόμα χειρότερα, θέλοντας να γίνει ακόμα πιο «δυσάρεστος»

χάριν της πατρίδος (δηλαδή των Τραπεζών, των Εταιρειών και των «νταβατζήδων»).

Πρόκειται για μια αισχρή ταξική πολιτική.

Στην οποίαν, τι αντιπαραθέτει απ' την άλλη πλευρά ο κ. Παπανδρέου; Μια «νέα αρχή», μια «νέα πορεία» στη βάση μιας πολιτικής «αξιών» και «αρχών».

Σωστός! όσον πιο ασαφής, τόσον πιο καλά (μέσα στα θολά νερά), όσο λιγότερες δεσμεύσεις, τόσον πιο φυσιολογική θα φανεί η παραμονή (και η επιμονή) στην ίδια πολιτική.

* * *

Ερχεται δύσκολος χειμώνας, η κρίση θα δείξει στη χώρα τα δόντια της πιο έντονα. Πολιτική εναντίον της δεν υπήρξε. Και η μόνη πολιτική που θα υπάρξει για να την αντιμετωπίσει, θα είναι αυτή που δεν την αντιμετώπισε. Η ίδια...
ΣΤΑΘΗΣ Σ.
Ελευθεροτυπία


Διαβάστε περισσότερα...

Τα «ιερά κέρδη» της Ελλαδικής Εκκλησίας

Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν άγγιξε καθόλου τα οικονομικά της Ελλαδικής Εκκλησίας, αφού το οικονομικό έτος 2008 έκλεισε με θετικό πρόσημο. Τα καθαρά έσοδα, σύμφωνα με την εκκλησιαστική κεντρική υπηρεσία οικονομικών (ΕΚΥΟ), ήταν 19.601.354,42 ευρώ και τα καθαρά κέρδη 7.213.219,36 ευρώ.
Το εκκλησιαστικό χαρτοφυλάκιο αποτιμάται σήμερα στα 181.555.645 ευρώ. Αυτό οφείλεται στο ότι το 2008 η Εκκλησία αύξησε το χαρτοφυλάκιό της με την αγορά 1.600.000 μετοχών της Εθνικής Τράπεζας. Η Εκκλησία σήμερα διαθέτει μετοχές της Εθνικής Τράπεζας 7.785.405 τεμαχίων, της Τράπεζας Πειραιώς 391.155 τεμάχια και λιγότερες μετοχές σε άλλες τράπεζες (Eurobank, Alpha Aspis, Proton).
Τα παραπάνω ποσά είναι ουσιαστικά ψίχουλα, γιατί αφορούν μόνο την κεντρική οικονομική διοίκηση και δεν προσμετρώνται τα έσοδα από τις άλλες μητροπόλεις, ιερές μονές, ενοριακούς ναούς, οι οποίοι αποτελούν ξεχωριστά ΝΠΔΔ.

Αμύθητη η εκκλησιαστική περιουσία

Μέχρι σήμερα κανείς από τις τάξεις των λαϊκών δεν γνωρίζει ποιο είναι το μέγεθος αυτής της τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας. Σύμφωνα με την "Ελευθεροτυπία" (8/5/1999), πάνω από 1.300.000 στρέμματα ελληνικής γης βρίσκονται, επισήμως, στην κατοχή της Εκκλησίας και προέρχονται (κατά τον Ιωάννη Πέτρου, καθηγητή στον τομέα Ηθικής και Κοινωνιολογίας της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Θεσσαλονίκης:
α) από την αριστοκρατική τάξη, ακόμα και της εποχής του Βυζαντίου, που δώριζε εκτάσεις στην Εκκλησία,
β) από την Τουρκοκρατία, όταν το οθωμανικό δίκαιο αναγνώριζε τα βακούφια, δηλαδή την κατοχή από την Εκκλησία "ιερών κτημάτων" και
γ) από δωρεές πιστών.
Η εκκλησία όμως -ο τελευταίος μεγαλοτσιφλικάς στην ελληνική επικράτεια- έχει και μετρητά, μετοχές, ακίνητα, τίτλους Δημοσίου και άλλα.
Σε έρευνα που δημοσιεύθηκε στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" (Φεβρουάριος 2000) αναφέρεται ότι: Στην Αθήνα τα κτίρια που ανήκουν στην Εκκλησία και ενοικιάζονται ανέρχονται στα 345, ενώ στη Θεσσαλονίκη ξεπερνούν τα 100. Επίσης η Εκκλησία κατέχει συγκρότημα 24 κατοικιών στη Βουλιαγμένη, κτίριο 24 γραφείων στον Πειραιά, μεζονέτες, καταστήματα, διαμερίσματα!

Η προίκα του Ιερωνύμου

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, σύμφωνα με την Κεντρική Οικονομική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, παρέλαβε το 2007 προίκα 84.336.902 ευρώ πλεόνασμα σε χειρόγραφα και 39.890.800,16 ευρώ σε καταθέσεις. Αξιοσημείωτο είναι ότι η Εκκλησία από το 1999 μέχρι σήμερα έχει συνεχώς αυξανόμενα έσοδα. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει αρχίσει και βάζει μια τάξη στα οικονομικά της Εκκλησίας, προσλαμβάνοντας ανθρώπους με εξειδίκευση. Τοποθέτησε διευθυντή των οικονομικών υπηρεσιών έναν δικό του έμπιστο άνθρωπο, τον κ. Αντ. Ζαμπέλη, ο οποίος είχε χρηματίσει διευθύνων σύμβουλος και γενικός διευθυντής της Εμπορικής Τράπεζας στο τμήμα του Real Estate. Προκειμένου να διαχειριστεί την τεράστια περιουσία της Εκκλησίας, στελέχωσε τα τμήματα με τεχνοκράτες και ειδικούς. Οι στρατηγικές κινήσεις του νέου οικονομικού διευθυντή έφεραν αποτέλεσμα. Μετά από δικαστικούς αγώνες απελευθερώθηκαν τα 242 στρέμματα στη Βουλιαγμένη, τα οποία είχαν δεσμευθεί, όπως επίσης και 35 περιοχές στη Θεσσαλονίκη. Η αξιοποίηση των συγκεκριμένων περιοχών μέσα από πρόχειρους υπολογισμούς ειδικών αναμένεται να φέρει στην Εκκλησία έσοδα πολύ μεγαλύτερα από τα σημερινά. Υπογραμμίζουμε ότι η Εκκλησία δεν φορολογείται παρά μόνο με ειδικό τρόπο ή για κάποιες πράξεις αγοραπωλησίας. Υπάρχει και η απαλλαγή του φόρου δωρεάς. Απαλλάσσεται ακόμη από την υποχρέωση να εισφέρει σε γη και χρήμα κατά τη διαμόρφωση ρυμοτομικών σχεδίων. Διευκρινίζουμε ότι η σημερινή ΕΚΥΟ είναι ο πρώην ΟΔΕΠ και όλα τα παραπάνω που αναφέρουμε έχουν σχέση μόνο με την περιουσία της κεντρικής διοίκησης και τη ρευστοποιημένη περιουσία των μοναστηριών. Στις 81 μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος η συγκεκριμένη υπηρεσία δεν έχει καμία αρμοδιότητα αλλά ούτε και στις εκκλησίες της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Ο νέος οικονομικός διευθυντής έχει δύο σοβαρά προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι δεν μπορεί να αντλήσει πόρους από τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση "Αλληλεγγύη", επειδή η συγκεκριμένη οργάνωση έχε προβλήματα, και το δεύτερο δεν έχει πόρους η νεοσύστατη Ανώνυμη Εταιρεία της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία διαχειρίζεται και υποστηρίζει επιχειρήσεις και χρηματοδοτικά προγράμματα μελετών και έργων.

Οι Συνοδικές Επιτροπές με τα μεγαλύτερα έξοδα

Σύμφωνα με το amen.gr στην πρώτη θέση με έξοδα 1.822.684,80 ευρώ είναι η Συνοδική Επιτροπή Αρχιγραμματείας, που "σηκώνει" το βάρος λειτουργίας της Ιεράς Συνόδου. Με έξοδα 1.079.773,62 ευρώ ακολουθεί η Συνοδική Επιτροπή Διορθοδόξων, ενώ την τρίτη θέση, στον πίνακα των εξόδων, με ποσό 700.000 ευρώ καταλαμβάνει ο κλάδος Ραδιοφωνίας της Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ακολουθούν οι Συνοδικές Επιτροπές:

o Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης με έξοδα 406.317,79 ευρώ,
o Διορθόδοξο Κέντρο με 280.000 ευρώ,
o Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων με 177.764,44 ευρώ,
o Κέντρου Συμπαραστάσεως Παλιννοστούντων με έξοδα 105.000 ευρώ,
o Ιντερνέτ με πόσο 100.000 ευρώ,
o Ευρωπαϊκών θεμάτων με 83.568,40 ευρώ,
o Αιρέσεων με έξοδα 81.317,43 ευρώ.
" Μεταναστών με μόλις 185,33 ευρώ,
o Νεοφανών Ρευμάτων Αρχαιολατρών με έξοδα 130,30 ευρώ,
o Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, χριστιανικών μνημείων, αθλητισμού με μηδενικά έξοδα.

"Η Εκκλησία δεν παίζει στο Χρηματιστήριο, αλλά επενδύει με στόχο βραχυ-μακροπρόθεσμα οφέλη προκειμένου να έχει την αυτοδυναμία να στηρίζει το πολυδιάστατο φιλανθρωπικό και κοινωνικό της έργο" εξηγεί στο amen.gr έμπειρος ιεράρχης και προσθέτει: "Κατά συνέπεια την Εκκλησία δεν την απασχολούν τα σκαμπανεβάσματα των μετοχών και τα παιχνίδια των χρηματιστών. Την ενδιαφέρει να επενδύει σε σταθερές αξίες". Δηλαδή στην "Εκκλησία Α.Ε."!!!
Του Κώστα Τζεβελέκου



Διαβάστε περισσότερα...

Οι Γάλλοι αμπελουργοί θα μαζέψουν φέτος 32% λιγότερα σταφύλια ώστε να συγκρατήσουν τις τιμές

Οι αμπελουργοί στην περιοχή της Καμπανίας - όπου παράγεται η σαμπάνια, ο κατοχυρωμένος με ονομασία προέλευσης αφρώδης οίνος της Γαλλίας, συμφώνησαν να μαζέψουν εφέτος 32% λιγότερα σταφύλια και να αφήσουν την υπερβάλλουσα ποσότητα της σοδειάς τους να σαπίσει επί τόπου, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την πτώση των πωλήσεων που προκάλεσε η διεθνής οικονομική κρίση. Αποτέλεσμα της μείωσης της σοδειάς των σταφυλιών θα είναι και η μείωση κατά 44% του αριθμού των φιαλών σαμπάνιας που θα κυκλοφορήσουν τη φετινή χρονιά. Με τον περιορισμό της προσφοράς, οι αμπελουργοί της Καμπανίας ελπίζουν να τονώσουν τις τιμές.

Η ενέργεια των αμπελουργών θεωρείται ως το πιο πειστικό στοιχείο του περιορισμού των καταναλωτικών δαπανών, που πλήττει τον κλάδο των ειδών πολυτελείας. Οι συντεχνίες των αμπελουργών έχουν να προβούν σε αντίστοιχα μέτρα περιορισμού της συγκομιδής των σταφυλιών από το 1955, που ήταν χρονιά «υπεραφθονίας» σταφυλιών. Εφέτος, οι πωλήσεις σαμπάνιας αναμένεται να μειωθούν μέχρι τα 260 εκατ. φιάλες σε σύγκριση με το υψηλό επίπεδο των 339 εκατ. φιαλών που πουλήθηκαν το 2007.

Οταν ξέσπασε η διεθνής οικονομική κρίση, ο αριθμός των φιαλών σαμπάνιας που πουλήθηκαν το 2008 μειώθηκε στα 322 εκατ., για πρώτη φορά από το 2000. Η πτωτική ροπή των πωλήσεων παρότρυνε τους παραγωγούς - με πρώτη την επιχείρηση LVMH Moet Hennessy Louis Vuitton, που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός σαμπάνιας στον κόσμο - να συνηγορήσουν υπέρ της μείωσης του όγκου παραγωγής που προϊόντος, ώστε να μη «χύσουν τον καμπανίτη οίνο» στους δρόμους.

Το επαγγελματικό όργανο Comite Interprofessionnel du Vin de Champagne, που είναι αρμόδιο για ό,τι σχετίζεται με τη σαμπάνια, υπολογίζει ότι στα κελάρια υπάρχουν ακόμη 1,2 εκατ. απούλητες φιάλες. «Η κρίση μας έχει αγγίξει όλους», λέει ο Ζαν-Μαρί Μπαρλιέρ, της Moet Hennessy, και τονίζει ότι εάν οι πωλήσεις μειωθούν πλέον του 20%, τα αποθέματα θα γίνουν τεράστια».

Μόλις πέρυσι, η γαλλική κυβέρνηση είχε σχεδιάσει τη διεύρυνση της έκτασης των καλλιεργήσιμων εδαφών στην Καμπανία, επειδή ανέμενε αύξηση της ζήτησης, ιδιαίτερα στις αγορές της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το κλίμα έχει αλλάξει άρδην φέτος. Η συγκομιδή των σταφυλιών πρόκειται να ξεκινήσει στην Καμπανία μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες, υπό τη σκιά των περικοπών.
Καθημερινή



Διαβάστε περισσότερα...

Won't Get Fooled Again

We'll be fighting in the streets
With our children at our feet
And the morals that they worship will be gone
And the men who spurred us on
Sit in judgment of all wrong
They decide and the shotgun sings the song

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
And I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again

Change it had to come
We knew it all along
We were liberated from the fall that's all
But the world looks just the same
And history ain't changed
'Cause the banners, they all flown in the last war

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
And I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

I'll move myself and my family aside
If we happen to be left half alive
I'll get all my papers and smile at the sky
For I know that the hypnotized never lie

Do ya?


There's nothing in the street
Looks any different to me
And the slogans are replaced, by-the-bye
And the parting on the left
Is now the parting on the right
And the beards have all grown longer overnight

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

YAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!

Meet the new boss
Same as the old boss



Διαβάστε περισσότερα...

«Να φύγετε από δω… να πάτε αλλού…»

Καλή σας ημέρα


3 του Σεπτέμβρη σήμερα...



...Ανδρέα Παπανδρέου (σύνορα Παραδείσου-Κολάσεως, Ουρανοί): Περίμενες ποτέ ότι ο ανιψιός του Καραμανλή, ο Κωστάκης, θα κάνει τέτοιο δώρο στο γιό σου το Γιωργάκη;



Συντρόφισσες και σύντροφοι



Ψηφίζουμε λοιπόν την ημέρα που γιορτάζεται η παγκόσμια ημέρα των ζώων!...



…Μικρό το κακό, μπροστά στο γενικό μπάχαλο, στα δημόσια χρέη (πάνω από το
100% του ΑΕΠ) και στα ελλείμματα (7% περίπου του ΑΕΠ) που …σεμνά και ταπεινά "φορτώθηκαν" στις πλάτες ημών και των επόμενων γενεών από τη νέα διακυβέρνηση της τάξης και της ηθικής…




…Χθες το βράδι πάντως, διαβάζοντας το διάγγελμα του Πρωθυπουργού, ένοιωσα κοντά …έξι χρόνια νεότερος...



…Μέρα δεν πέρασε από τον Απρίλιο του 2004, όταν ο ίδιος άνθρωπος έλεγε ακριβώς τα ίδια πράγματα…



…Τώρα, αν με ρωτήσετε "κυβέρνησε κοντά έξι χρόνια, δεν κυβέρνησε", θα σας γελάσω…



…Σημειώστε βασικά σημεία του διαγγέλματος και πείτε μου το συμπέρασμά σας…



…"Οι πολίτες θα διαλέξουν τον Πρωθυπουργό που θα διαχειριστεί τις οικονομικές προκλήσεις" (Σ.Σ. Αφού αυτόν τον Πρωθυπουργό τον έχουν μπροστά τους, γιατί τους ταλαιπωρείτε και τους βάζετε να σας ξαναψηφίσουν; Κάντε εσείς αυτό που πρέπει, διαχειριστείτε τις προκλήσεις και αφήστε τον Παπανδρέου να πάρει αυτός την ευθύνη των πρόωρων εκλογών τον Μάρτιο. Γιατί βιάζεστε και μας την κοπανάτε από τώρα; Δε μας λυπάστε;)

…"Τα επόμενα δύο χρόνια θα πρέπει να υπάρξει ο μεγαλύτερος έλεγχος στις δημόσιες δαπάνες…" (Σ.Σ. Τα έξι προηγούμενα χρόνια ποιος άραγε τις έλεγχε αυτές τις ρημάδες τις δαπάνες; Ο κανένας; )

…"Να υπάρξει πόλεμος κατά της φοροδιαφυγής…" (Σ.Σ. Σιγά τα αίματα και προσέξτε όλοι …να μη σκίσετε κανένα καλσόν…)

…"Να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές που διασφαλίζουν μακροπρόθεσμα την οικονομική ανάπτυξη. Αυτές οι αλλαγές πρέπει να προχωρήσουν, θα θίξουν προνόμια και θα προκαλέσουν αντιδράσεις συμφερόντων αλλά είναι ανάγκη σε αυτές να δώσουμε προτεραιότητα". (Σ.Σ. Όχι άλλες διαρθρωτικές αλλαγές, δώσαμε, δώσαμε…Ανάπτυξη βέβαια δεν είδαμε, αλλά μπροστά στα κάλλη (των συμφερόντων) τι είναι ο πόνος;)


…"Στόχος μου ήταν, αυτά να προχωρήσουν και τα μέτρα να εφαρμοστούν αταλάντευτα"…(Σ.Σ. "Ήταν", αλλά… δεν…)


Φίλες και φίλοι


Η δεύτερη ανάγνωση του χθεσινού διαγγέλματος παραίτησης της κυβέρνησης λέει πολύ απλά και λαϊκά τα εξής…


…"Ήξερα τι πρέπει να γίνει, ήθελα, αλλά δε μπόρεσα ούτε εγώ, ούτε οι υπουργοί που διάλεξα. Τα κάναμε θάλασσα. Και μιας και είπε ο Γιώργος πως δεν ψηφίζει Παπούλια και θέλει εκλογές, δεν έχω κανένα λόγο να τρώω τις ώρες μου με σας και την καθημερινότητά σας, με τους γκρινιάρηδες και αχόρταγους δικούς μου, με τα βίτσια της Κομισιόν και με το πήγαινε έλα για τα Σκόπια και το Κυπριακό…

…Να φύγετε από δω, να πάτε αλλού!"…(Σ.Σ. "Στο Γιωργάκη …για να καλοπεράσετε")…


Υ.Γ.1: Ψοφήσανε τα πρόβατα και μείναν τα κουδούνια.


Υ.Γ.2: Ακόμα χειρότερα θα γράψω για το Γιώργο, αν και εφόσον εκλεγεί και αποδειχθεί…Κώστας.



Βασίλης Βαλαμβάνος


Διαβάστε περισσότερα...

Σώζοντας τις τράπεζες από τον... εαυτό τους

Κερδίζει έδαφος η άποψη, πως οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες σε ΗΠΑ και Ευρώπη πρέπει να χαλιναγωγηθούν μέσω της επιβολής περιορισμών στα μπόνους των στελεχών τους ή και μέσω επιβολής κανόνων και φόρων στη δράση τους.

Βεβαίως για να έχει αποτέλεσμα μια τέτοια πρωτοβουλία, πρέπει να επιβληθεί με τους ίδιους περίπου όρους σε Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα κρίνεται απαραίτητο να εξουδετερωθούν και οι φορολογικοί παράδεισοι, όπου θα μπορούσαν να μεταφέρουν τις θιγόμενες δραστηριότητές τους οι τράπεζες.

Πριν από λίγες ημέρες λοιπόν γράφαμε από την ίδια αυτή θέση, ότι ο πρόεδρος της πανίσχυρης Βρετανικής εποπτικής Αρχής Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών (FSA), καταφέρθηκε έντονα κατά των μεθόδων των διεθνών τραπεζικών κολοσσών και των τεράστιων αμοιβών που εισπράττουν τα στελέχη τους. Η παρέμβαση αυτή πήρε διαστάσεις, συγκεντρώνοντας το ενδιαφέρον και των δύο πλευρών του Ατλαντικού.

Ο Λόρδος Τέρνερ ωστόσο αναγνώρισε πώς η Αρχή της οποίας προΐσταται, δεν μπορεί ούτε τα μπόνους να περιορίσει ούτε φόρους να επιβάλλει. Ωστόσο ο διακεκριμένος Βρετανός δεν είναι μόνος του στο στρατόπεδο. Αντίστοιχες απόψεις έχουν εκφράσει ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μάρκε.

Οι δυο πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης εξέφρασαν μάλιστα την πρόθεσή τους, να καταστήσουν το ζήτημα αυτό κεντρικό θέμα στην ατζέντα της επόμενης συνόδου του συμβουλίου G20, των είκοσι ισχυρότερων κρατών του κόσμου.

Προφανώς μόνο εκεί είναι δυνατόν να ληφθούν αποφάσεις, για επιβολή αποτελεσματικών περιορισμών στις τράπεζες, ώστε να ελεγχθούν οι απίθανες δραστηριότητές τους σε κάθε είδους παράγωγα και αγορές.

Προφανώς, οι Ευρωπαίοι κυρίως, τρομάζουν στην ιδέα της επανάληψης μιας πιστωτικής κρίσης, που θα φέρει τον κόσμο πολλά χρόνια πίσω. Κι όλα αυτά διότι οι διοικούντες τους μεγάλους διεθνείς τραπεζικούς οργανισμούς έχουν «εθιστεί» σε υψηλές κερδοφορίες, που προκύπτουν μόνο με την ανάληψη υπερβολικών κινδύνων.

Φυσικά η πρακτική αυτή οδήγησε τα ιδρύματα σε πτώχευση, ενώ βρήκαν σωτηρία μόνο μέσω κρατικών επιδοτήσεων. Και αυτό δεν επιτρέπεται να ξανασυμβεί, διότι οι συνέπειες θα ξεχειλίσουν από τα τραπεζικά γκισέ, στους... δρόμους.
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ



Διαβάστε περισσότερα...

Η παρακμή της δημοκρατίας

Την παρακμή της νεωτάτης Δημοκρατίας μας, την οποία θεμελιώσαμε το 1974 με την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών και άνθησε το 1981, φέρνοντας και την άλλη μισή, την ηττημένη Ελλάδα, στο προσκήνιο, μπας και επουλωθούν οι πληγές της εμφύλιας τραγωδίας μας.

ΤΥΧΕΡΗ γενιά είμαστε που ζήσαμε χωρίς πόλεμο. Εξι δεκαετίες δίχως αίμα και μπαρούτι, η επί τετρακόσια χρόνια σκλαβωμένη Ψωροκώσταινα προσπάθησε να καλύψει μέρος της αχανούς αποστάσεως που τη χωρίζει από τις παλιές αυτοκρατορίες της Ευρώπης. Κάποιες υποδομές και θεσμούς, παρ' όλη την παθογένειά μας, φτιάξαμε, αλλά είμαστε πολύ πίσω ακόμα σαν επαρχία. Δικέ μου.

ΤΟ σημαντικότερο πλήγμα που δεχτήκαμε ήταν αυτή η μεγάλη φυσική καταστροφή των δύο τελευταίων ετών. Γιατί αποκάλυψε την αδυναμία μας να εκτιμήσουμε και να προστατεύσουμε τον πραγματικό μας πλούτο. Και προανήγγειλε νέες πολύ μεγαλύτερες καταστροφές για τους ανυπεράσπιστους. Και βεβαίως γιατί έκαψε τον περιβάλλοντα χώρο της πισίνας στη νεόδμητη μεζονέτα, όπου παρακμάζει η δημοκρατία μας.

ΕΙΝΑΙ πάρα πολύ δύσκολο πλέον κάποιος να πείσει για τις αγαθές του προθέσεις. Εχουμε μπει σε μια φρίκη να επιλέγουμε εμπρηστή. Αρκεί να μας υποσχεθεί πως θα μας πουλήσει φτηνότερα το διαμέρισμα που θα κτίσει στο διπλανό δασάκι μόλις το κάψει. Δικό μας είναι το πρόβλημα -όχι δικό τους. Πρέπει να 'σαι πολύ λέρα για να κυβερνάς γαλέρα. Και είμεθα κατά βάθος πολύ επιφυλακτικοί γιατί δεν το 'χει για καταπατητής και εμπρηστής αυτό το παιδί...

ΜΟΝΟ αν μιλήσεις με τους τετραπέρατους πιτσιρικάδες, τους νεο-κυνικούς, καταλαβαίνεις τι εστί παρακμή της δημοκρατίας. «Γιατί κάποιος να κυβερνήσει αν δεν θέλει να τα κονομήσει;» «Γιατί να σε υποστηρίξω αν δεν έχω κάποιο άμεσο-προσωπικό συμφέρον;» Δύο νύχτες ολόκληρες μιλούσα με τους νεο-κυνικούς μπόμπιρες για το οριστικό διαζύγιο του ρομαντισμού με την πολιτική. Μόνο αν κάνεις προκλητικό κάτι και σαστίσουν με την ανυστεροβουλία σου, αλλιώς τι να τους πεις; Ετσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.

ΠΑΛΙΑ ήταν σχεδόν ιεροσυλία να ρωτήσουμε ποιος και γιατί ενισχύει τον αγώνα ή το κόμμα. Ούτε να διανοηθούμε πως αγόραζε ανοχή. Μας συλλαμβάνανε στις παράνομες οικονομικές εξορμήσεις και είχαμε εμπιστοσύνη τυφλή στον ταμία και τον καθοδηγητή. Κανείς τους δεν είχε ντάτσα και δεν ζούσε βίον πολυτελή. Γνωρίζαμε ότι υπήρχαν κληροδοτήματα και επιχειρήσεις, αλλά αυτό δεν ήταν συγκρίσιμο με τα αστικά κόμματα και με τα συμφέροντα τα ιδιοτελή.

ΤΩΡΑ παράγινε πια το κακό. Είναι μουντό το τοπίο, κυνικό. Αν τολμάς πήγαινε μ' ένα «Λάντα», θα πουν «κοίτα τον μαλάκα», το κορόιδο, δεν πρόκειται να πάρεις ψήφο στο χωριό. Εχει ταυτιστεί με την οικονομική δύναμη, τη συναλλαγή και την ισχύ, αυτή είναι της δημοκρατίας η παρακμή.

ΟΦΕΙΛΕΙ να αναστηθεί ο Περικλής. Ο αρχαίος -όχι ο Κοροβέσης. Και κάπου να βρούμε -ν' αποκτήσουμε δούλους. Για να μπορέσουμε να ξαναφορέσουμε χιτώνες και να φιλοσοφούμε έξω από το νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Ποιες υπηρεσίες και ποιος τουρισμός; Εθνος φιλοσόφων και ποιητών είμεθα. Αυτή είναι η οικονομία μας. Εν αντιθέσει με τους Γερμανούς, που φτιάχνουν «Μερσέντες» και ύστερα από δύο χρόνια υποχρεούσαι να πάρεις δανεικά από την τράπεζα για ν' αγοράσεις την καινούργια. Κολοκύθια-τούμπανα είναι η οικονομία! Δεν υπάρχει, είναι μύθος κατασκευασμένος.

ΝΑ σηκωθεί από τον τάφο ο Περικλής. Μπας και καταφέρει να χρυσώσει κι αυτόν τον αιώνα, όσο ζούμε. Κόλπα ήξερε, ας χρησιμοποιήσει το σπαρτιάτικο με τον Καιάδα για όσους απλώσουν χέρι στο ταμείο του δήμου. Να εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να μπει όριο δύο τετραετίες παντού, για όλους, να ξεκουμπιστούν οι επαγγελματίες-κουμανταδόροι, να φτιάξει θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, να συμμετέχουμε κι εμείς. Ποιος είμαι 'γώ να (του) πω τι να κάνει τώρα που θ' αναστηθεί ο Περικλής; Καλώς σάς βρήκα!

Ελευθεροτυπία


Διαβάστε περισσότερα...

Παρέμβαση για τα μεταλλαγμένα

Πιέσεις για να άρουν την απαγόρευση καλλιέργειας του γενετικά τροποποιημένου αραβόσιτου ΜΟΝ810, ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην Ελλάδα και τη Γαλλία.

Η Κομισιόν ζητά από τις δύο χώρες να χαλαρώσουν τις πολιτικές τους σχετικά με τους Γενετικά Τροποποιημένους Οργανισμούς (ΓΤΟ), ωστόσο το Συμβούλιο Υπουργών είναι αυτό που θα αποφανθεί επί τους θέματος. Μάλιστα οι υπουργοί Περιβάλλοντος της Ε.Ε. με ενισχυμένη πλειοψηφία είχε απορρίψει την αντίστοιχη πρόταση της Επιτροπής για την άρση της απαγόρευσης από Αυστρία και Ουγγαρία.

Για την υπόθεση αυτή, έντονη κριτική -στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου- άσκησε ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ., καθηγητής Γ. Παπαστάμκος. Ο κ. Παπαστάμκος, μάλιστα, έχει προτείνει τη δημιουργία ζωνών ελεύθερων από Γενετικά Τροποποιημένους Οργανισμού
ΗΜΕΡΗΣΙΑ


Διαβάστε περισσότερα...

Ακτιβιστές στο κέντρο κράτησης μεταναστών

Με δυναμικό ακτιβισμό έπεσε χθες η αυλαία του Πανευρωπαϊκού No Border Camp στη Λέσβο. Η κινητοποίηση έλαβε χώρα στο κέντρο κράτησης μεταναστών και προσφύγων στην Παγανή, κτίριο - ορόσημο για τις εξακολουθητικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αντιμεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζει η Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, οι 8 αντιρατσιστές, από Ισπανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Αυστρία και Γερμανία, κατάφεραν να σκαρφαλώσουν κρυφά από την αστυνομία στην ταράτσα του κτιρίου και να αναρτήσουν τρία πανό με το μήνυμα: “Να κλείσει η Παγανή”. Οι ακτιβιστές, οι οποίοι έγιναν αντιληπτοί από τους άνδρες της αστυνομίας μόνο όταν ξεκίνησαν να μιλούν με την ντουντούκα , παρέμειναν εκεί για περίπου μιάμιση ώρα. Εν τω μεταξύ, έξω από το κτίριο συγκεντρώθηκαν άλλοι 40 αλληλέγγυοι, οι οποίοι δέχθηκαν επίθεση από δυνάμεις καταστολής, χωρίς καμία προειδοποίηση. Οι 8 ακτιβιστές συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Μυτιλήνης, για να αφεθούν ελεύθεροι λίγες ώρες μετά, έπειτα από εξακρίβωση στοιχείων μέσω Σένγκεν.

Η διαμαρτυρία στόχο είχε να προβάλει ένα από τα κυρίαρχα αιτήματα της φετινής διοργάνωσης, δηλαδή το κλείσιμο του στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών στην Παγανή και την αντικατάστασή του με έναν Ανοιχτό Χώρο φιλοξενίας, όπως δήλωσε στην “Α” η Όλγα Λαφαζάνη, μέλος του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, που συμμετέχει στο Δίκτυο No Border.

Το συγκεκριμένο κέντρο κράτησης αποτελείται από τέσσερα μεγάλα δωμάτια, στα οποία στεγάζονται έως και 950 άνθρωποι, χωρίς καν να προαυλίζονται, με ζωτικό χώρο μισού περίπου τετραγωνικού μέτρου ανά άτομο. “Γυναίκες με μωρά παιδιά κρατούνται εκεί, όπου παντού λιμνάζουν βρώμικα νερά από την τουαλέτα. Κοιμούνται όλοι οι κρατούμενοι μαζί, άλλοι σε κρεβάτια τοποθετημένα το ένα κολλητά στο άλλο και άλλοι στο πάτωμα, σε στρώματα που βρίσκονται πάνω σε αυτά τα βρόμικα νερά” ήταν η ζοφερή εικόνα που μας μετέφερε η Κ. Στεφανάκη, υπεύθυνη του Τομέα Προστασίας Προσφύγων για την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ στην Ελλάδα.
Καλυβιώτη Μαρία



Διαβάστε περισσότερα...

MERKEL: Χρειαζόμαστε τράπεζες που να μην μπορούν να εκβιάζουν κυβερνήσεις

Πιέσεις στους ομολόγους τους της G20 αναμένεται να ασκήσουν οι Nicolas Sarkozy και Angela Merkel, προκειμένου να περιοριστεί το μέγεθος των τραπεζών και να τεθεί νέο νομοθετικό πλαίσιο.

Οι Merkel και Sarkozy, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν χθες από το Βερολίνο, δήλωσαν ότι θα υπογραμμίσουν τις κοινές προτάσεις των δύο χωρών με επιστολή τους προς την ΕΕ, ώστε να βοηθήσουν στο σχηματισμό μιας κοινής ευρωπαϊκής θέσης για τη σύνοδο της G20 στις 24-25 Σεπτεμβρίου.

"Καμιά τράπεζα δεν πρέπει να διογκωθεί σε τέτοιο επίπεδο που να την τοποθετηθεί σε μια θέση από την οποία να έχει τη δυνατότητα να εκβιάζει κυβερνήσεις. Θέλουμε διεθνείς κανόνες που να το διασφαλίζουν αυτό", σχολιάζει η Merkel.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος και ο Γάλλος πρόεδρος, προσπαθούν να παρουσιάσουν μια κοινή ατζέντα προκειμένου να ξεπεραστεί η παγκόσμια κρίση και να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξει επιστροφή.

Η Merkel μάλιστα, υποστήριξε τον Sarkozy σε αυτό που ονομάζεται "σκάνδαλο των bonuses".
Axiaplus



Διαβάστε περισσότερα...