Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΟΚΟΠΟΥΜΕ

Το 1/3 του συνολικού δημόσιου χρέους, περί τα 90 δισ. ευρώ, έχει ήδη "μαζέψει" η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσω του προγράμματος αποδοχής ελληνικών ομολόγων ως collateral για τη χρηματοδότηση ελληνικών αλλά και άλλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Γίνεται πλέον εμφανές -αν συνυπολογιστεί ότι άλλα τόσα έχουν στα χέρια τους άλλοι ευρωπαϊκοί φορείς, τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία- ότι η πλειονότητα των πιστωτών της χώρας έχει ευρωπαϊκή ταυτότητα και βρίσκεται έξω από τη σφαίρα των επιδιώξεων των αγγλο-αμερικανικών επιθέσεων, που πιέζουν εδώ και έξι μήνες είτε για τεχνικό default (χρεοκοπία) μέσω του μηχανισμού των CDS, είτε για πραγματική χρεοκοπία και αναδιάρθρωση του χρέους. Μια τέτοια εξέλιξη θα πλούτιζε περαιτέρω τα funds του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης, θα τίναζε όμως στον αέρα το τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης.

Συμπέρασμα: Κανείς δεν αυτοκτονεί και πολύ περισσότερο οι ευρωπαϊκές τράπεζες.
Η στρατηγική που έχει επιλεγεί είναι να χρηματοδοτηθούν με τα 110 δισ. στο 100% οι δανειακές ανάγκες του ελληνικού Δημοσίου την προσεχή τριετία και η παράλληλη δημοσιονομική εξυγίανση να οδηγήσει σε δημιουργία κάποιων γλίσχρων πλεονασμάτων, που μαζί με την επικείμενη αναθεώρηση του ΑΕΠ θα οδηγήσουν σε μικρή υποχώρηση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ μετά την τριετία.

Ισχνές αποκρατικοποιήσεις

Μια έκθεση ιδεών, η οποία κανονικά θα έπρεπε να έχει παρουσιαστεί από τον Οκτώβριο, επικυρώθηκε ως πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων από το Υπουργικό Συμβούλιο εν μέσω αντεγκλήσεων για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη σχετική διαδικασία. Η αναγκαιότητα ενιαίου κέντρου είναι εμφανής (όπως η Διυπουργική Αποκρατικοποιήσεων της 10ετίας του '90), όμως το μείζον είναι πως χωρίς χρονοδιάγραμμα και φιλόδοξους εισπρακτικούς στόχους (το 1 δισ. ετησίως του μνημονίου είναι για... ιδεολογικούς λόγους) χάνεται μια μεγάλη ευκαιρία, πλευρές της οποίας έχουμε παρουσιάσει από τη στήλη αυτή σε πολλά άρθρα. Δειλά, αλλά αόριστα βήματα γίνονται προς την κατεύθυνση των παραχωρήσεων εκμετάλλευσης, χωρίς όμως κανένα στόχο οικονομικό και χρονικό.

Πλην, δε, των καζίνων, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις δεν έχουμε να κάνουμε με αποκρατικοποιήσεις αλλά με πώληση μετοχών (μειοψηφικών μεριδίων) κρατικών επιχειρήσεων.

"Ξεπούλημα" επιχειρήσεων;

Και ενώ για προφανείς λόγους το ενδεχόμενο χρεοκοπίας ή αναδιάρθρωσης απομακρύνεται, η προοπτική απαξίωσης των ελληνικών επιχειρήσεων είναι παρούσα. Ηδη σε πρόσφατη συνάντηση εκπροσώπου της ΕΚΤ ετέθη το θέμα πώς θα αντιδρούσαν οι ελληνικές τράπεζες αν περιοριστεί η στήριξη. Ανεξαρτήτως των όσων συζητήθηκαν στην εν λόγω συνάντηση, είναι σίγουρο πως η κρατικοποίηση ή η εξαγορά ή η συγχώνευση θα είναι το όχι και τόσο μακρινό μέλλον για τις ελληνικές τράπεζες, εάν οι βασικοί τους μέτοχοι δεν αποφασίσουν να προχωρήσουν σχετικά γρήγορα σε αυξήσεις κεφαλαίου και να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Το ίδιο ισχύει και για κάμποσες, εμπορικές κυρίως, επιχειρήσεις.


1 σχόλιο:

  1. Πλατυγιάλι Αστακού: Άλλο ένα παραμύθι με δράκοντες;

    Να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι επιθυμούμε όλοι οι εξαγγελίες – για μια ακόμη φορά – σε σχέση με το Λιμάνι στο Πλατυγιάλι Αστακού να έχουν βάση και να λάβουν σάρκα και οστά, όσον αφορά τουλάχιστον την μονάδα υγροποιημένου φυσικού αερίου. Με αφορμή όμως σχετική ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα προς... τον Πρωθυπουργό της χώρας, πολλά και αναπάντητα ερωτηματικά προκύπτουν.
    Το ζήτημα του ενεργειακού σχεδιασμού της χώρας είναι κεφαλαιώδες και δεν μπορεί να “επιταχύνεται” με διαδικασίες κατεπείγοντος. Από τις απαντήσεις των Υπουργείων Περιβάλλοντος και Εξωτερικών, αλλά και της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας, προκύπτει με σαφήνεια ότι δεν υπάρχει κανένας κεντρικός ενεργειακός σχεδιασμός για την ασφαλή ένταξη του θερμοηλεκτρικού σταθμού Αστακού στο τοπικό περιβάλλον. Η έκτη έκθεση του WWF Ελλάς για την «εφαρμογή της Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας», επισημαίνει ότι «το LRG είναι καύσιμο υψηλής επικινδυνότητας και προφανώς ρυπογόνο»!
    Να θυμίσουμε εδώ – για τους εκπροσώπους της Τ.Α. και των κοινωνικών φορέων – ότι στο Περιφερειακό Σχέδιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, χαρακτηρίζεται η περιοχή ως «βιομηχανική εμπορική και επιχειρηματική», ενώ το Λιμάνι χαρακτηρίζεται ως «ειδικό Λιμάνι εμπορευματικών μεταφορών με διεθνή προοπτική και σε συμπληρωματικό ρόλο με το λιμάνι Πατρών».
    Κατ’ επέκταση από κανένα θεσμοθετημένο κείμενο δεν προκύπτει η μετατροπή του Αστακού σε επίκεντρο ενεργειακών δραστηριοτήτων και μάλιστα με εγκαταστάσεις στην ανώτατη κατηγορία επικινδυνότητας και ασφάλειας. Ποικίλες τέλος ερμηνείες μπορεί να αποδοθούν στο γεγονός ότι το πάνω χέρι στην διαφαινόμενη επένδυση έχει ο Νίκος Σεφερτζής, πρώην επικοινωνιακός σύμβουλος του Πρωθυπουργού και κολλητός του αδερφού του Νίκου…

    Τα πολιτικά και επιστημονικά ερωτήματα είναι πολλά και ζητούν απάντηση:
    º Γιατί αλλάζει άρδην ο περιφερειακός και χωροταξικός σχεδιασμός στην περιοχή;
    º Η ανάπτυξη ήπιων μορφών ενέργειας, τι σχέση έχει με μονάδα ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο LFG, προϊόν επεξεργασίας πετρελαίου;
    º Πότε αναφέρθηκε ο Αστακός στην Εθνική Ενεργειακή Στρατηγική, καθότι ουδέποτε δεν υπήρξε τέτοια;
    º Η προσπάθεια σύγκρισης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα της συγκεκριμένης μονάδας με τις αντίστοιχες εκπομπές λιθανθρακικής που πρόσφατα έχει σχεδιασθεί, δεν αποδεικνύει το μέγεθος της ρύπανσης που θα προκληθεί;
    º Οι ειδικοί εναέριοι ρύποι που παράγει το LFG και η επικινδυνότητα αποθήκευσης των αερίων, τόσο κοντά σε κατοικημένη περιοχή, δεν αποτελεί πρόβλημα;
    º Δεν θα υπάρξει διατάραξη της θερμικής ισορροπίας στην περιοχή και της θάλασσας, όταν μεγάλες ποσότητες υδρατμών που θα εκπέμπονται από τις εγκαταστάσεις θα αυξήσουν την θερμοκρασία και θα αλλάξουν το τοπικό κλίμα;
    Ζητούνται λοιπόν απαντήσεις. Γιατί μπορεί η καύση κατά ορισμένους να παράγει νεράκι, μπορεί κάποιοι να “στοχοποιούνται” ότι αντιδρούν κάθε φορά που “κάτι” φαίνεται στον ορίζοντα, αλλά και κάποιοι πρέπει να λάβουν το μήνυμα: Η εξαγωγή ρύπων, επιστρέφεται, ας βρουν άλλους αποδέκτες. Από παραμύθια με δράκοντες χορτάσαμε πλέον, 25 χρόνια τώρα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή