Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

ΣΙΚΑΓΟ 1886 ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι τον Οκτώβρη του 1885 το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο -Το μεγαλύτερο της Αμερικής- μετά από εισήγηση του αναρχικού Αύγουστου Σπάις υιοθέτησε την ακόλουθη πρόταση:
Απόφασή μας είναι να κάνουμε έκκληση στην τάξη των μισθωτών να πάρει τα όπλα, για vα προβάλλει στους εκμεταλλευτές της το μοναδικό επιχείρημα που μπορεί vα θεωρηθεί αποτελεσματικό. ΤΗ ΒΙΑ. Μολονότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση τον οχταώρου, υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τα αδέλφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση σε αυτήν την ταξική πάλη, με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, ΕΦΟΣΟΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΕΝΑ ΑΝΟΙΚΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΕΣ ΑΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ. Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΑΣ ΚΡΑΥΓΗ ΕΙΝΑΙ: ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ.
Η παραποίηση και η συγκάλυψη των γεγονότων,
καθώς και το αληθινό περιεχόμενο της εργατικής εξέγερσης της 1ης Μάη 1886 στο Σικάγο, καθώς και η μετατροπή της σε επίσημη από το κράτος αργία αλλά και ακόμα χειρότερα για τους περισσότερους να θεωρείται η γιορτή της άνοιξης, μας οδηγούν κι εμάς να αναφερθούμε σ' αυτά τα ιστορικά γεγονότα με την πίστη ότι έτσι συμβάλλουμε στην αποκατάσταση της αλήθειας.
Οι κινήσεις για μείωση των ωρών εργασίας ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1860 στην Αμερική. Αυτό που επιτεύχθηκε ήταν η θέσπιση πολλών Ομοσπονδιακών και Πολιτειακών νόμων χωρίς όμως ουσιαστικά αποτελέσματα. Τελικά το 1884 έγινε ένα συνέδριο στο Σικάγο, από τη μη σοσιαλιστική Ομοσπονδία Οργανωμένων Συνδικάτων και Εργατικών Ενώσεων και ψηφίστηκε η πρόταση για καθιέρωση του οκταώρου από την 1η Μαΐου 1886. Μέχρι το 1886 η πρόταση αυτή διαδίδεται πλατιά μέσα σε ολόκληρο το αμερικάνικο εργατικό κίνημα. Βέβαια αρχικά οι επαναστάτες σοσιαλιστές και οι αναρχικοί (Οι οποίοι είχαν έντονη παρουσία και επιρροή στα εργατικά συνδικάτα) αντιτέθηκαν στην πρόταση θεωρώντας την ρεφορμιστική (στην μετέπειτα πορεία των επαναστατικών κινημάτων θα φανεί και θα αποδειχθεί περίτρανα πως τα όποια μεταβατικά αιτήματα πρέπει να κατακτούνται άμεσα, δίχως την μεσολάβηση καμιάς κεντρικής κομματικής ηγεσίας, αλλά από τους ίδιους τους εργάτες, με την προοπτική της ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος για την κοινωνική απελευθέρωση. ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ.). Όμως στις αρχές του 1886 υιοθέτησαν αρκετά ενθουσιώδης και δυναμικά αυτό το αίτημα ως άμεσο και μεταβατικό με την προοπτική της ανατροπής του καθεστώτος για την κοινωνία της ισότητας και της ελευθερίας.
Εξάλλου πρέπει να γνωρίζουμε ότι την εποχή εκείνη κυριαρχούσε κλίμα επαναστατικής βίας. Οι άγριες και σκληρές απεργίες, τα σαμποτάζ στα μέσα παραγωγής, κλπ. ήταν η άμεση απάντηση των εργατών στις προκλήσεις του κεφαλαίου.
Στο Σικάγο το 1886 το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο και η Διεθνής Ένωση Εργαζομένων Μαύρη Διεθνής (ιδρυτής της ήταν ο Γιόχαν Μοστ που ήταν υποστηρικτής των θέσεων του Μπακούνιν και του Νετσάγεφ) είναι οι πιο δραστήριες οργανώσεις κι έχουν καταφέρει να περάσουν τα συνθήματα και τις θέσεις τους στον Σύνδεσμο για την καθιέρωση του οκταώρου(στον οποίο συμμετείχαν εκτός των άλλων, κοινοβουλευτικά σοσιαλιστικά κόμματα). Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι την Κυριακή πριν την Πρωτομαγιά είχε αποφασιστεί από πολλά συνδικάτα απεργία Οργανώθηκε μια διαδήλωση για το οκτάωρο με ομιλητές τους Πάρσονς, Σπάις, Φήλντεν και Σνομπ (που ήταν όλοι τους οι κύριοι εκπρόσωποιτου αναρχικού χώρου εκείνη την εποχή στην Αμερική, στην οποία συμμετείχαν 25000 άτομα.

Έτσι για Πρώτη φορά στο Σικάγο, το 1886 η 1η Μαΐου έγινε μέρα γενικής απεργίας και μαζικών, δυναμικών διαδηλώσεων (με πάνω από 45000 εργάτες να συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις). Κι ενώ η απεργία γενικεύεται παίρνοντας την μορφή εργατικής εξέγερσης, το κράτος, οι μεγάλοι επιχειρηματίες και μεγαλοβιομήχανοι, προσπαθούν να συντονίσουν τις ενέργειές τους προκειμένου να καταστείλουν -ακόμη και με δολοφονίες- την μεγαλειώδη εργατική εξέγερση. Ήταν Δευτέρα 3 Μαΐου όταν η αστυνομία σκότωσε 4 εργάτες και τραυμάτισε πολλούς άλλους σε συγκέντρωση κοντά στο εργοστάσιο ξυλείας Μακ Γκόρμικ. Το ίδιο απόγευμα ο Α. Σπάις προέτρεπε -με προκήρυξη που τύπωσε- τους εργάτες να πάρουν τα όπλα.

Το πρωί της επόμενης μέρας έγινε ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Αγοράς και ενώ είχε ήδη αρχίσει να σπάει ο κόσμος λόγω κακοκαιρίας, ο αστυνομικός διευθυντής Μπούλφηλντ θέλησε να διαλύσει την συγκέντρωση. Όμως λίγο πριν η αστυνομία επιτεθεί στους συγκεντρωμένους -οι οποίοι δεν αποχωρούσαν- εκτοξεύθηκε μια βόμβα -μέχρι σήμερα δεν έχει διευκρινιστεί αν ήταν επαναστατική ή προβοκατόρικη ενέργεια- προς την πλευρά της αστυνομίας. Με την έκρηξη σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί και τραυματίσθηκαν άλλοι 66. Η αστυνομία επιτέθηκε στο πλήθος σκοτώνοντας αρκετούς και τραυματίζοντας γύρω στους 200 διαδηλωτές.

Στις μέρες που ακολούθησαν απλώθηκε τρόμος και πανικός από τις συλλήψεις και τις μαζικές εφόδους της αστυνομίας. Οποιοσδήποτε είχε έστω και ελάχιστη σχέση με το επαναστατικό εργατικό κίνημα φυλακίζονταν. Βέβαια στη διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος ο αστικός Τύπος είχε την Πρώτη Θέση. Οι επαναστάτες εργάτες χαρακτηρίσθηκαν αιμοδιψή κτήνη, ερυθροί ταραξίες, αναρχικοί δυναμιτιστές, βομβολάτρες, ξένα αποβράσματα και άλλα παρόμοια.

Τελικά στις 27 Μαΐου το κακουργιοδικείο προφυλάκισε και κατηγόρησε 8 μέλη της Μαύρης Διεθνούς, που ταυτόχρονα αποτελούσαν και τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στο χώρο των αναρχικών του Σικάγο για το φόνο των αστυνομικών που είχαν σκοτωθεί από τη βόμβα της 4ης Μαίου. Τα ονόματα των κατηγορουμένων ήταν: Α. Πάρσονς. Α. Σπάις. Μ. Σνομπ, Σ. Φήλντεν, Τζ. Ένγκελ, Α. Φίσερ, Ο. Νήμπ και Λ. Λίνγκ.

Μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας, με σημαντικές δικονομικές παραβιάσεις οι 8 σύρθηκαν σε μια στημένη δίκη, απο όπου οι 7 καταδικάσθηκαν σε απαγχονισμό και ο άλλος ένας σε 15 χρόνια φυλάκιση. Ο αστικός τύπος πάλι με συκοφαντίες, ψέματα και υπερβολές ζητούσε την εσχάτη των ποινών, ενώ με τη λήξη της δίκης ο πολιτειακός εισαγγελέας Τζ. Γκρίνελ αγόρευσε ως εξής: Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία.. Οι άνθρωποι διαλέχτηκαν υπό τους ενόρκους και θεωρήθηκαν ένοχοι γιατί ήταν ηγέτες. Δεν είναι περισσότερο ένοχοι απο ότι οι χιλιάδες που τους ακολουθούν. Κύριοι ένορκοι καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν. Κρεμάστέ τους και θα σώσετε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας.

Οι απολογίες των κατηγορουμένων ήταν μια καταδίκη του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος. Διάρκεσαν τρεις μέρες και βέβαια δεν απευθύνονταν μόνο στο δικαστήριο αλλά και σε όλους τους εργάτες. σε όλους τους επαναστάτες, σε όλους τους καταπιεσμένους, όπου κι αν βρίσκονταν. Ο Α. Σπάις μεταξύ άλλων είπε �...Αν σας περνάει η ιδέα στα σοβαρά πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε τον αγώνα εκατομμυρίων εργατών που αν και γονατισμένοι από την καταπίεση εξεγείρονται, είστε μa την αλήθεια φτωχοί τω πνεύματι. Σε παρόμοια περίπτωση μας κρεμάτε με το δίκιο σας. Έπειτα αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάνετε. Μα να περιμένετε το τέλος. Αν δεν το περιμένετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Τεντώνετε ένα σχοινί. Γύρω σας, δίπλα σας. πάνω σας απ0 όλες τις μεριές θεριεύει μια φωτιά. Μπορείτε να την αγνοείτε αλλά δεν μπορείτε να την αποφύγετε... Και τώρα οι ιδέες που εδώ υπερασπίζομαι μάθετε, είναι δικές μου. Είναι κομμάτι από τον εαυτό μου, είναι αδύνατο να τις εγκαταλείψω. Δεν είναι ρούχο να τις βγάλεις και να τις παρατήσεις. Μα κι αν μπορούσα πάλι δεν θα τις άφηνα.. Σας περιφρονούμε μπροστά στο Θάνατο. Εμπρός καλέστε το δήμιό σας.

Με περίσσιο θάρρος ο 21χρονος Λ. Λίνγκ είπε επαναλαμβάνω ότι είμαι εχθρός της τάξης που επικρατεί σήμερα και επαναλαμβάνω ότι θα την πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις όσο μπορώ ακόμα κι ανασαίνω... Σας απεχθάνομαι! Απεχθάνομαι την τάξη σας. τους νόμους σας, την εξουσία σας που στηρίζεται στη βία. Κρεμάστε με γι αυτό!"

Ο Τζ. Φνγκελ είπε Μισώ και πολεμάω όχι τον καπιταλιστή συν άτομο αλλά το σύστημα που του δίνει τα προνόμιά του. Η μεγαλύτερη μου επιθυμία θα ήταν να μπορέσουν να αναγνωρίσουν οι εργάτες ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους.

Ο Σνομπ αναφέρθηκε σε μια κοινωνική κατάσταση όπου όλα τα ανθρώπινα όντα θα κάνουν το σωστό και θα μισούν το άδικο.

Ο Α. Φίσερ μετά την έκδοση της απόφασης: Δικάστηκα σ' αυτήν την αίθουσα για φόνο και καταδικάστηκα για αναρχία.

Παρόλο που αναπτύχθηκαν παγκόσμια εκδηλώσεις αλληλεγγύης, παρόλο που οι περισσότερες εργατικές ενώσεις αλλά και γνωστά πολιτικά πρόσωπα ζήτησαν την ακύρωση της εκτέλεσης των αγωνιστών, η εξουσία ήταν πεπεισμένη πως με αυτόν τον τρόπο θα γλίτωνε από τον εφιάλτη της κοινωνικής επανάστασης... Μάταια όμως.

Τελικά η ποινή του Φήλντεν και Σνόμπ μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Ο Λίνγκ απέφυγε την εκτέλεση της ποινής ανάβοντας ένα τσιγάρο με δυναμίτη. Οι υπόλοιποι 4 κρεμάστηκαν στις 11 Νοέμβρη 1887.

Οι θηλιές στήθηκαν και οι κουκούλες κατέβηκαν, τότε ακούστηκαν τα εξής:

Σπάις: Θα έρθει μια εποχή που η σιωπή μας στον τάφο θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα!!!

Ενγκελ: Ζήτω η Αναρχία

Φίσερ: Αυτή είναι η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου.

Πάρσονς: Ω, ’νθρωποι της Αμερικής, Θα μου δώσετε την άδεια να μιλήσω; Αφήστε με να μιλήσω σερίφη Μάιπτσον. Αφήστε να ακουστεί η φωνή του λαό, Ω!...

Το βράδυ της εκτέλεσής τους, μια μεγάλη διαδήλωση με τύμπανα και σημαίες με μαύρα κρέπια διέσχισε τους δρόμους της Νέας Υόρκης. Την Κυριακή 13 Νοεμβρίου, οι αγωνιστές

θάφτηκαν στο νεκροταφείο Βολοτχαϊμ του Σικάγο. Την νεκρική πομπή ακολούθησαν γύρω στα 200000 άτομα. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν εκδηλώσεις σεβασμού και αγάπης σε ολόκληρη την Αμερική δείχνοντας πως οι εργάτες Και γενικότερα οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι δεν θεωρούσαν εγκληματίες τους ανθρώπους αυτούς που με την αδιάλλακτη, συνεχή και πολύχρονη δράση Τους, πάλεψαν μαζί με εκατομμύρια σκλαβωμένους σε ολόκληρο τον κόσμο, για την κοινωνική απελευθέρωση, για το Πιο πολύτιμο αγαθά, την ελευθερία. Ήταν αυτοί που πάλεψαν ενάντια στην εξουσία η οποία αντιμετωπίζει κάθε αγωνιστή με τους πιο βίαιους, κτηνώδεις και αισχρούς τρόπους και μέσα.

Στις 25 Ιουνίου 1893, στους τάφους έγινε τελετή και αναρτήθηκε ένα χάλκινο μνημείο με χαραγμένες επάνω τις τελευταίες λέξεις του Σπάις. Μια μέρα αργότερα ο κυβερνήτης του Ηλινόις, Τζων ’λτζελτ, ζήτησε δημόσια συγγνώμη εκ μέρους της Πολιτείας και αποφυλάκισε τους Νημπ, Σόνωμπ και Φήλτεν, οι οποίοι ενεργοποιήθηκαν και πάλι πολιτικά, αλλά απομακρύνθηκαν από το αναρχικό κίνημα. Όλη η κρατική προπαγάνδα ενάντια στους αναρχικούς στις ΗΠΑ, με αποκορύφωμα την τρομοκρατία που ακολούθησε τα γεγονότα του Σικάγο, είχε σαν αποτέλεσμα την συρρίκνωση των αναρχικών.



Κι άλλα πρόσωπα και οργανώσεις του αναρχικού κινήματος συνέχισαν για πολλές δεκαετίες να βρίσκονται στο επίκεντρο των μεθοδεύσεων των κατασταλτικών μηχανισμών, όπως η οργάνωση ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, η Έμμα Γκόλντμαν που απελάθηκε από τις ΗΠΑ, οι Σάκκο και Βαντσέτι που εκτελέσθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα και πολλοί άλλοι.











Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου