«Μια Ρολς- Ρόις που δεν την πας ποτέ για απόσυρση»

ΣΕ ΚΑΘΕ προεκλογική περίοδο βλέποντας τους οπαδούς να ωρύονται στις πλατείες και στα συνεδριακά κέντρα ή τα στελέχη να στέκονται σε στάση προσοχής με την άφιξη του αρχηγού, αναλογίζομαι μια παλιά ιδέα του Νίτσε ότι η μετατροπή του ανθρώπου σε κατοικίδιο υπήρξε το σχέδιο ενός ποιμενικού συνδέσμου εκτροφέων. Σαν τέτοιους αντιλαμβάνομαι τους περισσότερους πολιτικούς και τις εκλογές- με συγχωρείτε- σαν μια εθνική φουάρ για εκπαιδευμένα κανίς. Ζητώ λοιπόν συγγνώμη απ΄ τον Κώστα Σημίτη, αλλά ομολογώ πως δεν λυπούμαι που θα μείνει εκτός Βουλής. Χάνει την ιδιότητα του εκτροφέα, κερδίζει αυτό που του άξιζε: να είναι ο σκεπτόμενος...

άνθρωπος που δεν τον σηκώνει η πολιτική. Κάποιος που απέτυχε να είναι και να παραμείνει ζώο, έστω πολιτικό...

Με είχε ρωτήσει προ ετών ο Γιώργος Παπανδρέου τη γνώμη μου για τον Σημίτη. Του απάντησα μεταφορικά: «Μια Ρολς- Ρόις που δεν την πας ποτέ για απόσυρση».

Αλλά ο Παπανδρέου προτιμά- κυριολεκτικά- τα υβριδικά.
Του Γιώργου Βέλτσου
ΤΑ ΝΕΑ



Διαβάστε περισσότερα...

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα για τα απόβλητα

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα παραβίασε τη σχετική κοινοτική νομοθεσία καθώς δεν έχει καταρτίσει και θεσπίσει εντός εύλογης προθεσμίας, σχέδιο διαχείρισης των επικίνδυνων αποβλήτων, το οποίο να είναι σύμφωνο με τις απαιτήσεις της σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας, και δημιουργήσει ενιαίο και κατάλληλο δίκτυο εγκαταστάσεων διάθεσης των επικίνδυνων αποβλήτων, στο πλαίσιο του οποίου να εφαρμόζονται οι πλέον κατάλληλες μέθοδοι για την εξασφάλιση υψηλού επιπέδου προστασίας του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας.

Αναλυτικότερα, πρόκειται για την οδηγία 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, που έχει ως κύριο σκοπό την προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος από τις βλαπτικές συνέπειες της συγκέντρωσης, της μεταφοράς, της επεξεργασίας, της εναποθήκευσης και της απόθεσης αποβλήτων. Εξάλλου, σκοπός της οδηγίας 91/689 είναι η προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών-μελών σχετικά με την ελεγχόμενη διαχείριση των επικίνδυνων αποβλήτων και τέλος στόχος της οδηγίας 1999/31 είναι ο καθορισμός μέτρων για την κατά το δυνατόν πρόληψη ή μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων της υγειονομικής ταφής των αποβλήτων καθ' όλο τον κύκλο ζωής του χώρου υγειονομικής ταφής.


Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου, οι ελληνικές αρχές γνωστοποίησαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ένα νέο κανονιστικό πλαίσιο, το οποίο συνίσταται από τις εξής τρεις υπουργικές αποφάσεις:

-Κοινή υπουργική απόφαση 13588/725, περί μέτρων, όρων και περιορισμών για τη διαχείριση επικίνδυνων αποβλήτων.

-Κοινή υπουργική απόφαση 24944/1159, περί των τεχνικών προδιαγραφών για τη διαχείριση επικίνδυνων αποβλήτων (συλλογή, συσκευασία, σήμανση, μεταφορά, αποθήκευση, μεταφόρτωση κ.ά).

-Κοινή υπουργική απόφαση 8668, η οποία περιλαμβάνει περιγραφή της υφιστάμενης κατάστασης στην Ελλάδα, όσον αφορά την προέλευση, τις κατηγορίες και τις παραγόμενες ποσότητες.

Σε ότι αφορά στο ιστορικό της υπόθεσης, το 2003 η Επιτροπή κίνησε διαδικασία με αντικείμενο την εφαρμογή, από τις ελληνικές αρχές, της κοινοτικής οδηγίας 1999/31. Η Επιτροπή εκτίμησε ότι ο σχεδιασμός της διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων στην Ελλάδα δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της κοινοτικής νομοθεσίας, ότι δεν υφίστανται στην ελληνική επικράτεια κατάλληλες και επαρκείς εγκαταστάσεις επεξεργασίας ή διάθεσης επικίνδυνων αποβλήτων και ότι η μέθοδος διάθεσης του μεγαλύτερου μέρους της παραγόμενης στην Ελλάδα ποσότητας επικίνδυνων αποβλήτων δεν είναι συμβατή με τις απαιτήσεις της σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας.

Στην προσφυγή της η Επιτροπή υποστήριξε ότι το εθνικό σχέδιο διαχείρισης δεν πληροί τα κριτήρια της οδηγίας 2006/12, διότι δεν έχει ολοκληρωθεί η απογραφή των ποσοτήτων επικίνδυνων αποβλήτων, δεν περιλαμβάνονται όλες οι κατηγορίες επικίνδυνων αποβλήτων και δεν προσδιορίζονται οι κατάλληλοι χώροι και εγκαταστάσεις διάθεσης αποβλήτων.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, οι ελληνικές αρχές δεν αμφισβήτησαν ότι το εθνικό σχέδιο διαχείρισης δεν περιλαμβάνει όλα τα είδη επικίνδυνων αποβλήτων ούτε ότι η απογραφή τους δεν είναι πλήρης. Επιπλέον, το εθνικό σχέδιο διαχείρισης δεν περιλαμβάνει χάρτες με τους χώρους και τις εγκαταστάσεις διάθεσης επικίνδυνων αποβλήτων.

Ωστόσο, κατά το Δικαστήριο, τα κριτήρια χωροθέτησης των χώρων και των εγκαταστάσεων διάθεσης επικίνδυνων αποβλήτων δεν είναι αρκούντως σαφή ώστε η αρμόδια αρχή να διαπιστώσει αν ένας χώρος ή μια εγκατάσταση λειτουργεί εντός του πλαισίου διαχείρισης που προβλέπει το εθνικό σχέδιο διαχείρισης.

Παράλληλα, η Επιτροπή υποστήριξε ότι η κοινή υπουργική απόφαση 8668 δεν πληροί τις προϋποθέσεις της οδηγίας 2006/12, διότι δεν θέτει τις απαραίτητες βάσεις για τη δημιουργία κατάλληλου και ενιαίου δικτύου εγκαταστάσεων διάθεσης αποβλήτων ενώ οι ελληνικές αρχές έπρεπε να κατασκευάσουν στο εσωτερικό της χώρας κατάλληλες υποδομές επεξεργασίας των επικίνδυνων αποβλήτων.

Κατά το Δικαστήριο, η Ελλάδα δεν στήριξε με κατάλληλα επιχειρήματα ότι διαθέτει επαρκή πληροφοριακά στοιχεία για να εφαρμόσει πρόσφορες μεθόδους διαχείρισης αποβλήτων με αποτέλεσμα να δικαιωθεί η συγκεκριμένη αιτίαση της Επιτροπής.

Η Επιτροπή υποστήριξε επίσης ότι η διαχείριση αποβλήτων στην Ελλάδα γίνεται κυρίως με τη μέθοδο της «προσωρινής» αποθήκευσης, η οποία, στην πράξη, καθίσταται μόνιμη, λόγω της ανανέωσης των αδειών αποθήκευσης. Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η Ελλάδα δεν αμφισβητεί ότι, ελλείψει ενιαίου και κατάλληλου δικτύου εγκαταστάσεων διάθεσης, τα επικίνδυνα απόβλητα συσσωρεύονται στους χώρους παραγωγής, όπου αποθηκεύονται επί μακρόν.

Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το εθνικό σχέδιο διαχείρισης, 600.000 τόνοι επικίνδυνων αποβλήτων αποθηκεύονται, εν αναμονή της επεξεργασίας τους, σε χώρους που θεωρούνται, καταρχήν, μολυσμένοι. Κατά το Δικαστήριο όμως, η επί μακρόν συνέχιση μιας τέτοιας κατάστασης συνεπάγεται σημαντική υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ





Διαβάστε περισσότερα...

Πίσω από Αλβανία, Ουγκάντα και Μποτσουάνα η κρατική διαφάνεια στην Ελλάδα

Πίσω από χώρες όπως η Αλβανία, η Τανζανία, η Μαυριτανία, η Τουρκία και η Ουγκάντα κατατάσσεται η Ελλάδα αναφορικά με το επίπεδο της κρατικής διαφάνειας, σύμφωνα με τα στοιχεία του World Economic Forum (WEF).

Συγκεκριμένα, καταλαμβάνει την 95η θέση μεταξύ 133 χωρών, ενώ χαμηλότερα βρέθηκε η χώρα μας και στο γενικό δείκτη ανταγωνιστικότητας το 2009, σε σχέση με το 2008. Υποχώρησε στην 71η θέση από την 67η που ήταν την περασμένη χρονιά και από την 65η που ήταν το 2007 μεταξύ των 133 χωρών που εξετάζει ο Οργανισμός.

Με βάση το World Economic Forum ο αναποτελεσματικός δημόσιος τομέας σε ποσοστό 25,3%, η ασφυκτική εργατική νομοθεσία σε ποσοστό 14,2% και η διαφθορά σε ποσοστό 14% φιγουράρουν στην πρώτη τριάδα των παραγόντων οι οποίοι μειώνουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Στα εμπόδια για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας περιλαμβάνονται η φορολογική νομοθεσία (12%), η γενικότερη ασάφεια στους κανονισμούς (8,7%) η πρόσβαση στην τραπεζική χρηματοδότηση (6,5%) και το ύψος των φορολογικών συντελεστών σε ποσοστό (5%).

Ωστόσο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι σύμφωνα με το WEF η Ελλάδα δεν δείχνει να βελτιώνει παρά μόνο με πολύ αργούς ρυθμούς τα χρόνια προβλήματα ανταγωνιστικότητας που αντιμετωπίζει και ιδιαίτερα όσον αφορά τη λειτουργία του δημοσίου αλλά και των αγκυλώσεων της αγοράς εργασίας. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα καταγράφει συνεχή πτωτική πορεία έχοντας χάσει συνολικά έξι θέσεις σε τρία χρόνια στο γενικό δείκτη ανταγωνιστικότητας του WEF με την εκτίμηση ότι τη σύγκριση 2009-2010 θα φτάσει στην 71η θέση από την 67η θέση τη σύγκριση 2008-2009 και την 65η θέση τη σύγκριση 2007 - 2008.

Με βάση το World Economic Forum την πρώτη θέση στη γενική αξιολόγηση όσον αφορά την οικονομική ανταγωνιστικότητα κατέχει η Ελβετία η οποία “έκλεψε” τον τίτλο από τις ΗΠΑ, καθώς το ισχυρό πλήγμα που δέχτηκε ο αμερικανικός τραπεζικός κλάδος, τον άφησε εκτεθειμένο σε μακροπρόθεσμες αδυναμίες. Μετά την Ελβετία ακολουθούν οι ΗΠΑ, Σιγκαπούρη, Σουηδία, Δανία, Φινλανδία, Γερμανία, Ιαπωνία, Καναδάς, Ολλανδία.

Στα επιμέρους στοιχεία της μελέτης, αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την 78η θέση από πλευράς εμπιστοσύνης στα πρόσωπα των πολιτικών με πρώτη τη Σιγκαπούρη. Στην κατηγορία “υψηλή αποτελεσματικότητα στην παροχή απαραίτητων αγαθών και υπηρεσιών” η Ελλάδα κατατάσσεται στις “σπάταλες” χώρες αφού έρχεται 107η σε σύνολο 133 χωρών με πρώτη και πάλι τη Σιγκαπούρη. Όσον αφορά την ευελιξία στον καθορισμό μισθών η Ελλάδα βρίσκεται στην 128η θέση, ενώ στην ευκολία πρόσβασης σε δανεισμό, βρίσκεται στην 58η θέση με πρώτο το Λουξεμβούργο. Παράλληλα, τα αποτελέσματα της μελέτης για την αξιολόγηση του ρυθμιστικού πλαισίου των χρηματιστηρίων εμφανίζουν την χώρα μας στην 50η θέση με πρώτη τη Σουηδία. Στην κατάταξη για το μέγεθος της εγχώριας αγοράς η Ελλάδα έρχεται 29η με πρώτη τις ΗΠΑ, ενώ στην κατηγορία “έξοδα επιχειρήσεων για έρευνα και ανάπτυξη” η Ελλάδα καταλαμβάνει 101η θέση με πρώτη την Ελβετία. Εξάλλου, η Ελλάδα έρχεται 90η από πλευράς ποιότητας του εκπαιδευτικού συστήματος, με πρώτη τη Σιγκαπούρη.

Άνοδος για την Κύπρο

Στον αντίποδα την 34η θέση, σε ένα κατάλογο 133 χωρών, καταλαμβάνει η Κύπρος στην παγκόσμια αξιολόγηση για την οικονομική ανταγωνιστικότητα. Η βαθμολογία που καταλαμβάνει η Κύπρος φτάνει το 4,57. Με τη θέση αυτή η ανταγωνιστικότητα της κυπριακής οικονομίας σημείωσε άνοδο έξι θέσεων σε σχέση με την αντίστοιχη έκθεση για την περίοδο 2008-2009.
Capital gr.



Διαβάστε περισσότερα...

Τηλεπολιτική μέσω λάιφ στάιλ...

Υποψηφίους βουλευτές από τις εκπομπές "λάιφ στάιλ" της τηλεόρασης αναζητούν τα κυρίαρχα κόμματα, προκειμένου να αλιεύσουν ψήφους από το απληροφόρητο και πολιτικά αδιάφορο κοινό. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα κόμματα επιχειρούν να δανειστούν αίγλη από τους "τηλεαστέρες". Παλιότερα έδειχναν πως κρατούν τα προσχήματα ψαρεύοντας "δημοσιογράφους", στην ουσία διασκεδαστές. Τώρα στρατολογούν κατευθείαν διασκεδαστές!

Είναι σύμπτωμα της κρίσης που μαστίζει την πολιτική το γεγονός ότι πολίτες που έχουν διακριθεί στην κοινωνική και επιστημονική ζωή δεν ενδιαφέρονται, ή δεν αποτολμούν, να κατέβουν στην πολιτική. Οι κυρίαρχες κοινωνικές αξίες επιβραβεύουν άλλες κατηγορίες πολιτών. Και η πολιτική μοιάζει με κλειστό κλαμπ, που, αν δεν έχεις χρήματα ή την υποστήριξη των media, ή την προώθηση του σκληρού κομματικο-κρατικού μηχανισμού, δεν έχεις τύχη...

Δίπλα στη μεταμοντέρνα κατάληξη της μελαγχολικής δημοκρατίας, επιβιώνουν πάντοτε και οι φεουδαρχικές καταστάσεις των οικογενειακών πολιτικών σχηματισμών, με πιο χαρακτηριστικές τους Καραμανλήδες, τους Παπανδρέου και τους Μητσοτάκηδες. Α, να μην ξεχάσουμε και τον Έβερτ, καθώς επίσης και άλλα μικρότερα τζάκια.

Αυτό το υβρίδιο φεουδαρχίας και μεταμοντερνισμού δυναστεύει την πολιτική ζωή του τόπου, χωρίς να προδιαγράφεται κάποια βελτίωση, αν δεν υπάρξει ριζική ανατροπή των δομών του δικομματισμού που αναπαράγουν τις παθογένειες της τηλε-δημοκρατίας και της κληρονομικής διαδοχής. Αν διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς, το νέο πολιτικό προσωπικό αναπαράγεται κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του παλαιού και μάλιστα σε πιο ευτελή εκδοχή.

Τα νέα πρόσωπα στην πολιτική μπορεί να αποδειχθούν πραγματικά νέα, αν επιλέγονται μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, αν έχουν "κοινωνική προϋπηρεσία", αν υπηρετούν την κοινωνικοποίηση της πολιτικής και την ενίσχυση των συμμετοχικών διαδικασιών. Αν είναι φορείς νέων δημοκρατικών αξιών και όχι καταναλωτές της τηλεοπτικής υποκουλτούρας ή θιασώτες της διαπλεκόμενης πολιτικής και του ανεξέλεγκτου αρχηγισμού. Αυτά επί του παρόντος αρκούν! Και αργότερα βλέπουμε αν και "η μαγείρισσα θα μπορεί να κάνει πολιτική"!
avgi.g



Διαβάστε περισσότερα...

Θα ψηφίσουμε;

Το θέμα δεν είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ιδεολογίας (αυτό είναι εύκολο)/ Το θέμα είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ψυχολογίας (αυτό είναι δύσκολο)/ Νίκος Καρούζος, Βραχονησίδες, Μπανγκουτότ
Η μεταπολίτευση έλαβε προ πολλού τέλος. Εξαφανίστηκαν από την επικαιρότητα οι πλαστικές σημαίες, τα πούλμαν με τους μεταφερόμενους ψηφοφόρους, ο φανατισμός των αντίθετων καφενείων. Ο σοσιαλισμός δεν ήρθε στις 18, ούτε το 1981, και πώς να 'ρχόταν δηλαδή; Διά της ρητορείας απαλοιφή του κοινωνικού προβλήματος δεν ορίζεται. Λαός και πρασινοφρουροί ταυτίστηκαν, συμβολίζοντας έναν ανυπέρβλητο κομματισμό, που υπερέβαινε ακόμη και τις παραδοσιακές πελατειακές σχέσεις. Ούτε η μεταρρύθμιση του Σημίτη φτούρησε, γιατί και αυτή αποδείχθηκε τζούφια. Ο ατομικός πλουτισμός, τα κότερα, τα πολυτελη εξοχικά ήρθαν στο προσκήνιο. Πράγματι, η Αλλαγή φέρθηκε γενναιόδωρα στα στελέχη της.

ΟΣΟ για τη Δεξιά, δεξιά ήταν και παραμένει. Προσγειωμένη από τη μετριότητα των στελεχών της, ψοφοδεής απέναντι στα μείζονα προβλήματα που κληρονόμησε, και με απροκάλυπτη διάθεση για ρεμούλα και κομπίνα. Κατά τα άλλα, ένας πρωθυπουργός που κατασπατάλησε με απίστευτη ευκολία την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του, ο χειρότερος της 35ετίας, τουλάχιστον από την άποψη της διάψευσης των προσδοκιών. Η ταύτιση Δεξιάς και ΠΑΣΟΚ στις πεποιθήσεις των ψηφοφόρων στις δημοσκοπήσεις μαρτυρεί πολλά. Η κρίση αξιών είναι προϊόν της κοινής τους πορείας.

ΤΟ ΚΚΕ, το πειστικά συντηρητικό κόμμα της Αριστεράς, το μονήρες στην εμμονή ενός απάνθρωπου κοινωνικού μοντέλου που ενταφιάστηκε με τη δύση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού. Θυμίζει τη γεροντοκόρη που ναρκισσεύεται καθημερινά μπρος στον καθρέφτη, επιδεικνύοντας πεπερασμένα κάλλη. Η Ανανεωτική Αριστερά, θεωρητικά μόνο αμέτοχη και ανεύθυνη για την παρακμή του πολιτικού συστήματος, ακύρωσε εθελουσίως την παραδοσιακή της ικανότητα να ανανεώνεται, να τολμά, να υπερβαίνει τα όρια. Σήμερα δυστυχώς έχει μετατρέψει τον ιδεολογικό και πολιτικό διάλογο στη διαπάλη περί τις θέσεις.

ΠΟΛΙΤΕΣ μειωμένων απαιτήσεων καταλήξαμε, απαλλοτριώνοντας τις ρηξικέλευθες ελπίδες μας για κοινωνική λύτρωση. Με λίγα εφόδια στις παλιωμένες αποσκευές μας, βέβηλα ίχνη του ένδοξου παρελθόντος της ιδεολογικής αυταρέσκειας που βιώσαμε. Δεν θα πάμε για μπάνιο, ωστόσο. Θα ψηφίσουμε με σεβασμό στην ιστορία και λελογισμένη αποφασιστικότητα. Με κριτήριο την ελάσσονα διαφορά, την ελάχιστη απόσταση από τις ιδέες μας. Εστω με ξεθωριασμένο όραμα, θα επιλέξουμε τον χώρο που στο παρελθόν διακρίθηκε για τις αυξημένες δημοκρατικές ευαισθησίες του, που στήριξε τις κοινωνικές διεκδικήσεις, που απείχε από τον λαϊκισμό. Που μας έμαθε την αμφισβήτηση
Από τον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΔΑΣΗ



Διαβάστε περισσότερα...

Οι πρώτες 30 ημέρες του νέου υπουργού Οικονομίας

Πριν καλά - καλά καθίσει στην καρέκλα του, ο νέος υπουργός Οικονομίας θα βρεθεί αντιμέτωπος τόσο με την κοινοτική υπηρεσία Eurostat όσο και με το άγρυπνο βλέμμα του κοινοτικού επιτρόπου, αρμόδιου για τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις της Ε.Ε., Χοακίν Αλμούνια, που περιμένει να αξιολογήσει τα μέτρα που θα μειώσουν το έλλειμμα το έλλειμμα της Ελλάδας στο 3% του ΑΕΠ από τα επίπεδα άνω του 5% που βρίσκεται σήμερα.
Τα ραντεβού που έχουν ήδη προγραμματιστεί είναι κρίσιμα τόσο για τις νέες σχέσεις που θα αναπτυχθούν μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών, όσο και για το ενδεχόμενο να δοθεί παράταση στην χώρα μας για την μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Πέρα από τη διαρκή και στενή πίεση από τις κοινοτικές υπηρεσίες για το συμμάζεμα των δημόσιων οικονομικών, πέντε κρίσιμες ημερομηνίες θεωρούνται «κλειδιά» για την επόμενη μέρα στις οικονομίες:

Έως τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου, η Eurostat πρέπει να παραλάβει και το φάκελο που θα στείλει η Ελλάδα με τα στοιχεία για το δημόσιο έλλειμμα του 2009. Η Ελλάδα θα πρέπει να απολογηθεί για τους λόγους για τους οποίους δεν έχουν επιτευχτεί οι στόχοι που είχαν τεθεί, στη μείωση (αντί για αύξηση) των κρατικών εσόδων και στην αύξηση (αντί για μείωση) των κρατικών δαπανών.

Στις 5 Οκτωβρίου θα πρέπει το υπουργείο Οικονομίας να παρουσιάσει το προσχέδιο του νέου κρατικού προϋπολογισμού για το 2010.

Στις 19 Οκτωβρίου η Eurostat θα ανακοινώσει τις εκτιμήσεις της για την ελληνική και ευρωπαϊκή οικονομία, που αναμένεται να αποτελέσουν «καταπέλτη» για τη χώρα μας. Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία θα παρουσιάζει μια σαφώς επιδεινούμενη εικόνα για την ελληνική οικονομία, σε σχέση με ό,τι θα έχουν εμφανίσει έως τότε τα στοιχεία που υποβάλουν οι εθνικές αρχές.

Στις 26 Οκτωβρίου έχει προγραμματιστεί το νέο ραντεβού της ελληνικής οικονομίας με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία και θα αξιολογήσει το πρόγραμμα της Ελλάδας για την επιδιωκούμενη δημοσιονομική προσαρμογή.

Στις 4 Νοεμβρίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θα ανακοινώσει τις «φθινοπωρινές προβλέψεις» της για την ελληνική και τις ευρωπαϊκές οικονομίες

Όσον αφορά το ελληνικό αίτημα για διετή παράταση στην προθεσμία μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος, είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση του Χοακίν Αλμούνια ότι για κάθε χώρα θα υπάρξουν διαφορετικές συστάσεις κατά την διαδικασία ελέγχου των οικονομικών προγραμμάτων και ειδικά για την ελληνική οικονομία, έκανε ειδική αναφορά σε όσες χώρες υστερούν στον τομέα των διαρθρωτικών αλλαγών.

Δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται η ένταση της πίεσης από την Κομισιόν για περαιτέρω αλλαγές στο ασφαλιστικό, άνοιγμα της αγοράς εργασίας, δραστική μείωση του δημόσιου τομέα και αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, τόσο στο πεδίο της συλλογής των φόρων όσο και στην απλοποίηση των διαδικασιών.
Του Στέλιου Κράλογλου


Διαβάστε περισσότερα...

Οταν η Φάνη συνάντησε τον Φρέντι

ΦΑΝΗ ΜΕΪ (Fanny Mae). Ακούγεται σαν όνομα γυναίκας, αλλά είναι κάτι ακόμα πιο πολύπλοκο, κατ' άλλους και επικίνδυνο.

Το πλήρες και κανονικό της όνομα είναι Federal National Mortgage Association, και πρόκειται για έναν ημικρατικό οργανισμό που ιδρύθηκε το 1938 (παιδί της Μεγάλης Υφεσης της δεκαετίας του 1930), με σκοπό να αγοράζει στεγαστικά δάνεια από τράπεζες. Αυτές, με τη σειρά τους, χρησιμοποιούσαν τα λεφτά που ελάμβαναν από τη Φάνη Μέι για να δώσουν κι άλλα στεγαστικά δάνεια στους πελάτες τους. Κύκλος...

ΦΡΕΝΤΙ ΜΑΚ (Freddie Mac). Ακούγεται σαν όνομα ανδρός, αλλά είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και, όταν σμίξει με τη Φάνη, εξίσου επικίνδυνο. Το πλήρες και κανονικό όνομα του Φρέντι είναι Federal Home Loan Mortgage Corporation, ημικρατικός οργανισμός και αυτός, ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60, και έκανε πάνω-κάτω την ίδια δουλειά με τη Φάνη. Δούλευαν, και οι δύο, με όρους ελεύθερης αγοράς, ήταν εισηγμένοι στο Χρηματιστήριο, και η «αποστολή» τους ήταν να υπάρχει ένα είδος κρατικής εγγύησης για τα στεγαστικά δάνεια.

ΑΠΟ τη στιγμή που βρέθηκαν όμως με τόσα λεφτά στα χέρια τους, λεφτά που υποτίθεται πως θα εγγυώνταν τα στεγαστικά δάνεια που έπαιρναν οι «καταναλωτές», κάτι έπρεπε να τα κάνουν. «Securitisation», ήταν η λύση που σκέφτηκαν, και για μας τους απ' έξω, μία ακόμα από τις πολλές καινούργιες λέξεις που μάθαμε μαζί με τα άσχημα μαντάτα της κρίσης: «Τιτλοποίηση». Οι ειδήμονες περιγράφουν τη διαδικασία αυτή ως εξής: Στοιβάζεις μαζί όλα τα στεγαστικά δάνεια οριζόντια, και τα τεμαχίζεις καθέτως. Κάθε κομμάτι περιέχει λίγο από όλα τα στεγαστικά δάνεια που περιέχονται στην «τούρτα» και μπορεί να πουληθεί στην ελεύθερη αγορά ως «τίτλος» - μια επένδυση, δηλαδή, όπως είναι η μετοχή ή το ομόλογο.

ΟΠΩΣ συμβαίνει όμως σχεδόν πάντα, υπήρχε ένα μειονέκτημα, μια ρωγμή στο μοντέλο: Εάν ένας ικανός αριθμός δανειοληπτών βρισκόταν σε αδυναμία να αποπληρώνει κανονικά τις δόσεις του, τότε η αξία αυτών των «τίτλων» (βασισμένων στα στεγαστικά δάνεια), θα κατέρρεε αυτομάτως. Αυτό ακριβώς συνέβη, και η Φάνη και ο Φρέντι βρέθηκαν με έναν τεράστιο λογαριασμό που δεν μπορούσαν να τακτοποιήσουν. Ετσι, έσκασε η φούσκα...

Ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΣ συντάκτης του BBC στην Αμερική, Γκρεγκ Γουντ, γράφει ότι «αυτό το ίσως βαρετό ζευγάρι, η Φάνη και ο Φρέντι, ζευγάρι τυπικό των νοικοκυραίων των μεσοδυτικών Πολιτειών της Αμερικής, σχεδόν κατέστρεψε την αγορά ακινήτων των ΗΠΑ και έγινε η αιτία να βυθιστεί ο κόσμος όλος σε βαθύτατο οικονομικό σκότος». Ηταν τέτοιες μέρες, 7 Σεπτεμβρίου του 2008 συγκεκριμένα, όταν η αμερικανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να επέμβει οικονομικά για να σώσει τους δύο αυτούς κολοσσούς, τους μεγαλύτερους στο είδος τους στον κόσμο, στην ουσία ιδιωτικοποιώντας τους.

ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

50% των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ κατείχαν ή και εγγυώνταν οι δύο εταιρείες Φάνη Μέι και Φρέντι Μακ. Ποσοστό που, μεταφραζόμενο σε χρήματα, αντιστοιχούσε με 5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
Ελευθεροτυπία



Διαβάστε περισσότερα...

απαρτία μου αμαρτία μου

Α όχι, δεν συμφωνώ ότι το ΠΑΣΟΚ μιλάει χωρίς να λέει τίποτα, ούτε ότι ο κ. Παπανδρέου διανύει κρυπτόμενος το εναπομείναν έως τις κάλπες διάστημα, ούτε ότι κι όταν ακόμα ομιλεί στρογγυλεύει το τετραγώνισμα του κύκλου. Α όχι, εγώ πιστεύω ότι ο Τρίτος Παπανδρέου θα αποδειχθεί ο καλύτερος όλων. Αλλοιώς θα μας χρειασθεί ένας Τέταρτος...
Πώς το έλεγε εκείνο το ωραίο τραγούδι; τέσσερις στρατηγοί κινάν

και παν

για πόλεμο στο μακρυνό Ιράν,

εμείς κινήσαμε έντεκα!

Στρατηγοί, εννοείται.

Ολοι επικεφαλής του καλού στρατιώτη Σβέικ, όστις με την ευκαιρία κουβαλάει τα άρματα, τις σημαίες, τα κατσαρολικά και τα λοιπά χρειώδη της εκστρατείας,
έντεκα πάνε μπροστά κι ο Σβέικ από πίσω,

έντεκα στρατηγοί,

ένας παραπάνω δηλαδή

από τους Δέκα Αθηναίους ομολόγους τους, που τα έκαναν θάλασσα στις γκρίζες ζώνες της Ασπρης Θάλασσας, αντιθέτως όμως

εμείς κι από πόλεμο κατέχουμε

κι από στρατηγούς υπερέχουμε,

Οκτώβρη παίρνουμε τα Σούσα και ταχιά τα Εκβάτουνα, έντεκα στρατηγοί πάνε μπροστά κι ο Σβέικ από πίσω

κι αν δυσκολευτούμε ελαφρώς από πάρθιο βέλος κακό στα ανοιχτά της Κτησιφώντας

βάζουμε τον Σβέικ μπροστά και κάνει η Ιστορία πίσω!

............................

Είμαστε εμείς οι υπέρ Αχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες -όταν ψάχνει για ήρωες το μέλλον εμάς θα δείχνει, τον Μήτσο,

τη Μαρίνα τη νοσοκόμα που δεν πήρε ποτέ φακελάκι, τον Νίκο τον γιο του αντάρτη που δεν διορίστηκε ΠΑΣΟΚ, τον Μάριο τον δεξιό που είδε

τράπεζες πολλές και νόον έγνω

άμωμοι εμείς

τι φταίμε αν έπταισαν και πέσαμε ο Δίαιος και ο Κριτόλαος;

Χίλιες φορές έχουμε πέσει, τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες, και τώρα ο καλός στρατιώτης Σβέικ ξαναβαράει προσκλητήριο

να συμπαραταχθούν πάλι μες στων στρατιωτών ταις τάξεις τον σωρό ο Ρεμάρκ και ο Ουγκώ, ο Αθανάσιος Διάκος κι ο Μικρός Ηρωας

όλοι για έναν

κι ένας για όλους - συνωστισμός

όλοι εμείς με μια ψυχή

όλοι εμείς: ένας καλός στρατιώτης Σβέικ

και μπροστά οι έντεκα στρατηγοί μας!

Λαμπροί μέσα στις πανοπλίες τους, το ένα φτερό στις περικεφαλαίες μεγαλύτερο απ' το άλλο, μέσα στα κόκκινα ντυμένοι, σωστοί Λακεδαιμόνιοι, μη φαίνονται τα αίματα, έντεκα

στρατηγοί, ένας κι ενας! (κι ένας στρατιώτης: όλοι εμείς: ο Σβέικ), έντεκα στρατηγοί, μέγα στρατήγημα

να στρατηγεύουν ένας κάθε μέρα, ώσπου

να τις νικήσουμε όλες

κι άλλες μέρες να μην έχουμε πια.

* * *

Κι αν γελούν μαζί μας οι σημαίες μας, είναι άριστος ο οιωνός, χαρούμενος (κι ας διαδίδουν «χαζοχαρούμενος» οι σκεπτικιστές), κι αν μπήκαν μέσα στην Πόλη οι εχθροί

φύγαμε εμείς,

το σκάσαμε και τους τη σκάσαμε!

Θα ήταν άλλωστε συφοριασμένες οι προσπάθειές μας, σαν των Τρώων, αν μέναμε στη θέση μας επιμένοντας, ενώ όλοι γνωρίζαμε ότι εν τέλει οι Μήδοι θα διαβούν.

Κι έτσι φύγαμε, για να πολεμήσουμε μιαν άλλη μέρα - δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν σώσαμε κάποιες φωλιές νερού, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια

υπάρχει κι αλλού νερό για να ποτίζουμε τη φαιδρά μας πορτοκαλέα - αρχαίο ξόανο, ιερό!

Μάλιστα σε αυτό συμφωνήσαμε όλες οι συνιστώσες, μόνον η συνισταμένη διαφώνησε: ο καλός στρατιώτης Σβέικ, no problem

κι άλλες φορές ο καλός στρατιώτης Σβέικ έχει πολεμήσει μόνος του Τα-Δύο-Μεγάλα-Κόμματα, πόσω μάλλον τώρα, που έχει έντεκα στρατηγούς να τον οδηγούν στον κρίσιμο αγώνα της Εθνικής μας εναντίον της Μολδαβίας -primus inter pares

ο καλός στρατιώτης Σβέικ μέσα σε αυτήν την ηρωική ενδεκάδα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ
Ελευθεροτυπία



Διαβάστε περισσότερα...

Της συνιστώσας!

ΑΜΑ φτιάξεις οργάνωση και είστε πάνω από ένα άτομο υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνει διάσπαση.
Πάρε παράδειγμα τους γάμους. Ο ένας στους δύο χωρίζει κι αν υπάρχει διακύβευμα, δηλαδή παιδιά, η διάσπαση αυτή μπορεί να είναι πολύ οδυνηρή. Με απειλές, εκβιασμούς, ενίοτε ξυλοδαρμούς και περιπέτεια δικαστική. Και φαντάσου, εγγυητής της ενότητας, όταν έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν, είναι ο ίδιος ο Θεός!

ΣΤΟ τσεπάκι την έχεις τη διάσπαση ό,τι κι αν σιάξεις. Κι εμείς οι νεοέλληνες που 'μαστε φύσει εγωιστές με παραλήρημα μεγαλείου, αναντικατάστατοι και γαμάουα, δεν δεχόμαστε ο πάσα ένας να μας κάνει υποδείξεις, να φέρνει αντιρρήσεις και γενικώς να διανοείται πως μπορεί να κάνει κουμάντο - ο άσχετος.

ΔΕΝ έχουμε αποκτήσει κουλτούρα συνεργασιών. Χωρίς αυτήν οι δημοκρατικές διαδικασίες γίνονται επίφαση, άλλοθι, πλασέμπο για να ελέγχουν την όλη φάση εκείνοι που έχουν την ισχύ, την εξουσία, τον μηχανισμό. Στη σταλινοειδή αριστερά, υπήρχε ένα σύστημα που το 'χαν βαφτίσει δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Οπου υποτίθεται πως μπορούσες να πεις τη γνώμη σου, να εκφράσεις τις αντιρρήσεις σου, αλλά μετά ήσουν υποχρεωμένος να υπακούς και να κάνεις τα πάντα για να υλοποιηθούν οι αποφάσεις τις πλειοψηφίας.

ΣΤΗΝ πράξη βεβαίως αυτό δεν συνέβαινε ποτέ. Μια κουβέντα που δεν άρεσε στην καθοδήγηση να τολμούσες να ψελλίσεις, σε είχαν απομονώσει, σ' έβαζαν απέναντι, φοβόταν να σου μιλήσει ο διπλανός σου και σε ονομάτιζαν σαν τον μεγαλύτερο και πιο ύπουλο εχθρό. Δεν προλάβαινες να πεις δεύτερη κουβέντα και σε διέγραφαν μ' ένα κατεβατό απίθανων κατηγοριών. Την αφεντιά μου τη χαρακτήρισαν αριστερό οπορτουνιστή και λικβινταριστή. Ανοιξα το λεξικό για να καταλάβω τι στο διάτανο σημαίνει αυτό.

ΔΙΑΣΠΑΣΗ στη διάσπαση. ΚΚΕ και ΚΚΕ Εσωτερικού. Επτά κομμάτια έγιναν οι μαοϊκοί, ΚΚΕ μ-λ Θεσσαλονίκης, ΚΚΕ μ-λ Αθήνας, ΜΛ-ΚΚΕ, Μ-Λ ΚΚΕ ανασυγκροτημένο, Α-ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΕΚΚΕ, ΣΑΚΕ. Τριάντα κομμάτια γίνανε οι τροτσκιστές. Ο καθένας με την παρεούλα του έφτιαχνε δικιά του οργάνωση. Με τη γυναίκα του, τον αδελφό του και την ξαδέλφη του στο Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής.

ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ χιλιάδες νέες και νέοι πέρασαν απ' τις οργανώσεις και τις ομάδες της Αριστεράς στη μεταπολίτευση. Η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι σήμερα ανένταχτοι. Η πιο μορφωμένη, η πλέον πολιτικοποιημένη γενιά. Και η πιο απαιτητική. Μπορεί να ψηφίζουν οτιδήποτε ή να μην ψηφίζουν τίποτα, έχουν προσωπική άποψη όμως. Και γνώμη για όλα. Και τα υπολείμματα απ' τα γκρουπούσκουλα της μεταπολίτευσης τούς φαίνονται ξεπερασμένα, βαθιά νυχτωμένα και γραφικά.

ΠΟΛΥ θα γουστάρανε ένα προχωρημένο έξυπνο, ανατρεπτικό κόμμα. Γι' αυτό δεν είπανε «τι να σου κάνει ο πιτσιρικάς» όταν ανέλαβε ο Αλέξης και του δώσαν ένα έστω δημοσκοπικό 18%. Δεν τον αφήσανε ούτε καν να δοκιμαστεί. Η γενιά του Πολυτεχνείου κατάφερε να τον έχει υπό επιτήρηση απ' την αρχή. Τι μιζέρια, τι κατάρα κι αυτή!

ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ και ακαταλαβίστικα είναι αυτά με τις συνιστώσες. Ο καθένας έχει ένα διαφορετικό κόμμα, μια άλλη οργάνωση με δική του ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα και προσπαθεί να επικρατήσει; Ευχαριστούμε πολύ -δεν θα πάρουμε! Αλλο ένα ριζοσπαστικό σχήμα ευφυών ανεξάρτητων προσώπων κι άλλο να ξαναφάμε στη μάπα τη μιζέρια του παρελθόντος.

ΕΙΝΑΙ πολύ απλά τα πράγματα. Οταν κάνεις μια ανατροπή και βάζεις επικεφαλής ένα νέο παιδί, δεν του κόβεις τα φτερά. Τον αφήνεις να κάνει ό,τι νομίζει και του δίνεις πίστωση χρόνου δύο - τρία - τέσσερα χρόνια. Κι αν τρελαίνεσαι με το στιλ και τις ενέργειές του, τρως τα λυσσακά σου αλλά κάνεις μόκο και τουμπεκί ψιλοκομμένο. Εκτός αν δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμη πως οι απόψεις που στο παρελθόν εκπροσωπούσες έχουν ιστορικά και πολιτικά ηττηθεί βαριά.
Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ



Διαβάστε περισσότερα...

Εργαζόμενοι θυσία σε ψεύτικους θεούς

Ο πιο νεοφιλελεύθερος από όλους. Μαζί με τον Μπλερ συμπλήρωνε το δίδυμο του «τρίτου δρόμου», δηλαδή του σοσιαλφιλελευθερισμού. Ήταν ένας από τους αρχιερείς αυτού του ναού όπου λατρεύονταν ψεύτικοι θεοί, που στον βωμό του θυσιάστηκαν εκατομμύρια εργαζόμενοι. Και όμως, ο Γκόρντον Μπράουν μόλις προσυπέγραψε επιστολή μαζί με τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί, με την οποία οι τρεις ζητούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση να συμμαζέψει τις τράπεζες. Πώς εξηγείται αυτή η μεταστροφή;

Η εξήγηση βρίσκεται στο λαϊκό αίσθημα. Κανένας πολιτικός δεν θέλει να φανεί πως βάζει πλάτη στους τραπεζίτες, όταν αυτοί είναι το ίδιο δημοφιλείς όσο οι κατά συρροήν δολοφόνοι, γράφει ο Μπερνάρ Γκιετά στην ελβετική εφημερίδα «Le Τemps». Την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι, λοιπόν. Το πρόβλημα αυτών των πολιτικών είναι πως οι τραπεζίτες δεν φαίνονται διατεθειμένοι να δεχθούν πιέσεις. Έχουν επιστρέψει στα κέρδη, έχουν γίνει ακόμη πιο ισχυροί και αντιστέκονται σε κάθε κρατικό έλεγχο. «Οι τραπεζίτες το γλεντούν σαν να βρισκόμαστε στο 1999 και όχι στο 2009», λέει ο Άντερς Μποργκ, υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας που ασκεί την ευρωπαϊκή προεδρία. «Είναι καιρός να τους δείξουμε τα δόντια μας».

Έναν χρόνο από τότε που η πτώση της Λίμαν Μπράδερς βύθιζε τον πλανήτη στην κρίση, οι τραπεζίτες έχουν γίνει ακόμη πιο επικίνδυνοι. Στις ΗΠΑ ας πούμε, αφού με κρατική ενίσχυση το μεγάλο ψάρι καταβρόχθισε το μικρό, απέμειναν τέσσερις γιγάντιες τράπεζες που έχουν συγκεντρώσει τα μισά δάνεια και τα δύο τρίτα των πιστωτικών καρτών (JΡ Μorgan, Βank of Αmerica, Wells Fargo, Citigroup). Έστησαν δηλαδή ένα ολιγοπώλιο. Και σε όλο τον κόσμο οι τραπεζίτες βιάζονται να επιστρέψουν τις ενισχύσεις που έλαβαν από το κράτος ώστε να μην μπερδεύεται πια στις δουλειές τους.

Τι κατάφεραν λοιπόν οι κυβερνήσεις; Αφού τέθηκαν στην υπηρεσία των ιδιωτικών τραπεζών, αφού τις πλημμύρισαν με τα λεφτά των φορολογουμένων, αφού κρατικοποίησαν τις ζημιές τους και ιδιωτικοποίησαν τα κέρδη τους, οι τραπεζίτες επιστρέφουν στο «business as usual». Ο Πιερ Ριμπέρ γράφει στην εφημερίδα «Μοντ Ντιπλοματίκ» για το παράδοξο αυτών των παρασίτων: «Μέσα σε λίγους μήνες απέδειξαν πόσο είναι ανίκανοι (έδιναν δάνεια σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να τα ξεπληρώσουν), πόσο είναι επιζήμιοι (κερδοσκοπούσαν με το πετρέλαιο και τα τρόφιμα), πόσο είναι ευάλωτοι (το ναυάγιό τους προκάλεσε παγκόσμια κρίση) και πόσο είναι άχρηστοι (το κράτος μπορεί εύκολα να τους υποκαταστήσει)».

Οι ηγέτες των χωρών της G20 που θα συναντηθούν στο Πίτσμπουργκ για να συνεχίσουν τη «μεταρρύθμιση του καπιταλισμού» ας έχουν λοιπόν υπόψη αυτό: οι τραπεζίτες βγήκαν αλώβητοι από μια κρίση που κόστισε τη δουλειά δεκάδων εκατομμυρίων εργαζομένων.

Τον καιρό που δεν υπήρχαν ακόμη τραπεζίτες, η ύβρις έφερνε τη νέμεση. Σήμερα, όμως, αναρωτιέται ο Πιερ Ριμπέρ, ποιοι πολιτικοί θα ρίσκαραν ποτέ να τα βάλουν με τους τραπεζίτες που τους στρατολογούν και τους ανακυκλώνουν;

Από τη στήλη "Δρόμοι" του Ρούσσου Βρανά



Διαβάστε περισσότερα...

Απίστευτο: Αγρότες απειλούνται με κατασχέσεις από λάθος του ΟΠΕΚΕΠΕ

Ειδοποιητήρια απέστειλαν οι ΔΟΥ στους αγρότες για να πληρώσουν την έκτακτη εισφορά, προς αποφυγή κατασχέσεων…
Με κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων απειλεί το Ελληνικό Δημόσιο τους αγρότες που δεν κατέβαλαν την έκτακτη εισφορά που τους επιβλήθηκε, επειδή ο ΟΠΕΚΕΠΕ συνάθροισε σ’ ένα χρόνο τις επιδοτήσεις δύο ετών κι έτσι οι παραγωγοί αυτοί βρέθηκαν με εισόδημα άνω των 60 χιλιάδων ευρώ.
Τις τελευταίες ημέρες...

οι εν λόγω αγρότες έλαβαν τα ειδοποιητήρια από την οικεία ΔΟΥ ότι αν δεν καταβάλλουν αμέσως την έκτακτη εισφορά, το Δημόσιο θα κινηθεί νομικά εναντίον τους προχωρώντας σε κατασχέσεις περιουσιακών τους στοιχείων.

Σημειώνεται ότι οι αγρότες αυτοί δεν κατέβαλαν την έκτακτη εισφορά στα τέλη Ιουλίου, όταν δηλ. έληγε η προθεσμία, επειδή έλαβαν διαβεβαιώσεις από κυβερνητικούς παράγοντες και βουλευτές πως «έχουν δίκαιο» και πως η ιδιάζουσα περίπτωσή τους θα επανεξεταστεί αφού η έκτακτη εισφορά τους επιβάλλεται για εισόδημα δύο ετών κι όχι ενός έτους όπως στους υπόλοιπους φορολογούμενους με αποκλειστική ευθύνη του κράτους (ΟΠΕΚΕΠΕ).

Στην πορεία όμως και μετά από επαφές με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών διαπιστώθηκε ότι για να εξαιρεθούν οι εν λόγω αγρότες από την έκτακτη εισφορά απαιτείται νομοθετική ρύθμιση.

Θα φέρει το υπουργείο τέτοια ρύθμιση στη Βουλή όταν έχουν κινηθεί δικαστικά εναντίον του για την έκτακτη εισφορά εκατοντάδες φορολογούμενοι; Μένει να φανεί στην πράξη.
Τσουκνίδα




Διαβάστε περισσότερα...

"Απολύθηκα για τη συνδικαλιστική μου δράση"

Η Μαρία Αργυρού απολύθηκε στις 27 Αυγούστου από την εταιρεία ALEX PAK, όπου δούλευε από τον Ιούνη του 2007. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι είναι μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών. Το επιχείρημα της εργοδοσίας ήταν απλό: "Δεν σε θέλει ο εργοδότης στην εταιρεία του". Η ίδια αποδίδει την απόλυσή της στην συνδικαλιστική της δράση σε μια κερδοφόρα εταιρεία όπου όμως οι εργαζόμενοι βιώνουν μια πρωτοφανή κατάσταση όσον αφορά τις εργασιακές συνθήκες και τα εργατικά τους δικαιώματα με τις απολύσεις να είναι συχνό φαινόμενο.
* Ποια είναι η επίσημη δικαιολογία της εργοδοσίας για την απόλυσή σας;

Την Πέμπτη 27 Αυγούστου ο προϊστάμενός μου μού ανακοίνωσε την απόλυσή μου. Μου είπε αυτά ακριβώς τα λόγια: "Δεν σε θέλει ο εργοδότης στην εταιρεία του". Την επομένη μου έδωσαν το επίσημο χαρτί με το οποίο καταγγέλλουν την σύμβαση εργασίας μου. Εγώ δεν αποδέχτηκα την απόλυση, καθώς θεωρώ ότι είναι παράνομη, αφού είμαι μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών. Κατά την γνώμη μου όσα μου είπε ο προϊστάμενος αποδεικνύουν ότι απολύθηκα για την συνδικαλιστική μου δράση.
* Ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί στον εργασιακό χώρο των ALEX PAK;


Πολλοί εργαζόμενοι έχουν υποχρεωθεί να δεχτούν αλλαγή του ωραρίου του, από 8ωρο σε 6ωρο. Η εργοδοσία δεν αποδέχεται τις φοιτητικές άδειες. Το πρόγραμμα των εργαζομένων αλλάζει συνεχώς και χωρίς προηγούμενη ενημέρωση. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ρεπό. Δεν είναι κυλιόμενα, όπως προβλέπεται, αλλά αλλάζουν κι αυτά χωρίς συνεννόηση. Αρκετές φορές δουλεύαμε στα ρεπό χωρίς έξτρα χρήματα. Έχουμε δουλέψει αρκετές φορές και Κυριακές για να κάνουμε απογραφή. Δεν επιτρέπεται διάλειμμα σε όσους δουλεύουν 6ωρο. Οι συνθήκες εργασίας είναι κακές, δεν υπάρχουν ψύκτες και ψυγεία για το φαγητό των εργαζομένων. Οι ταμίες περνούν όλη την 8ωρη βάρδια τους όρθιοι. Υπάρχουν αρκετοί αλλοδαποί που δουλεύουν χωρίς ένσημα. Και κυρίως υπάρχουν συνεχείς απολύσεις. Από τον Γενάρη οι απολύσεις έχουν γίνει πιο εντατικές, με το επιχείρημα της οικονομικής κρίσης. Μάλιστα, ανάμεσα σε αυτούς που απολύθηκαν ήταν και μια μάνα τριών παιδιών που απολύθηκε γιατί ήταν υψηλόμισθη, έπαιρνε 1.000 ευρώ μεικτά.
* Η ALEX PAK είναι μια κερδοφόρα εταιρεία, όμως προχωρά συχνά σε απολύσεις. Μήπως το επιχείρημα της οικονομικής κρίσης χρησιμοποιείται ως πρόσχημα;

Η πρόθεση της εταιρείας είναι να εντατικοποιήσει την εργασία. Με λιγότερο προσωπικό αναλογεί περισσότερη δουλειά σε κάθε εργαζόμενο. Η εταιρεία είναι κερδοφόρα, γιατί εισάγει φτηνά προϊόντα από Κίνα. Μέσα σε λίγους μήνες έχουν ανοίξει πέντε καινούργια καταστήματα, όμως οι απολύσεις συνεχίζονται.
* Απολυθήκατε παρά το γεγονός ότι είστε συνδικαλίστρια. Εκτιμάτε ότι από την μεριά της εργοδοσίας των ALEX PAK υπάρχει πρόθεση τρομοκράτησης των εργαζομένων; Πώς είναι το κλίμα ανάμεσα στους εργαζόμενους;

Από την μεριά των εργαζομένων υπήρξαν αντιδράσεις. Ζητούσαν τα ρεπό τους, φοιτητικές άδειες. Η εργοδοσία απάντησε με τρομοκρατία. Ο κόσμος έχει φοβηθεί. Μου λένε "αφού διώξανε εσένα, εμείς τι θα κάνουμε;". Επικρατεί ανασφάλεια, οι εργαζόμενοι δεν ξέρουν αν θα είναι οι επόμενοι που θα απολυθούν, δεν μπορούμε να προγραμματίσουμε την ζωή μας. Είμαι, όμως, αισιόδοξη ότι θα επανέλθω στην δουλειά μου. Κι αν έχω κουραστεί από όλη αυτή την κατάσταση, πρέπει να ξαναγυρίσω για τα παιδιά που είναι εκεί.
Συνέντευξη: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ



Διαβάστε περισσότερα...

Ιταλία: Τυχερός λαχνός… μια θέση εργασίας

Οι λοταρίες της Ιταλίας φημίζονται για τα ιλιγγιώδη κέρδη που προσφέρουν (ενας Ιταλός γύρισε πρόσφατα σπίτι του με 146,9 εκατομμύρια ευρώ που είχε κερδίσει στον κρατικό λαχνό Superenalotto.)

Υπάρχει όμως και λοταρία στην οποία αυτό που θα κερδίσει ο «τυχερός» θα είναι μια θέση εργασίας, εξασφαλισμένη για ένα χρόνο, στα καταστήματα της εταιρίας που πραγματοποιεί την λαχειοφόρο αγορά.

Συνολικά, η εταιρία που διεξάγει την λοταρία, μια αλυσίδα σούπερ-μάρκετ με έδρα στη βόρειο Ιταλία, θα διαθέσει κατ’αυτόν τον τρόπο 10 θέσεις εργασίας.

Και οι 10 συμβάσεις που θα υπογραφθούν με τους τυχερούς, έχουν δυνατότητα ανανέωσης.

Τον λαχνό εξασφαλίζει οποιοσδήποτε Ιταλός δαπανήσει τον επόμενο μήνα περίπου 28 ευρώ για αγορές προϊόντων από τα σούπερ-μάρκετ της εταιρίας.
Euro2day



Διαβάστε περισσότερα...

Μάικλ Μουρ:«Ο καλύτερος εργαζόμενος είναι ο νεκρός εργαζόμενος»

Ο ΜΑΪΚΛ ΜΟΥΡΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ
«Κάτω ο καπιταλισμός»
Καράφλιασα. Δεν είναι δυνατόν. Ο Μάικλ Μουρ ως Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνοφ- ο επονομαζόμενος Λένιν - προ των πυλών των Αμερικανών καρχαριών. Με πέντε απλές λέξεις: Capitalism is an evil thing!

Ο καπιταλισμός λοιπόν είναι περίπου ο Σατανάς επί της γης. Τι πρέπει να κάνουμε για ν΄ απαλλαγούμε από αυτό το κακό που έπεσε στα κεφάλια μας ως Αρμαγεδδών; Τo eliminate. Να τον εξαφανίσουμε! Τάδε έφη Μάικλ Μουρ. Και το πιο ειρωνικό; Η παραγωγή του «Capitalism, a love story» (Καπιταλισμός, μια ιστορία αγάπης) έγινε με χρήματα της θηριώδους Ρaramount και του επίσης μεγαλοκαρχαρία του american cinema, Μπομπ Γουάινστιν. Όπως λένε και οι μαρξιστικές γραφές, ο καπιταλισμός φτιάχνει το σχοινί με το οποίο θα πνιγεί!

Ακούστε λοιπόν για να μη λέτε πως υπερβάλλω ως αθεράπευτα αριστερός: «Οι δολοφόνοι της Γουόλ Στριτ κυκλοφορούν ελεύθεροι. Εξ ονόματος του αμερικανικού λαού ήρθα να σας συλλάβω. Φέρτε τα λεφτά μας πίσω» (σε μερικές σκηνές όπου με άδειους σάκους χρηματαποστολής χτυπάει τις πόρτες της Βank of Αmerica και της Citibank).

Πάμε παρακάτω: «Αυτό που έγινε με τα επτακόσια δισεκατομμύρια δολάρια στις μαύρες τρύπες των τραπεζών είναι οικονομικό πραξικόπημα. Με delivery boys τους Δημοκρατικούς». Ατελείωτος ο τύπος. «Μερικοί έχουν τα πάντα, οι περισσότεροι δεν έχουν τίποτα. Αυτό είναι αιτία επανάστασης»! Τέτοια λόγια ούτε το ΚΚΕ. «Ο Άλαν Γκρίνσπαν είναι ο εγκληματίας που επινόησε την εξής απάτη: έπεισε τον κάθε Αμερικανό πως το σπίτι του είναι μια τράπεζα. Έτσι τον συμβούλευσε να δανειστεί από τις τράπεζες. Αποτέλεσμα; Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους».

Τι απέγινε το american dream; Ο Μουρ εξηγεί: «Το 1980 ο Ρέιγκαν με σύμβουλο τον αρχικαρχαρία της Μέριλ Λιντς και ο Κλίντον και ο Μπους, με αφεντικό στην οικονομία τον Πόλσον, ρούφηξαν το αίμα του αμερικανικού λαού. Τα θεμέλια του american dream είναι οι πολίτες με ενεργητική συμμετοχή. Η εκλογική διαδικασία δεν εξασφαλίζει αληθινή δημοκρατία. Απαιτείται καθημερινή επαγρύπνηση και συστηματική συμμετοχή».

Μα είναι δυνατόν να επαναστατήσει ο αμερικανικός λαός;

«Όλα είναι πιθανά. Πριν από είκοσι χρόνια, αν έλεγες πως το Τείχος στο Βερολίνο θα γκρεμιστεί θα σε θεωρούσαν τρελό. Πριν από δύο χρόνια θα ήσουν τρελός αν πίστευες πως στον Λευκό Οίκο θα εγκατασταθεί ο Ομπάμα. Οι εξελίξεις τρέχουν με ραγδαίο ρυθμό. Το αδύνατον σήμερα είναι δυνατό για το αύριο. Η Δημοκρατία δεν είναι σπορ για θεατές, αλλά καθημερινός αγώνας για ενεργούς πολίτες. Το 75% ψήφισε υπέρ μιας δημόσιας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Ε, λοιπόν, η γνώμη των πολλών πρέπει πάση θυσία να γίνει θεσμός. Πώς θα γίνει αυτό; Με επανάσταση! Όχι με βία αλλά με καθιστική διαμαρτυρία. Δεν έχει τόσο σημασία τι θα κάνει ο Ομπάμα όσο τι θα κάνουμε εμείς». Υπήρξαν εμπόδια στα γυρίσματα;
Κανένα. Είπα στα παιδιά: αν αυτή είναι η τελευταία μας ταινία, ποιο περιεχόμενο θα θέλατε να τις δώσουμε; Έτσι την έκανα. Με πρόθεση να γελάσει, να δακρύσει, να ψυχαγωγηθεί και να σκεφτεί ο θεατής. Μια συμβουλή για τους Ευρωπαίους που περνούν τα ίδια;

Το σύστημα καταρρέει. Αγωνιστείτε όπως οι φτωχοί Αμερικανοί. Συλλάβετε μερικούς CΕΟ΄S των οικονομικών εγκλημάτων που έφαγαν έναν σκασμό. Άλλωστε και οι Ιταλοί δεν πάνε πίσω με πρόεδρο αυτό τον τρελό Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Λόγια της μόδας; Πάντως, αν κοντά σ΄ αυτή την κινηματογραφική έφοδο εναντίον του καπιταλισμού βάλω και το ντοκιμαντέρ του Όλιβερ Στόουν «South of Βorder» για τον Ούγκο Τσάβες, ε, τότε, η μισή μου καρδιά, γιατρέ, στην Αμερική βρίσκεται!


«Πόλεμος στη Γουόλ Στριτ»

«Ο καλύτερος εργαζόμενος είναι ο νεκρός εργαζόμενος» λέει σκληρά ο Μάικλ Μουρ. Πώς; Απλό. Όταν πεθάνει- από καρκίνο ή ατύχημα- η εταιρεία του εισπράττει έως και 1,5 εκατ. δολάρια από την ασφάλεια. Σ΄ αυτά τα συμβόλαια ο εργαζόμενος χαρακτηρίζεται dead peasant (νεκρός αγρότης)». Θέλετε κι άλλα; «Η μεγάλη βούτα ξεκίνησε από το χτύπημα των δίδυμων πύργων. Ως εκ τούτου, War Wall Street. Το αμερικανικό χρηματιστήριο είναι καζίνο» (σάμπως το ελληνικό τι είναι;). Αφού λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί το 99%όπως λέει ο ίδιοςεξακολουθεί να ψηφίζει το 1%; «Μα φυσικά επειδή αρκετοί πιστεύουν πως θα σκαρφαλώσουν κι αυτοί στο ρετιρέ.

Προπαγάνδα, my friend». Επομένως τι;

«Να αντικαταστήσουμε τον καπιταλισμό με τη Δημοκρατία. Όπως φερ΄ ειπείν είχε συμβεί με τον Ρούζβελτ. Μα καπιταλισμός και Δημοκρατία είναι έννοιες αλληλένδετες.

Έτσι μάθαμε από τα σχολεία».
ΤΑ ΝΕΑ



Διαβάστε περισσότερα...

Το χρονικό του μεγάλου πανικού

Και τότε άρχισαν όλα... περίπου ένα χρόνο από σήμερα. Σε μία αίθουσα συνεδριάσεων της Φέντεραλ Ρεζέρβ, ανώτατα στελέχη της Lehman Brothers συνειδητοποιούσαν ότι η εταιρεία τους τελούσε υπό κατάρρευση.

Η Lehman επιχείρησε τα πάντα για να αποφύγει τη μοίρα της. Ο διευθύνων της σύμβουλος Ντικ Φάλντ ζήτησε από το συνάδελφό του, Κέν Λιούις της Bank of America μέσω τηλεφωνικού μηνύματος να συμβάλει στη διάσωση, χωρίς ωστόσο να λάβει απάντηση.

Ενώ εξέπνεε η 14η Σεπτεμβρίου του 2008, δεν απέμεναν παρά λιγοστές ελπίδες όταν ήρθε μία «αχτίδα φωτός» από την προσφορά της Barclays Για να αποδειχθεί όμως λίγο αργότερα ότι η συμφωνία δεν ήταν εφικτή επειδή η βρετανική τράπεζα δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τη στήριξη της βρετανικής κυβέρνησης για να αναλάβει το παθητικό της Lehman Brothers.

Ετσι, το πρωί της Δευτέρας 15ης Σεπτεμβρίου, ο χρηματοοικονομικός κολοσσός με μία ιστορία 185 ετών ανήγγειλε και επισήμως την υπαγωγή του σε καθεστώς αναγκαστικής διαχείρισης.

Ολοι γνώριζαν ότι η Lehman αποτέλεσε τη μεγαλύτερη πτώχευση στην αμερικανική ιστορία. Κανένας όμως δεν περίμενε αυτό που θα επακολουθούσε - μία εβδομάδα που έμεινε γνωστή στη Wall Street ως «ο μεγάλος πανικός του 2008». Ευτυχώς, που πολλά ασιατικά χρηματιστήρια παρέμειναν κλειστά την επομένη λόγω αργίας. Ομως, οι μετοχές σε Ταϊπέι, Μουμπάι και Μανίλα βυθίστηκαν βαθιά στο «κόκκινο». Και όταν άνοιξε η Ευρώπη, ο δείκτης FTSE 100 [.FTSE] Σχετικά άρθρα βούλιαξε 4%. Στη Ν.Υόρκη, όταν ο χρηματοοικονομικός κόσμος «άνοιξε τα μάτια» του έμαθε όχι μόνο για την κατάληξη της Lehman, αλλά και για την εξαγορά της Merrill Lynch από τη Bank of America αντί 50 δισ. δολαρίων μετά από διαπραγματεύσεις μόλις 48 ωρών.

Ο Dow Jones [.DJI] Σχετικά άρθρα υποχώρησε περισσότερο από 500 μονάδες, καταγράφοντας τη χειρότερη πτώση από την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Και τότε έγινε αισθητή η γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης σε ολόκληρο το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.

Οι «τιτάνες» της Wall Street δέχονταν χτυπήματα, ο ένας μετά τον άλλον. Την Τετάρτη, η Morgan Stanley είδε τη μετοχή της να χάνει το ένα-τέταρτο της αξίας της, ενώ η Goldman Sachs τα θεμέλιά της να τρίζουν συθέμελα με τη μετοχή της να υποχωρεί 14%. Το βράδυ της Πέμπτης, 16ης Σεπτεμβρίου, ακόμη ένας αμερικανικός κολοσσός βρέθηκε στο χείλος της κατάρρευσης, η AIG, αλλά παρενέβη η αμερικανική κυβέρνηση.

Τις ημέρες που ακολούθησαν υπήρξε ακόμη ένα «θύμα»: η κατάρρευση της Washington Mutual. Οι Goldman Sachs και Morgan Stanley εγκατέλειψαν το παραδοσιακό μοντέλο τους επιλέγοντας να περιορίσουν το ρίσκο, ενώ οι κυβερνήσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού έσπευσαν με έκτακτα μέτρα και μερικές κρατικοποιήσεις τραπεζών.

ANDREW CLARK, αρθρογράφος της Guardian
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ


Διαβάστε περισσότερα...